Jaja, nu dit verslag eraan komt kan je natuurlijk al raden dat we er glansrijk in geslaagd zijn deel 1 van deze reis af te leggen. Europa ligt achter ons, we ademen Turkse lucht in. Maar niet te snel, eerst nog even terug naar het einde van Griekenland dat ons misschien wel even sterk verbaasd heeft als de hele doorsteek ervoor.
Komotini is een klein gezellig studentenstadje waar we naar toe wilden gaan om o.a. te bekijken hoe we Istanboel konden bereiken. Het is een van de eerste stadjes waar de Islamitische sfeer al te voelen is met bv. prachtige minaretten.
Een vriendelijk fietshandelaar die ons zag knoeien om wat toeristische informatie af te lezen werd onze onverwachte gids in dit stadje. Hij regelde een gratis hotelletje voor ons en bood een koffie aan in zijn eigen winkel. Ja ook voor hem een avontuur, 2 belgen die net 3000 km getrapt hadden. Maar daar bleef het niet bij. Plots tuurden twee verwarde, Jesusfiguren in kloostergewaden door het raam met een gebroken spaak tussen de vingers. Het waren Polen onderweg met de fiets naar Istanboel om de ontmoeting van de paus met de Orthoxe kerkleider bij te wonen. Gesterkt door een brief in het Engels, getekend door hun oversten met de vraag om hen alle mogelijke hulp te bieden, keken ze hulpeloos naar de fietsmecanicien om hun fiets te repareren. Ze hadden 1 totaal overbeladen fiets waar alle pakken aan vastgebonden waren en 1 nog slechtere fiets zonder iets. Vooraan het stuur hingen twee sportzakken vastgesjord die met de rits een beetje open een meterslang houten kruis moesten dragen van Jesus. Om het plaatje compleet te maken hadden ze hieraan een plastieken Maria-beeldje geplakt. We konden onze ogen niet geloven!!! Normaal worden wij nagestaard, nu staarden wij hen na met open mond en schenkten hen dadelijk wat eten. In een gebroken eigen mix van alle wereldtalen maakte ze duidelijk dat ze nog maar 'poco time' hadden om er te geraken en ze met de TIR (camion) zouden moeten liften. Het vertrouwen in hun welslagen straalde even ver uit als hun lichaamsgeur (Lea kreeg meteen schrik of wij ook zo een sterke lichaamsgeur meedragen). De fietsenmaker repareerde alles voor niets. Voor Grieken is dit een evidentie, legde hij uit. Zeus is nl de God van de gastvrijheid.
Daags nadien trokken wij ook opnieuw in het voetspoor van onze pelgrimvrienden. Er verschenen steeds meer moskeeen langs onze weg en zelfs enkele dorpjes die enkel door Moslims werden bevolkt. Diezelfde avond kwamen we dus ook terecht in een zeer vriendelijk moslimgezin. Een echt avontuur waar je graag een handleiding bij krijgt. We kregen een plateau met eten op de grond geserveerd maar enkel voor ons alleen. Wisten wij veel dat je zonder handen mag eten of juist met bestek, dat de yoghurt bij het vlees gegeten wordt of een dessertje is... Ze hielpen ons verder aardig op weg om Turkse woordjes te leren, zodat we niet als analfabeet ons nieuwe land zouden inrijden.
De laatste nachten in Griekenland sliepen we bij een zeer lief gezin, die ons na een paar dagen beschouwde als echte vrienden maar waarvan de start net iets anders had doen vermoeden. De man wou eerst de deur niet openen, ging akkoord met de tent in de tuin voor 1 nacht en maakte ons toch attent op het feit dat hij een wapen in huis had om zijn familie te beschermen. Bij het opzetten van de tent, kwam de vrouw die hij zo graag beschermd had achter gesloten deur, kennismaken en het vertrouwen groeide. Enkele uren later hadden we een warme kamer binnen... De volgende ochtend gingen we samen naar de markt om ingrediënten te kopen van elk Grieks gerecht dat we nog wouden eten. Lea mocht met de moeder in de keueken moussakka maken voor de mannen heeft. Deze heeft als nooit tevoren gesmaakt. Bij het afscheid zijn de tranen gevloeid. Afscheid van een gezin dat we (alweer) goed hebben mogen leren kennen maar ook afscheid van Griekenland.
Papieren, geüniformeerde militairen, een brede rivier, een streep dwars over de weg en aan weerszijden verschillende vlaggen, waren het decor van de grenspost. We hadden Turkije bereikt. Meteen na de grensovergang al gauw enkele grote verschillen op. Het landschap lag er uitgedroogder bij. De auto's waren niet meer alleen maar de weg werd nu ook bereden paard en kar, platte laadwagens met een zichtbare motor opgemonteerd en vele minibusje GTI (gordijnen en tapijt inbegrepen).
Getoeter waren we ondertussen gewoon, maar dit hadden we nog nooit meegemaakt. Chauffeurs uit beide rijrichtingen claxoneerden hele melodieën en waaiden naar ons zoals naar de paus of de koning. Sommigen hingen zelfs uit de raam en riepen: "Welcome to Turkey!" Anderen bevoorraden ons al rijdende zoals in de grote wielerrondes.
De dorpjes werden duidelijker armer, maar dat betekende niets voor hun gastvrijheid. Een gans dorp zette zichzelf in beweging om ons een kamer te geven wanneer Kobe ziek was van het kraantjeswater dat ons meegegeven was. We kregen eerst een koude ruimte in het gemeentehuis waar Kobe alvast in bed kon kruipen. Lea trok moedig naar het lokale café en praatte er uren met de mannen die er zaten (vrouwen zag je niet in dit dorp) en zich ook zorgen maakten omtrent haar zieke man. De burgemeester werd opgeroepen, die op zijn beurt de rijkste man van het dorp belde met de vraag om ons te herbergen. Zo geschiedde. 's Avonds hadden we al weer een warm bed. Het overgeven was gelukkig van korte duur want de volgende dag zaten we alweer op de fiets te glimlachen en waaien naar alle voorbijgangers en truckers.
Een slaapplaats zoeken kan soms echt werken als dominostenen. Toen we in een ander dorpje voor een plekje vroegen, werden we van de Imam naar de politie gebracht. Spannend, we wilden niet echt in een cel slapen. De gevangenisbewakers waren vriendelijker dan we vermoeden want ze brachten ons thee en pleegden enkele telefoontjes. Na het tonen van onze paspoorten en een uitleg over de Ataturk (een zeer belangrijke man in de geschiedenis van Turkije, zijn portret hangt zowat in elk gebouw en huis) werden we voor de tweede maal deze reis (herinner het mooie vertrek uit Antwerpen) geescorteerd door de politie naar een 4-sterrenhotel verderop. We genoten dubbel en dik van een kingsize-bed en roomservice en dat terwijl we geen cent hebben moeten uitgeven (een directeursfunctie is ons vast op het lijf geschreven). Niettemin halen 4 sterren het niet van een gezellig avond met een nieuwe familie en hun verhalen, naast hun warm kacheltje.
Met enige schrik voor grote steden, gaven we Istanboel toch een kans. Een stad van 18miljoen inwoners aan weerszijden van de Bosporuspas. Ongelooflijk hoe goed ons dat afgegaan is. De weg was duidelijk en bracht ons recht in het centrum van de historische stad. Waar er geen richtingaanwijzers waren stonden telkens vriendelijke Turken die het een eer vonden om ons de weg te tonen.
We overnachten in deze stad op de zetel bij Nathalie, een vrouw uit Canada die 3 jaar geleden haar hart verloren heeft in deze stad. Ze heeft vrienden uit alle windstreken wat het voor ons extra boeiend maakt. Een etentje met Canadezen, Amerikanen en Turken zorgde reeds voor boeiende discussies over het Midden-Oosten, de éénmaking van Europa, internationale ontwikkelingssamenwerking, enz.
We hebben de stad op een rustig tempo kunnen verkennen. Eerst te voet, vervolgens (door de pijne voeten) met het openbaar vervoer ( o.a. een soort schuine metro-lift die je op en af van de rivieroever naar hogergelegen grote Taksimsquare brengt). Een geweldig grote stad met zeer veel boeiende buurten. Maar vooral... met indrukwekkende moskeeën, paleizen, ondergrondse waterreservoirs en bazaars. Dit laatste zijn overdekte straten en hallen met wel 4000 winkeltjes in, volgeladen met kruiden, gedroogd fruit, kitchy kledij en juwelen. Prachtige mix van kleuren en geuren. Om helemaal in verdwaald te geraken, wat we dus ook deden.
Nog even vermelden dat we ondertussen ook voet gezet hebben op het Aziatische continent dankzij de ferry over de Bosporus. En verhalen over Ankara (de hoofdstad van Turkije) ga je van ons niet vernemen, want we hebben het heuglijke nieuws dat we reeds in Istanboel ons visum voor Syrie kunnen krijgen!
Turkije is een land vol lieve mensen, die je zelfs thee op straat brengen als je slechts 2 minuten ergens staat te wachten. Wel, wij zijn blij dat we dit land verder mogen door fietsen.
Lieve vrienden, u hoort nog van ons ;-)
Een vriendelijk fietshandelaar die ons zag knoeien om wat toeristische informatie af te lezen werd onze onverwachte gids in dit stadje. Hij regelde een gratis hotelletje voor ons en bood een koffie aan in zijn eigen winkel. Ja ook voor hem een avontuur, 2 belgen die net 3000 km getrapt hadden. Maar daar bleef het niet bij. Plots tuurden twee verwarde, Jesusfiguren in kloostergewaden door het raam met een gebroken spaak tussen de vingers. Het waren Polen onderweg met de fiets naar Istanboel om de ontmoeting van de paus met de Orthoxe kerkleider bij te wonen. Gesterkt door een brief in het Engels, getekend door hun oversten met de vraag om hen alle mogelijke hulp te bieden, keken ze hulpeloos naar de fietsmecanicien om hun fiets te repareren. Ze hadden 1 totaal overbeladen fiets waar alle pakken aan vastgebonden waren en 1 nog slechtere fiets zonder iets. Vooraan het stuur hingen twee sportzakken vastgesjord die met de rits een beetje open een meterslang houten kruis moesten dragen van Jesus. Om het plaatje compleet te maken hadden ze hieraan een plastieken Maria-beeldje geplakt. We konden onze ogen niet geloven!!! Normaal worden wij nagestaard, nu staarden wij hen na met open mond en schenkten hen dadelijk wat eten. In een gebroken eigen mix van alle wereldtalen maakte ze duidelijk dat ze nog maar 'poco time' hadden om er te geraken en ze met de TIR (camion) zouden moeten liften. Het vertrouwen in hun welslagen straalde even ver uit als hun lichaamsgeur (Lea kreeg meteen schrik of wij ook zo een sterke lichaamsgeur meedragen). De fietsenmaker repareerde alles voor niets. Voor Grieken is dit een evidentie, legde hij uit. Zeus is nl de God van de gastvrijheid.
Papieren, geüniformeerde militairen, een brede rivier, een streep dwars over de weg en aan weerszijden verschillende vlaggen, waren het decor van de grenspost. We hadden Turkije bereikt. Meteen na de grensovergang al gauw enkele grote verschillen op. Het landschap lag er uitgedroogder bij. De auto's waren niet meer alleen maar de weg werd nu ook bereden paard en kar, platte laadwagens met een zichtbare motor opgemonteerd en vele minibusje GTI (gordijnen en tapijt inbegrepen).
Met enige schrik voor grote steden, gaven we Istanboel toch een kans. Een stad van 18miljoen inwoners aan weerszijden van de Bosporuspas. Ongelooflijk hoe goed ons dat afgegaan is. De weg was duidelijk en bracht ons recht in het centrum van de historische stad. Waar er geen richtingaanwijzers waren stonden telkens vriendelijke Turken die het een eer vonden om ons de weg te tonen.