Na enkele mooie dagen in Avignon zijn we richting Middellandse Zee vertrokken. De eerste kilometers uit Avignon waren indrukwekkend. De vraag die we ons immers ervoor hadden gesteld werd onderweg beantwoord. Hoe kon het toch dat Avignon er zo mooi en beschaafd uit zag? Omdat er een stevige buitenwijk bestaat die letterlijk op een township lijkt zoals we ze kennen in Zuid-Afrika. Totale woonwijken bestaande uit hutten, caracans, containers, marktjes. Voor sommigen zeer afschrikkend maar voor ons verrassend en misschien zelfs charmant. Een stevige tocht stond ons vervolgens te wachten, wisten wij dat het nog zo bergachtig kon zijn dicht bij de kust. Tussen Marseille en Toulon was het zwaar trappen. Drukke wegen met veel kapotte Heineken-bierflesjes langs de kant. Prachtige uitzichten en een nachtje op de top was onze beloning. Tegelijk veranderde onze look: bij zulke wegen en verkeer, dragen we voortaan een te gekke pothelm ;-)
In Toulon wachtte ons een aangename verrassing, na veel te dure prijzen voor de boot via Cosica vreesden we tot in Roma "rode" wegen te moeten volgen, maar een nieuw promotarief bracht ons met de Ferry in èèn klap naar Civitaveccia, de haven van Roma! Dankjewel. In Toulon de nodige fietsherstellingen (vnml. controle van de banden en vijsjes) en inkopen gedaan, en na een gratis nachtje in een plaatselijke camping richting (nog meer) Zuiden vertrokken. De boottocht was heerlijk. Een ware beloning na bijna 2000 fietskilometers. Op het zonnedek aten we romantisch samen wanneer de zon al lang onder was gegaan, 5 lagen aan en een slaapzak over de benen. Titanic II is in de maak. Een flinke 15 uur later arriveerden we, zogezegd vlakbij het centrum van Roma. Niet dus! Twee fietsdagen hebben we erover gedaan, om ook als fietser vervolgens vast te zitten in de files van Roma. Help! Uitlaatgassen, scooters en koning auto troef. Maar eerst even terug naar onze eerste "Italiaanse" nacht. Met veel schrik in de broek, enkele italiaanse woorden brabbelend, een gratis overnachtingsplaats gevraagd. Weinig woorden en veel gebaren werden we sneller begrepen dan verwacht, met positief resultaat.
Alle wegen leiden naar Rome en zo ook wij. Ons idee om Rome te verkennen met de fiets was waanzinnig: 4 uur nodig om de toeristische informatie te vinden, nogmaals alle straten en pleinen gezien in een volgorde die we niet gepland hadden (wegens unico senso, tunnels en omleidingen om de antieke cultuur te beschermen) om onze overnachtingsplaats te bereiken (bij een vriendin van de moeder van Lea). Een indrukwekkende dag, zeker wel, maar niet weggelegd voor fietsers. Ook de hevige stortbuien speelden daarin een rol. Rome hebben we de dag erna verlaten, richting westkust.
Nationale parken, weggetjes tussen meren en zee, leuke havenstadjes als Anzio en Nettuno brachten ons in de sfeer van Italie. Na lange aarzeling en twijfels over de plaats van doorsteek over de bergen naar de Adraitische kust, besloten we door te fietsen tot net voor Napels en daar het binnenland in te trekken. Analoog aan de route van de Groene Weg (zie Frankrijk) waren we zeer blij met de gekozen weg langs spoorlijnen en valleitjes. Het binnenland was zeer bergachtig waardoor er meer sprake was van kleine dorpjes, verzichten en moeder natuur. Zuiderse flora betekent: platanen inruilen voor olijfbomen, beukenhagen voor wijngaarden en eiken voor palmbomen. Verder de meest onvoorstelbare bomen (toch in Belgie) zoals granaatappelbomen, vijgenbomen en kakibomen. De natuur heeft ons dus weer mooi kunnen bevoorraden aan vitamientjes. Appels bij het ontbijt, kaki's en druiven als tussendoortje, tomaten bij het middageten en brocolli en courgette bij het avondeten. Afhankelijk van de streek en de mensen krijgen we soms lokale wijn of kaas (mozarella di buffalla is onze nieuwe favoriet) aangeboden. Hartverwarmend. Zuiderse fauna betekent: hagedissen alom, dieren die 's nachts in ons afval snuffelen, 100 schapen en een herder die ons de doorgang belemmeren.
De etappe langs de oostkust, naar Bari toe, maakte eveneens indruk op ons, zij het nu vooral de cultuur. Prachtige stadjes (oa. Trani, Besceglie, Bari) met hoge huizen in mooie kleuren en prachtige gietijzeren balkonnen waar de was aan hangt te drogen. Ook de kathedralen, monasters, kastelen en haventjes zijn ronduit schitterend.
De Italianen zijn anders dan de Fransen. Er wordt meer en luider getoeterd naar ons, enerzijds om ons te waarschuwen dat ze eraan komen (wat ze altijd en overal doen) en anderzijds om hun duim te tonen of ons toe te juichen. Indrukwekkend ook hoe ze ons nastaren, aanspreken en vooral niet kunnen begrijpen waarmee wij bezig zijn, laat staan van waar wij komen. Vele vragen zich af of Belgie bij Europa hoort, of wij betalen met euro. Anderen denken dat wij van Roemenie of Oekraine komen, zo zien we er immers uit. Italianen zijn stijlvol gekleed, zeker de jonge mensen in grotere steden (wij die dagelijks dezelfde kleren dragen, krijgen stilaan een complex, maar kom we blijven warm en op de fiets zien we er meer dan echt uit.) Op het platteland vind je de typische vrouwen terug met doek in het haar en sokken tot aan de knieen. Allen roepen ze even luid (vnml. "mamma mia" of "madonna mia" bij het horen van ons avontuur) en zijn ze heel vriendelijk. Iedereen denkt dat wij hen verstaan en ze doen hun hele levensverhalen. Zeer leuk, voor dit hebben we oa immers gekozen, al is ondertiteling welkom.
Twee keer hebben we reuze geluk gehad. Een keertje gingen we vragen om water (jaha, dit lijkt wel de zin aan het worden om tot geweldige ontmoetingen te komen) en kregen we koffie en liters zelfgemaakte tomatensaus in ruil. Een hele namiddag hebben we doorgebracht bij een lieve boerenfamilie (die tabacco verbouwde) die alles wilde weten over ons leven en hoe we met onze fiets ons hele hebben en houden kunnen meesleuren. De vader heeft zelf geprobeerd om Lea's fiets te berijden maar werd als een rodeo-beoefenaar tegen de grond gesmakt. Ze vonden het verder geweldig om foto's te zien van onze familie (wat meer mensen trouwens een compliment vinden). En dit eigenlijk net na een reuze pech: bij een andere tabacco-boer, 4km ervoor waar we rustdag wouden houden, werden we weggestuurd omdat tabacco-boeren zogezegd geen onderdak mogen verlenen aan reizigers (aldus zijn uitleg). Gelukkig kwamen we na een illegale nacht bij die andere lieve familie terecht. Leuke anekdote: wij wisten echt niet dat we in een tabacco-schuur lagen, en vonden de gedroogde bladeren zeer goed ruikend en stelden ons terecht de vraag of dit voedsel voor de koeien was...
Een volgende familie overviel ons letterlijk. De zoon des huizes reed toeterend achter Lea aan en stopte uiteindelijk bij Kobe om te vragen wat we zochten. Antwoord: una supermercato. En dit op 1 november, een feestdag. Onwetend als we waren! We werden meteen meegetroond naar de familie en schoven aan tafel als koning en koningen. We hebben zoveel gegeten, zo lekker, onvergetelijk hoe gastvrij deze mensen. We kregen daarenboven een overnachtingsplek en een douche aangeboden. We hebben mee mogen helpen bij het bottelen van de wijn. We hebben gelachen, genoten en gemerkt dat ons italiaans er aanzienlijk op vooruit gaat (en ons nederlands aanzienlijk achteruit... stilaan ontwikkelen we een eigen taaltje met lieve woorden voor elkaar en wieler of reizigersjargon dat waarschijnlijk niets gemeenschappelijk heeft met de taal van echte coureurs of andere globetrotters).
Wat betreft het weer en onze relatie: die gaat in tegengestelde richting. Voor alle duidelijkheid: wat slechter en kouder wordt is het weer. Wij hebben zelfs nep-ringetjes gekocht om ons voor de buitenwereld "eventjes" getrouwd voor te doen, het geeft een goede indruk op de zovele mensen die ons vragen of we getrouwd of verloofd zijn. Het gevoel van een ring aan de vinger: onwennig maar toch... een toekomstdroom.
Italie was meer dan de moeite, we kijken uit naar Griekenland. Vanavond stappen we op de boot in Bari, morgenvroeg arriveren we in Igoumenitsa.
Alle wegen leiden naar Rome en zo ook wij. Ons idee om Rome te verkennen met de fiets was waanzinnig: 4 uur nodig om de toeristische informatie te vinden, nogmaals alle straten en pleinen gezien in een volgorde die we niet gepland hadden (wegens unico senso, tunnels en omleidingen om de antieke cultuur te beschermen) om onze overnachtingsplaats te bereiken (bij een vriendin van de moeder van Lea). Een indrukwekkende dag, zeker wel, maar niet weggelegd voor fietsers. Ook de hevige stortbuien speelden daarin een rol. Rome hebben we de dag erna verlaten, richting westkust.
