Ongelooflijk, het lijkt of we nog maar net vertrokken zijn maar er zit al meer dan een volledige Tour de France in onze benen. We zijn ondertussen meer dan een maand weg en hebben 1300 km op de pedalen geduwd, getrokken en bergaf gebold :). Het is fantastisch! Over de brunch en het vertrek hebben we al geschreven maar wij zijn net als jullie verrast van de foto's die wij nu pas voor het eerst konden zien (zie ook bij kiekjes): grappig, lief, duidelijk een dag vol genieten en eindmeet in de gezellige tuin van oma.
De groene route is nu op 50 km na volledig uitgereden en dat is een echte reis op zich, wij hebben Frankrijk op zo'n unieke wijze leren kennen dat we het iedereen willen aanraden. (en we sturen de boekjes terug naar de ouders van Kobe, alwaar jullie ze kunnen ophalen als je ons een stukje achterna wil reizen)
In een prachtige nazomer, met maar 3 dagen regen, de wijngaarden geroken, de bergen overwonnen, uitgenodigd worden bij tientallen vriendelijke gastvrije Fransen.
Het is een ware luxe om met een beschreven route te vertrekken die ons langs alle rustige departementale wegen met weinig verkeer leidt in de richting van de Middellandse Zee.
In het eerste deel tot aan de Jura zagen we nog steeds honderden weien en akkers, maar ze zijn niet zo netjes geordend als bij ons en veel vaker zagen we wat bomen en ander groen langs de omheiningen staan. Ons valt het wel op dat de koeien hier chauvinistischer werden, bontgekleurder zijn. De boeren wezen ons erop dat wij België slechts zwart-wit koeien kennen... De typische dorpjes uit de Ardennen met grijze stenen en leien, veranderden in Noord-Frankrijk meer en meer in pittoreske dorpjes die door hun plaatselijke stenen vooral uit meer beig-rode huisjes bestaan. De kerk staat hier nog altijd in het midden, het kraantje voor onze drinkbussen te vullen vinden we vaak bij het kerkhof of zelfs in het gemeentehuis. De bakker moet je nooit erg ver van de kerk zoeken, waarschijnlijk levert hij hier wekelijks de hosties. Een kleine kruidenier kan je meestal wel vinden maar toch zijn het hier vooral rijdende winkeltjes, zelfs de bibliotheek komt hier in de vorm van een autobus langs huis gereden (een nieuwe droomjob voor Lea)!
Na het noordwesten van France doorgefietst te hebben, kwamen we aan de Jura, een gebergte parallel aan de Alpen maar iets minder hoog (de hoogste top die wij deden was zo'n 600 meter, vergelijkbaar met de Ardennnen). Echter toch vaak meer dan 300 meter geklommen en gedaald! Beslist zwaar maar op een lichte vitesse en rustig tempo kregen we de bagage telkens weer boven en wie de wetten van energie kent weet dat veel massa op een top een lekkere vaart naar beneden inhoudt: suizen en zoeven maar (vooral Kobe dan die toch een 10 kilo meer meezeult dan Lea).
Prachtige uitzichten, vaak panaroma's van 360° over een gebied dat wij niet echt kenden. 's Morgens stonden we vaak echt op een dichte mist. Iets heel raar zo'n mist, er is veel licht maar je ziet amper iets voor je uit. We vertrokken vaak met extra trui en regenjas aan, maar tegen de middag staken onze snelbinders vol met allerlei kledingstukken, want geen drie uur later broeit de zon al aan de hemel. Wat ze dan herfst noemen! Lac de Vouglans, een prachtig kunstmatig meer in het midden van de Juravallei is een kunstmatige stuw van kilometers achter elkaar met meerdere dammen en krachtcentrales. Dat klinkt als industrie maar eigenlijk is het een prachtig diepgroen meer met heerlijke stranden, omgeven met prachtige bossen. Vogels, vooral reigers voelen zich er duidelijk op hun best (en Kobe zo gelukkig dat hij zijn verrekijker mee heeft). Het opvliegen van zwanen is ook impressionant. Hun vleugels klapperen op het water en met hun poten proberen ze over het wateroppervlak te lopen totdat ze voldoende snelheid hebben en werkelijk beginnen vliegen. De reebokken die 's ochtends opgeschrikt van de weg springen wanneer ze de allereerste reizigers zien passeren (jaja we zijn - soms tenminste - vroeg uit de veren). De vervelendste wilde beesten die we zagen waren diegenen die hun voertuig achterlieten op speciale parkings voorzien met een ACCA-bordje (association communale de chasse) en als grote jongens de held uithangen met hun geweer over de schouders. Werkelijk overal zagen we hen en gedurende onze ganse route konden we hun geweersschoten horen knallen en blaffen net als hun honden. Onze tent is gelukkig nog niet doorzeefd door kogelregens (want we sliepen tot nu toe nog niet in een bos...).
Laatste etappe van Frankrijk, was de Provence. De meesten welgekend. Je steekt de Rhône over, samen met de Hollanders en Duitsers met hun caravans en komt dan de streek binnen met de zoete geur van wijn, druiven en lavendel. De koeien zijn wat kleiner en hun geluid is iets anders, het klinkt nu meer als mèèèèèh of de dieren ruiken naar geitenkaas (of is het andersom?). Het patriottisme blijft behouden, want deze koeien met gehalveerde uier willen absoluut dat we beseffen dat hun lekkere kaas van Franse origine is.
Met een sterke wind in de rug, nl. de Mistral, het onderwerp naar het schijnt hier als met over koetjes en kalfjes wil praten, blies ons met hoge vaart de Jura uit. De wind kan fris zijn, maar vanaf hier is het echt typisch weer uit het Zuiden, stralende zon, weinig regen en mist. De siesta tijdens de middag is niet toevallig uitgevonden en bij pauselijk besluit vastgesteld tussen 12u en 15u30. Net als het vee, zijn ook de traktoren hier gehalveerd. Erg smalle eenpersoonsvoertuigjes die precies tussen de lange rijen druivelaars passen. Als jullie even aan ons willen denken of meegenieten, haal dan je Côte du Rhône uit je wijnkelder.
De laatste honderd kilometer tot aan Avignon waren met uitroeptekens aangestipt in ons routeboekje want we ze beloofden tweemaal een loodzware klim van 7km. We kruisten de Pas de Lauzun, en hadden al schrik voor de tweede klim maar dat was buiten de namiddagtalenten van Lea gerekend want ze gaf geen krimp, reed voorop en bepaalde het tempo. Maar denk je dat ze ook maar één keer naar adem hapte of koos voor de allerlichtste vitesse? (op de top hebben we wel de nacht doorgebracht, misschien wel de mooiste nacht tot nu toe, met vergezichten, en zon die aan de ene kant onder ging en een maan die aan de andere kant opkwam terwijl de geiten onze fietstassen verkenden)
Op voorhand was dit het gedeelte waar we, na de Ardennen, het meest tegenop zagen, maar eenmaal dit gedeelte gepasseerd, waren we fier en blij. Het was waarschijnlijk de knapste en mooiste etappe totnogtoe. De zogenaamde plooirotsen reikten verticaal naar de hemel. De bomen strijden op de toppen om een beetje houvast en water, naast de steile wanden loodrecht naar beneden. Het Zuiden kondigde zich echt aan: bomen en wijngaarden in kurkdroge grond, lege rivierbeddingen, krekels die om ter hardste hun vleugels tsjirpten, dorpjes in volledige rust, luikjes die tijdens de middag gesloten worden...
De gastvrijheid van de Fransen kent zoals we al zeiden geen grens. Zoals ondertussen wel geweten is vragen we elke dag om ergens de nacht door te kunnen brengen en dat lukt bijna steeds bij het eerste beste huis waar we aanbellen. Enkele voorbeeldjes:
Een burgemeester bood ons zijn weide aan naast een oude chateau, interdit au public omdat ze vervallen was, maar wij mochten daar voor één nacht koning en koningin spelen. Een andere burgemeester (schoolhoofd, voorzitter van de gemeenteraad en 1 van de 10 dorpsbewoners) had maar twee zinnen nodig om te besluiten dat wij in zijn basisschooltje konden beschikken over een leegstaand klasje. Nog een andere burgemeester (1 van de 20 inwoners, tegelijk boer en eerste inwoner) kreeg na enkele hevige stortbuien een telefoontje van de aanwonende buurvrouw, die ons al van kilometers had zien aankomen, met de vraag of we mochten schuilen in zijn hangar. Ze was erg overtuigend om ons een droge plek te bezorgen aangezien wij waren: "trompées comme des grenouilles", wat niet minder betekent dan "verzopen als kikkers".
De curé, priester van elf kerken, van Lunéville, bood ons zelfs een kamer aan voor twee nachten, met douche en deelde in alle eten dat hij in huis had.
Twee ontzettende lieve mensen, een bejaard koppel uit Longéville, wilde ons heel graag ontvangen maar wist niet goed waar ze plek hadden. Onverwacht belandden we in hun hangar, groter dan hun eigenlijke woning, tjokvol oldtimers (en Kobe die normaal geen liefhebber is van gemotoriseerde voertuigen ontdekte daar een nieuwe passie: oude brandweerwagens waaronder eentje die op houtzaagsel ipv. benzine rijdt). De eigenaar had zelfs een supervorklift om zijn tweede dozijn oldtimers op de tweede verdieping te stockeren.
Een ander bejaard paartje, dierf op trillende knieën niet te weigeren dat wij in hun open garage mochten slapen. Na vele onderlinge blikken en enkele fluisterende woordjes Frans, kwamen ze over hun schrik heen, toonden ons de vertrekken in huis van hun zoon die een paar maanden uit huis was met de Marine, de Franse Réunion, waar we vervolgens de nacht mochten doorbrengen.
Ook de vriendelijke telefoontjes vanuit toeristische infocentra naar hun plaatselijke municipal (= camping), hielpen ons vaak aan een gratis douche en plek voor de tent.
We hebben ondertussen ook al geleerd dat we sommige dingen krijgen zonder eurootjes in de plaats te geven. Een vrouw gaf ons naast water ook cake en chocolade mee. Kobe heeft daarvoor wel eerst een halfuurtje haar levensverhaal moeten aanhoren (en moeten uitleggen dat hij momenteel geen "cabinet" heeft want ze wou toch o zo graag op gesprek komen bij hem...). De natuur schenkt ons kastanjes en walnoten uit het veld, munt geplukt langs de bermen van de weg, druiven van de grootgrondbezitters wiens vogelverschrikkers ons niet deren. Boerinnen en agriculteurs schenken ons verse melk en kaas. Wij betalen in natura terug door op regelmatige afstand de grond te bemesten.
Vele malen werden we uitgenodigd voor een tas koffie (dat wij met glimlach ombuigen naar thee) of voor het ontbijt.
Al twee maal zijn we op een gratis feest beland. De eerste keer bij broers die truccen hadden zoals ze beschreven staan in de bijbel. Met name het veranderen van water in wijn. Wat gebeurde er? Wij vroegen om onze flessen te vullen met kraantjeswater aan een man die samen met zijn twee andere broers hun vrouwen uit hun leven gebannen hadden en samen een groot landhuis deelden (Lea zag een gelijkenis tussen deze broers en Kobe en zijn broers als ze bejaard zijn, weliswaar met hun vrouw aan hun zijde dan). Verheugd riep hij zijn broer dat wij reizigers waren per fiets. Toen bleek dat we Frans konden was het hek helemaal van de dam. Het water werd omgezet in druivensap, en later op de avond in wijn. We werden immers uitgenodigd voor een soort jaarlijks "druivenfeest", samen met de plaatselijke inwoners, telkens wanneer de man zijn nieuwe wijn probeert te maken. Ja dat was een fenomenale, onvergetelijke avond. 15 mensen zongen franse chansons begeleid op de accordeon. Bewezen dat ze alles kenden van wijn en proefden om het meest. De middelste broer (ongeveer 60 jaar) was ook zot van fietsen en vertrekt over een paar dagen waarschijnlijk naar Marokko, met spiksplinternieuwe fiets. De oude had reeds dienst gedaan in Tunesië. Fier toonde hij zijn oud wrak op zolder, nog steeds bedekt met een laagje woestijnzand.
En nu terug zot van A: opnieuw een stad, vol jeugd en cultuur, vooral aan één oever gebouwd, m.a.w. Avignon. Het palais des Papes drukte zijn stempel op de hele stad. Toen de paus in 1300 naar hier verhuisde, groeide de stad al snel van 5.000 naar 40.000 inwoners. Momenteel dus 40.002 met ons erbij. We logeren in een studentenhuis vol met open-minded vriendelijke twintigers die gisteren een wortelbanket organiseerden. Jus de carottes, terrine de carotte, soup de carotte, tarte de carotte. Ze hielden een wedstrijd van de bovenste (oranje) plank. Toen bleek dat er iets te weinig was voegden ze algauw een extra gang in: le fromage. Iets wat wij nog maar pas ontdekten dat de Fransen niet gewoon kaas eten om de honger te stillen maar dat 'le fromage' daadwerkelijk een gang is die volgt na de hoofdmaaltijd en voor het dessert. Lekker!
Hier zijn we op een nieuwe manier verzeild geraakt. We schreven ons in op een website waarin mensen gratis de zetel aanbieden voor reizigers van over de hele wereld (bv. www.couchsurfing.com). Je weet niet waar je terechtkomt maar krijgt wel een douche en zetel. In huis hier is iedereen zot van deze manier om low budget als globetrotter te reizen. Voor ons een zeer aangename eerste kennismaking met deze formule. Een nadeel is wel dat je online moet geraken. Op onze rustige bescheiden landroute die grote steden links liet liggen was dat minder voor de hand liggend.
Vooraf misschien twijfel, maar nu met stellige zekerheid. Reizen per fiets is echt goed te doen. Zeker met degelijk materiaal waarvoor we fietsen Mintjens en Horizon buitensport zeer dankbaar zijn, en de zin om een stukje van de wereld te zien (ook dicht bij huis), hoef je niet langer meer te aarzelen om op zo'n tweewieler te stappen. Tis een fijne manier om veel te zien, een close contact te hebben met de lokale mensen en toch goed vooruit te geraken met wel wat bagage.
Niettemin zijn we er nog lang niet. Momenteel denken we na hoe we Italië willen doorkruisen, of we misschien toch niet beter de boot nemen via Corsica om wat drukke wegen te vermijden. We zoeken dit vandaag verder uit en daarna start het volgende avontuur: Italië, Griekenland, Turkije... Tot nu toe konden we ons goed behelpen in het Frans, helaas is het veel dramatischer gesteld in het Italiaans, Grieks en Turks! Wie ons wat standaardzinnen kan doorsturen zoals "kan u onze flessen bijvullen met drinkbaar water" of "wij zijn fietsers op weg naar Afrika en zoeken een overnachtingsplek, we hebben alles bij, zelfs een matje en een slaapzak", mag dit zeker doen, alvast bedankt!!
In het eerste deel tot aan de Jura zagen we nog steeds honderden weien en akkers, maar ze zijn niet zo netjes geordend als bij ons en veel vaker zagen we wat bomen en ander groen langs de omheiningen staan. Ons valt het wel op dat de koeien hier chauvinistischer werden, bontgekleurder zijn. De boeren wezen ons erop dat wij België slechts zwart-wit koeien kennen... De typische dorpjes uit de Ardennen met grijze stenen en leien, veranderden in Noord-Frankrijk meer en meer in pittoreske dorpjes die door hun plaatselijke stenen vooral uit meer beig-rode huisjes bestaan. De kerk staat hier nog altijd in het midden, het kraantje voor onze drinkbussen te vullen vinden we vaak bij het kerkhof of zelfs in het gemeentehuis. De bakker moet je nooit erg ver van de kerk zoeken, waarschijnlijk levert hij hier wekelijks de hosties. Een kleine kruidenier kan je meestal wel vinden maar toch zijn het hier vooral rijdende winkeltjes, zelfs de bibliotheek komt hier in de vorm van een autobus langs huis gereden (een nieuwe droomjob voor Lea)!
Laatste etappe van Frankrijk, was de Provence. De meesten welgekend. Je steekt de Rhône over, samen met de Hollanders en Duitsers met hun caravans en komt dan de streek binnen met de zoete geur van wijn, druiven en lavendel. De koeien zijn wat kleiner en hun geluid is iets anders, het klinkt nu meer als mèèèèèh of de dieren ruiken naar geitenkaas (of is het andersom?). Het patriottisme blijft behouden, want deze koeien met gehalveerde uier willen absoluut dat we beseffen dat hun lekkere kaas van Franse origine is.
Met een sterke wind in de rug, nl. de Mistral, het onderwerp naar het schijnt hier als met over koetjes en kalfjes wil praten, blies ons met hoge vaart de Jura uit. De wind kan fris zijn, maar vanaf hier is het echt typisch weer uit het Zuiden, stralende zon, weinig regen en mist. De siesta tijdens de middag is niet toevallig uitgevonden en bij pauselijk besluit vastgesteld tussen 12u en 15u30. Net als het vee, zijn ook de traktoren hier gehalveerd. Erg smalle eenpersoonsvoertuigjes die precies tussen de lange rijen druivelaars passen. Als jullie even aan ons willen denken of meegenieten, haal dan je Côte du Rhône uit je wijnkelder.
De laatste honderd kilometer tot aan Avignon waren met uitroeptekens aangestipt in ons routeboekje want we ze beloofden tweemaal een loodzware klim van 7km. We kruisten de Pas de Lauzun, en hadden al schrik voor de tweede klim maar dat was buiten de namiddagtalenten van Lea gerekend want ze gaf geen krimp, reed voorop en bepaalde het tempo. Maar denk je dat ze ook maar één keer naar adem hapte of koos voor de allerlichtste vitesse? (op de top hebben we wel de nacht doorgebracht, misschien wel de mooiste nacht tot nu toe, met vergezichten, en zon die aan de ene kant onder ging en een maan die aan de andere kant opkwam terwijl de geiten onze fietstassen verkenden)
Op voorhand was dit het gedeelte waar we, na de Ardennen, het meest tegenop zagen, maar eenmaal dit gedeelte gepasseerd, waren we fier en blij. Het was waarschijnlijk de knapste en mooiste etappe totnogtoe. De zogenaamde plooirotsen reikten verticaal naar de hemel. De bomen strijden op de toppen om een beetje houvast en water, naast de steile wanden loodrecht naar beneden. Het Zuiden kondigde zich echt aan: bomen en wijngaarden in kurkdroge grond, lege rivierbeddingen, krekels die om ter hardste hun vleugels tsjirpten, dorpjes in volledige rust, luikjes die tijdens de middag gesloten worden...
De gastvrijheid van de Fransen kent zoals we al zeiden geen grens. Zoals ondertussen wel geweten is vragen we elke dag om ergens de nacht door te kunnen brengen en dat lukt bijna steeds bij het eerste beste huis waar we aanbellen. Enkele voorbeeldjes:
Een burgemeester bood ons zijn weide aan naast een oude chateau, interdit au public omdat ze vervallen was, maar wij mochten daar voor één nacht koning en koningin spelen. Een andere burgemeester (schoolhoofd, voorzitter van de gemeenteraad en 1 van de 10 dorpsbewoners) had maar twee zinnen nodig om te besluiten dat wij in zijn basisschooltje konden beschikken over een leegstaand klasje. Nog een andere burgemeester (1 van de 20 inwoners, tegelijk boer en eerste inwoner) kreeg na enkele hevige stortbuien een telefoontje van de aanwonende buurvrouw, die ons al van kilometers had zien aankomen, met de vraag of we mochten schuilen in zijn hangar. Ze was erg overtuigend om ons een droge plek te bezorgen aangezien wij waren: "trompées comme des grenouilles", wat niet minder betekent dan "verzopen als kikkers".
De curé, priester van elf kerken, van Lunéville, bood ons zelfs een kamer aan voor twee nachten, met douche en deelde in alle eten dat hij in huis had.
Twee ontzettende lieve mensen, een bejaard koppel uit Longéville, wilde ons heel graag ontvangen maar wist niet goed waar ze plek hadden. Onverwacht belandden we in hun hangar, groter dan hun eigenlijke woning, tjokvol oldtimers (en Kobe die normaal geen liefhebber is van gemotoriseerde voertuigen ontdekte daar een nieuwe passie: oude brandweerwagens waaronder eentje die op houtzaagsel ipv. benzine rijdt). De eigenaar had zelfs een supervorklift om zijn tweede dozijn oldtimers op de tweede verdieping te stockeren.
Een ander bejaard paartje, dierf op trillende knieën niet te weigeren dat wij in hun open garage mochten slapen. Na vele onderlinge blikken en enkele fluisterende woordjes Frans, kwamen ze over hun schrik heen, toonden ons de vertrekken in huis van hun zoon die een paar maanden uit huis was met de Marine, de Franse Réunion, waar we vervolgens de nacht mochten doorbrengen.
Ook de vriendelijke telefoontjes vanuit toeristische infocentra naar hun plaatselijke municipal (= camping), hielpen ons vaak aan een gratis douche en plek voor de tent.
We hebben ondertussen ook al geleerd dat we sommige dingen krijgen zonder eurootjes in de plaats te geven. Een vrouw gaf ons naast water ook cake en chocolade mee. Kobe heeft daarvoor wel eerst een halfuurtje haar levensverhaal moeten aanhoren (en moeten uitleggen dat hij momenteel geen "cabinet" heeft want ze wou toch o zo graag op gesprek komen bij hem...). De natuur schenkt ons kastanjes en walnoten uit het veld, munt geplukt langs de bermen van de weg, druiven van de grootgrondbezitters wiens vogelverschrikkers ons niet deren. Boerinnen en agriculteurs schenken ons verse melk en kaas. Wij betalen in natura terug door op regelmatige afstand de grond te bemesten.
Vele malen werden we uitgenodigd voor een tas koffie (dat wij met glimlach ombuigen naar thee) of voor het ontbijt.
Al twee maal zijn we op een gratis feest beland. De eerste keer bij broers die truccen hadden zoals ze beschreven staan in de bijbel. Met name het veranderen van water in wijn. Wat gebeurde er? Wij vroegen om onze flessen te vullen met kraantjeswater aan een man die samen met zijn twee andere broers hun vrouwen uit hun leven gebannen hadden en samen een groot landhuis deelden (Lea zag een gelijkenis tussen deze broers en Kobe en zijn broers als ze bejaard zijn, weliswaar met hun vrouw aan hun zijde dan). Verheugd riep hij zijn broer dat wij reizigers waren per fiets. Toen bleek dat we Frans konden was het hek helemaal van de dam. Het water werd omgezet in druivensap, en later op de avond in wijn. We werden immers uitgenodigd voor een soort jaarlijks "druivenfeest", samen met de plaatselijke inwoners, telkens wanneer de man zijn nieuwe wijn probeert te maken. Ja dat was een fenomenale, onvergetelijke avond. 15 mensen zongen franse chansons begeleid op de accordeon. Bewezen dat ze alles kenden van wijn en proefden om het meest. De middelste broer (ongeveer 60 jaar) was ook zot van fietsen en vertrekt over een paar dagen waarschijnlijk naar Marokko, met spiksplinternieuwe fiets. De oude had reeds dienst gedaan in Tunesië. Fier toonde hij zijn oud wrak op zolder, nog steeds bedekt met een laagje woestijnzand.
En nu terug zot van A: opnieuw een stad, vol jeugd en cultuur, vooral aan één oever gebouwd, m.a.w. Avignon. Het palais des Papes drukte zijn stempel op de hele stad. Toen de paus in 1300 naar hier verhuisde, groeide de stad al snel van 5.000 naar 40.000 inwoners. Momenteel dus 40.002 met ons erbij. We logeren in een studentenhuis vol met open-minded vriendelijke twintigers die gisteren een wortelbanket organiseerden. Jus de carottes, terrine de carotte, soup de carotte, tarte de carotte. Ze hielden een wedstrijd van de bovenste (oranje) plank. Toen bleek dat er iets te weinig was voegden ze algauw een extra gang in: le fromage. Iets wat wij nog maar pas ontdekten dat de Fransen niet gewoon kaas eten om de honger te stillen maar dat 'le fromage' daadwerkelijk een gang is die volgt na de hoofdmaaltijd en voor het dessert. Lekker!
Hier zijn we op een nieuwe manier verzeild geraakt. We schreven ons in op een website waarin mensen gratis de zetel aanbieden voor reizigers van over de hele wereld (bv. www.couchsurfing.com). Je weet niet waar je terechtkomt maar krijgt wel een douche en zetel. In huis hier is iedereen zot van deze manier om low budget als globetrotter te reizen. Voor ons een zeer aangename eerste kennismaking met deze formule. Een nadeel is wel dat je online moet geraken. Op onze rustige bescheiden landroute die grote steden links liet liggen was dat minder voor de hand liggend.