Even getwijfeld of het nog zou lukken maar we zijn er geraakt: het wondermooie Cappadocia. Een plekje op aarde dat ons bijna nog meer heeft doen verbazen dan alles wat we al gezien hadden. Meer bepaald het hart van Cappodocia dat zich in en rond Göreme bevindt.
We zijn al 57 meter in de grond afgedaald om een oude ondergrondse stad te bezoeken waar de Hittieten schuilhielden voor de zon en de jonge Christenen zich verscholen voor vijandige volkeren. In totaal kan je hier zo'n 36 ondergrondse steden vinden die allemaal met elkaar verbonden zijn via kruiptunnels of luchtschachten. Het gesteente is hier kennelijk zacht genoeg om zonder zware machines uit te hollen. Hoe de mensen in deze dondere steden geleefd hebben is ongelooflijk, rijke priesters hadden nog een kamer maar alle andere mensen sliepen op de grond in de gangen. Als er vijanden aankwamen kropen de bewoners hier massaal met hun dieren in deze labyrinten. Ze konden er tot 6 maanden overleven. Ondergronds is er zelfs een kerk en een soort rechtbank, het parlement op de -5de verdieping is via een ingenieus gangensysteem verbonden met alle andere verdiepingen zodat iedereen democratisch kon meeluisteren via dit intercomsysteem naar de beslissingen die genomen werden. Om stank en ziekte tegen te gaan werden de uitwerpselen biologisch gerecycleerd door de bacterien van rottend vlees die tussen de stront gestoken werd. Zij aten eten eerst de menselijke secreties op en nadien elkaar. Opgeruimd staat netjs. Met zelfgebrouwen wijn hielden de mensen de sfeer erin en trachten zo depressies, wegens gebrek aan zonlicht, tegen te gaan. De temperatuur is er bijna heel het jaar constant, toch op bepaalde plaatsen ook fris. Zoals de os en de ezel Jesus in zijn kribbe warm hielden, had het vee hier ongeveer dezelfde radiatorfunctie. Gelukkig werden ook zij daarvoor beloond met een glas alcohol! Het is verbazend welke geniale systemen daar uitgewerkt zijn door vallen en opstaan. Proberen en nog eens proberen leidde duizend jaar geleden tot een echte ondergrondse welvaart!
Nu profiteren we van schitterende wandelingen in valleien tussen wereldunieke rotsformaties, uitgesneden door erosie, bestaande uit gestolde lava of een soort turfsteen. Het is de uitgedoofde vulkaan hier naast ons die we voor deze natuurschoon mogen danken... Met andere woorden: we zien prachtige bergen met rotspieken waar zich kleine huisjes in bevinden (een beetje zoals zandkastelen), alles in zeer mooie zandkleuren die nog voller worden door een ondergaande zon. In en buiten het openluchtmuseum kan je verbazend veel kerken bewonderen die allemaal uitegraven zijn in dit gebergte. Ze zijn versierd met prachtige fresco's en schitteren in de zon. Kabouters bestaan misschien niet meer, maar hier leven nog altijd mensen in hun rotshuisje s in de vorm van grote paddestoelen. Ook de hotelletjes bevinden zich tegen, of in, de rotswanden en wij zijn momenteel de trotse huurder van zo een oergezellige (relatief warme) grot met bed en douche. De dakterrassen hebben abnormale panorama's, winter of zomer, het is hier indrukwekkend. Allen hierheen dus (en misschien beter niet in de zomer want dan is het hier overspoeld met toeristen, sommige zeggen zelfs dat het hier in de winter nog mooier is).
De reis om dit te bereiken was bijna even adembenemend. Op kerstdag zijn we vertrokken (na een goede kerstmaaltijd de avond ervoor: heerlijke pasta met tomatensaus in de hotelkamer wegens afwezigheid restaurant). Ons vlakke plateau werd helaas wat grimmiger en een ijskoude noordenwind sneed ons gelaat open. De symptomen van koude kennen we nu: bevrozen flessenwater (een probleem bij dorst), bevrozen versnellingen (een probleem bij klimmen), bevrozen handen (een probleem bij remmen), bevrozen puntje van de neus en tenen en lege achtertassen (omdat alle kleding om ons lichaam zat). De echte koude hebben we gelukkig genoeg achter de rug (althans, voor enkele dagen), het zonnetje straalt weer en wint de strijd van de snedige bevriezende wind. In tegenstelling tot wat je zou verwachten ligt hier andere jaren al een halve meter sneeuw en die zorgt er normaal voor dat het warmer is dan nu.
En wat dacht je? Natuurlijk blijven de mensen ons lief toelachen en uitnodigen.
Ondertussen zijn we ook via een zoutmeer gefietst, indrukwekkend. Terwijl er overal een sneeuwlaagje lag, was de omgeving van dit meer bedekt met een laagje zout en de grond zeer zacht (door het hoge zoutgehalte is de grond niet in staat te bevriezen). Het landschap bleef dus even wit maar we moesten toch even van de grond proeven om ons ervan te vergewissen dat het zout was i.pv. sneeuw.
Verder hebben we ook bij een gezin geslapen waarvan het jongste kind een zware mentale en motorische handicap heeft. Vertederend om te zien hoe de hele familie dit kind goed verzorgde terwijl de kans groot is dat zij amper op deskundige steun mogen rekenen. We sliepen ook bij een gezin met enkele zeer enthousiaste zonen die het fantastisch vonden om de hele avond met ons 'tombola' (= bingo) en kaart te spelen. Voor ons was dit een goede oefening in de uitspraak van turkse cijfers.
Gisteren oudjaar gevierd. Niet uitgebreid met vuurwerk maar bescheiden door wat samen te zitten met mensen die het ook vieren, een glasje wijn, turkse pizza (zeer lekker) en nadien nog een gezeldschapspelletje in bed. Beyran (= Offerfeest) neemt hier immers een veel belangrijkere plaats in deze dagen. Het bloed liep hier op 31 december naar beneden over de hellende straten. Koeien en schapen werden massaal de keel overgesneden. Mannen doen deze 'stoere' job, vrouwen houden zich bezig met het verwijderen van de ingewanden en het kuisen van die bebloede straten. De volgende dagen gaat iedereen bij elkaar op bezoek, eet samen van het vlees en deelt geschenken uit. Wij hebben allebei al een hemdje gekregen van een familie. Lea is ondertussen bezitter van drie hoofddoeken en drie paar soksloefjes, de vrouwen zijn hier niet meer te houden en vinden het ondertussen een ware eer Lea een hoofddoek te mogen omdoen.
Morgen vertrekken we richting Andana. We hebben de route gewijzigd (vanwege het koude klimaat nog hoger in de bergen) en proberen nu via de kust zo snel mogelijk naar Syrie te geraken.
Hartelijk bedankt voor de vele lieve kerstmailtjes. Deze waren zeer hart- en tenenverwarmend! We zijn alvast klaar voor een avontuurlijk en onvergetelijk 2007 en hopen dat jullie ook een droomlijstje-in-vervulling klaar hebben.
We zijn al 57 meter in de grond afgedaald om een oude ondergrondse stad te bezoeken waar de Hittieten schuilhielden voor de zon en de jonge Christenen zich verscholen voor vijandige volkeren. In totaal kan je hier zo'n 36 ondergrondse steden vinden die allemaal met elkaar verbonden zijn via kruiptunnels of luchtschachten. Het gesteente is hier kennelijk zacht genoeg om zonder zware machines uit te hollen. Hoe de mensen in deze dondere steden geleefd hebben is ongelooflijk, rijke priesters hadden nog een kamer maar alle andere mensen sliepen op de grond in de gangen. Als er vijanden aankwamen kropen de bewoners hier massaal met hun dieren in deze labyrinten. Ze konden er tot 6 maanden overleven. Ondergronds is er zelfs een kerk en een soort rechtbank, het parlement op de -5de verdieping is via een ingenieus gangensysteem verbonden met alle andere verdiepingen zodat iedereen democratisch kon meeluisteren via dit intercomsysteem naar de beslissingen die genomen werden. Om stank en ziekte tegen te gaan werden de uitwerpselen biologisch gerecycleerd door de bacterien van rottend vlees die tussen de stront gestoken werd. Zij aten eten eerst de menselijke secreties op en nadien elkaar. Opgeruimd staat netjs. Met zelfgebrouwen wijn hielden de mensen de sfeer erin en trachten zo depressies, wegens gebrek aan zonlicht, tegen te gaan. De temperatuur is er bijna heel het jaar constant, toch op bepaalde plaatsen ook fris. Zoals de os en de ezel Jesus in zijn kribbe warm hielden, had het vee hier ongeveer dezelfde radiatorfunctie. Gelukkig werden ook zij daarvoor beloond met een glas alcohol! Het is verbazend welke geniale systemen daar uitgewerkt zijn door vallen en opstaan. Proberen en nog eens proberen leidde duizend jaar geleden tot een echte ondergrondse welvaart!
Nu profiteren we van schitterende wandelingen in valleien tussen wereldunieke rotsformaties, uitgesneden door erosie, bestaande uit gestolde lava of een soort turfsteen. Het is de uitgedoofde vulkaan hier naast ons die we voor deze natuurschoon mogen danken... Met andere woorden: we zien prachtige bergen met rotspieken waar zich kleine huisjes in bevinden (een beetje zoals zandkastelen), alles in zeer mooie zandkleuren die nog voller worden door een ondergaande zon. In en buiten het openluchtmuseum kan je verbazend veel kerken bewonderen die allemaal uitegraven zijn in dit gebergte. Ze zijn versierd met prachtige fresco's en schitteren in de zon. Kabouters bestaan misschien niet meer, maar hier leven nog altijd mensen in hun rotshuisje s in de vorm van grote paddestoelen. Ook de hotelletjes bevinden zich tegen, of in, de rotswanden en wij zijn momenteel de trotse huurder van zo een oergezellige (relatief warme) grot met bed en douche. De dakterrassen hebben abnormale panorama's, winter of zomer, het is hier indrukwekkend. Allen hierheen dus (en misschien beter niet in de zomer want dan is het hier overspoeld met toeristen, sommige zeggen zelfs dat het hier in de winter nog mooier is).
Ondertussen zijn we ook via een zoutmeer gefietst, indrukwekkend. Terwijl er overal een sneeuwlaagje lag, was de omgeving van dit meer bedekt met een laagje zout en de grond zeer zacht (door het hoge zoutgehalte is de grond niet in staat te bevriezen). Het landschap bleef dus even wit maar we moesten toch even van de grond proeven om ons ervan te vergewissen dat het zout was i.pv. sneeuw.
Verder hebben we ook bij een gezin geslapen waarvan het jongste kind een zware mentale en motorische handicap heeft. Vertederend om te zien hoe de hele familie dit kind goed verzorgde terwijl de kans groot is dat zij amper op deskundige steun mogen rekenen. We sliepen ook bij een gezin met enkele zeer enthousiaste zonen die het fantastisch vonden om de hele avond met ons 'tombola' (= bingo) en kaart te spelen. Voor ons was dit een goede oefening in de uitspraak van turkse cijfers.