|
Fietsen voor en door
| |||||
| A | F | R | I | K | A |
| Acties | Fietsen | Reis- verslagen | Interesse | Kiekjes | Aanverwante sites |
| Wat hebben wij in de voorbereidende drukke weken net voor vertrek toch prachtige momenten gehad. De brunch was super gezellig en ons spaarvarken is werkelijk vetgemest. Dat beloofd dus voor het toekomstig project, er staat nu al € 2500 opzij. Aan iedereen die er was of ons op een andere manier steunde, hartelijk bedankt!
Ook het vertrek met iedereen bij was hartverwarmend. Wie het vertrek graag nog eens terugziet:
|  |
Ondertussen zijn we in Luxemburg!
Na onze fietstocht met alle vrienden die ons kwamen uitwaaien zijn we naar Leuven gefietst. De oude studiestad van Kobe waar hij echter nog nooit naartoe gefietst was en waar we nu de vrienden van de vzw konden ontmoeten. Heel plezant, lekker samen gegeten en de laatste - half vergeten - spulletjes gekocht.
Nadien via een tussenroute die feitelijk naar Parijs leidt, reden we naar Namur en zo op weg naar de Groene Weg (heel plezante weg op een vrij vlak stuk waar eens een trein voorbij tsjoekte). Het gidsboekje van de Groene weg die ongeveer de route du soleil volgt, steekt nu in onze kaarthouder steekt aan het stuur.
Na een week zit de eerste etappe van de groene weg erop en meteen ook de zwaarste (of zoals papa Lea het zou zeggen "we hebben ons peren gezien" of "de eerste weken gaat ge zwarte sneeuw zien"). Niet alleen volgens ons, ook volgens alle wielrenners en recreanten die we gepasseerd zijn. Op zondagochtend werden we tijdens een beklimming zelfs begroet door de tegemoet komende wielerploeg, wat een geweldig gevoel, we horen er nu echt bij.
Dus straks zitten we in la douce France!
Overnachtingplaatsen zoeken lukte al altijd goed. Telkens verrassend, nu eens op de wei van een boer, dan in een ruwbouw, gisteren nog bij mensen in de tuin (van een chique villa) die ons uitnodigden voor zowel avondeten (kip met curry smaakte nog nooit zo goed) als ontbijt. Het geluk is nooit ver te zoeken. Dat valt zeer hard op als we bij een gezin met kinderen slapen. Die komen helpen bij het rechtzetten van de tent, en zijn vol lof over reizen per fiets of koken op zo'n bijzonder vuurtje! Eén jongetje stond zelfs klaar om te vragen of hij mee mocht rijden naar school, al moest hij daarvoor om 5u klaar staan! Zouden de ouders even blij zijn als die kinderen straks volwassen zijn en grote toekomstplannen hebben? Mea (nostra) culpa, mea maxima culpa.
Medereizigers kwamen we nog niet heel vaak tegen, behalve Yannick, te voet naar Corsica samen met zijn ezel!
De conditie is ondertussen erg goed, met (in de Ardennen dus) telkens een 50 km in de benen (dankzij Kobe die in de toekomst misschien een job als coach neemt voor het motiveren van ambitieuse niet-getrainde meisjes). We dagen jullie uit ooit hetzelde te doen met zwaarbepakte fiets. Bergop blijft zwaar maar op de top is het genieten en een euforiegevoel (én dorstgevoel) komt dan steeds naar boven.
De landschappen zijn mooi, vol kleur, rood en bruin omgeploegde akkers (Lea kreeg op een bepaald moment zelf al het gevoel dat ze in Lesotho zat), volgroene weien, koeien met lieve woorden (althans zo verstaat Lea hen toch). Wijdse vergezichten die we in Vlaanderen niet kennen. Ook wel straf dat zo'n dichtbevolkt gebied zoveel groen en rustige plekken kent.
De verkiezingsgekte nam af naarmate we meer zuidelijk gingen, een enkele kop op een klein plakkaatje was soms zichtbaar in de Ardennen en dat tov grote aanplakborden in Vlaanderen. Benieuwd of in Waals België gestemd wordt op iemand die niet persoonlijk gekend is?
De grensovergang was maar iets raar. De mensen die dagelijks op en af rijden naar hun fiscaal paradijs zijn daar precies niet blij mee, want oh wat een gezichten omdat ze moesten vertragen wanneer wij een foto van de grens met onze fietsen naast wouden nemen. Time is money (and maybe the fiscus stands besides their homes? nvdr). En nergens bosjes om je te verstoppen. Dankzij de spieroefeningen van de bodembekkenspieren en het opdringerig zadel(pijn)gevoel moeten wij regelmatig de blaas ledigen, vooral Lea en zoals je voelt aankomen zorgt dat dan voor problemen hé, een halfnaakte Lea langs de straat en ik op de uitkijk. Je moest eens weten hoe snel ze haar broek weer omhoog krijgt wanneer drie Luxemburgse auto's (BMW, audi en Mercedes) aan komen gereden.
Na een mooie start genietend van de zalige nazomer met iedereen samen naar Grobbendonk, kozen we resoluut voor het ritme van de zon. We staan om halfzeven of iets later op en om kwart na 7 komt de zon piepen aan de horizon (oftewel de kinderen van de mensen waarbij we logeren die vrolijk opgewonden "reveillez" roepen). Drie dagen geleden zaten we al op een rustige weekenddag als enigen te ontbijten op het speelveldje naast het dorpsplein. Thee zetten, het dorp zien ontwaken, onze was uithangen aan de voetbalomheining en rustig wat lezen, ...
Het weer is zoals Sabine het zou zeggen, meer overtrokken geraakt. Veel mist die bij de afdalingen zelfs aanslaat op onze regenjassen: zo snel gaan we! Laatst hadden we een boete wegens overschrijden maximum snelheid bebouwde kom (58,4 per uur). Voilà, ons wachten nog vele kilometers maar het genieten is al volop bezig. Volgende week vragen we het weerbericht aan Frank(-rijk), misschien brengt hij meer zon.
Een mailtje sturen mag altijd naar fietsenvoorendoorafrika@gmail.com, wij weten ook graag hoe het in België loopt!
Veel liefs,
Kobe en Lea