Na een prachtig Cappadocie, zijn we in de ijskoude terug moedig op de fiets gestapt naar het Zuiden met de hoop op zon... De natuur is er zo uniek en onbeschrijflijk mooi dat we hopen dat foto's later wat zullen kunnen illustreren...
In Yesilhisar kruisten we plots een spoorlijn die ons op het idee bracht om een stukje trein te nemen. Zo'n stuk meer naar het Oosten beloofde dat net iets meer avontuur te brengen dan pendelen tussen Antwerpen en Leuven of Brussel. Het ticketje kostte letterlijk haast niets, dat hadden we goed begrepen. Dat de trein van halfvier pas 's nachts ging komen, dat duurde net iets langer. Daarenboven was het ongebruiklijk dat fietsen mee op de trein mochten. Het ging dus allemaal afhangen van de conducteur. Om een lang verhaal kort te maken: we sliepen die nacht in het station en een weinig flexibele treinbegeleider had midden in de nacht alleen een 'nee' voor ons klaar. Teleurgesteld troosten we ons de volgende dag met een stukje bus richting Zuidkust. De thermometer in de bus steeg ongeveer een graad per honderd meter die we daalden naar zeeniveau. Wij begonnen stilaan onze informatie over Syrie boven te halen want het buurland naderde. Turkije echter, een uiterst gastvrij land, was niet van plan ons zomaar te laten gaan.
Op de fiets tussen Payas en Iskenderun kwamen we Murat tegen. Hij was heel geinteresseerd en dolenthousiast om 'number one' gastheer te worden. Samen met zijn lieve vrouw Gulnaz en dochtertje Beren, hadden ze elke dag een excuus klaar waarom we nog niet konden vertrekken: "Morgen regent het" zo klonk het of "Je moet nog Kunefe (een heerlijk dessert) proeven." Misschien waren ze zelfs een beetje blij dat we ziek geworden waren zodat ze met zekerheid het absolute record van langstdurende gastfamilie konden vestigen. Het werden 2 gezellige weken, net voor we Turkije zouden uitrijden. Dat dachten we tenminste want in het laatste stadje voor de grens liep een toiletbezoek in het Hamamahotel uit op een tweedaags verblijf in datzelfde sterrenhotel. De manager en general manager nodigden ons uit bij hen te blijven. Een chique bedoeling, we waren de VIPs bij uitstek en zaten aan de tafel van de grote bazen (die zelfs beweerden bevriend te zijn met Erdogan, de president van Turkije) terwijl ons diner opgeluisterd werd door een liveconcert van drie Arabische muzikanten. In totaal bleven we meer dan 6 weken in Turkije. Een warm land waar meerdere wereldfietsers langer verbleven dan ze dachten.
De grensovergang naar Syrie was ongelooflijk. Er stond een stilstaande file van vrachtwagens meer dan 2 kilometer voor je een grenspost kon zien aan te schuiven om het volgende land binnen te rijden. 130 camions staan er 3 dagen aan te schuiven, bidden er langs de weg of drinken thee. Op de vraag of het reizen met de fiets niet moeilijk is hadden we een eenvoudig antwoord: "Wij passeren de grens en de controle in 1 uur, jullie staan hier al 72 uur. Voor wie is het eigenlijk zwaar?"
Er is geen betere pijnverzachter bij het verlaten van een land dat je gaat missen als een Syrisch onthaal. Uiterst vriendelijk, met aan de grens een toeristische info waar ze zeer goed Engels en Frans spraken, je welkom heten (met thee natuurlijk), een landkaart meegeven en je resterende Turkse Lira's gaan wisselen bij vrienden voor Syrische Ponden. Na 6km fietsen door niemandsland (daarmee bedoelen we de afstand tussen de turkse grens en de syrische grens) hoorden we opnieuw getoeter en Arabisch gejuich vanuit de vele auto's, minibusjes en vrachtwagens. Vele mensen gaan echt volledig uit hun dak, geregeld stoppen er auto's omdat de bestuurders een babbeltje willen doen, mensen aan de kant van de weg maken met vele gebaren duidelijk dat we moeten komen voor een glasje thee... Wij voelen ons stilaan atleten van de paralympics omdat we niet anders kunnen in dit land dan met 1 hand fietsen, de andere hand is immers heel de tijd aan het waaien of de chauffeurs spelen nog een volgend aanmoedigingslied op hun claxons.
Aleppo is een prachtig stadje, oud, gezellig en onze eerste confrontatie met het aardsmoeilijke Arabisch. Supermarkten vinden we bijna niet meer maar als je lang genoeg zoekt kan je ergens wel vinden wat je zoekt. De oude, oergezellige miniwijnegemshoppingcenters - hier heet dat Souqs - zijn prachtige overdekte straatjes met kleine winkeltjes, gangen en nissen waar duizend en een spullen verkocht worden. Het verschil met Istanbul en zijn souqs is voelbaar: we worden opvallend minder aangesproken als toeristen en kunnen hier heel wat rustiger door de straten kuieren. Misschien omdat er hier heel wat minder toeristen komen...
Flessen water werden helaas duurder dan brood, maar de verse sapjes die je hier kan drinken zijn zo gezond, lekker en goedkoop dat je haast overal eentje besteld waar je ze ziet. Een falafel kost hier 15 SP (= ongeveer hetzelfde als Belgische Franken) dus voor 30 oude Belgische Franken heb je hier gegeten. Daarenboven is het nog eens ongemeen lekker!
Ons cinemabezoekje is een verhaal apart. We hoorden dat Mission Impossible III niet gedubd was in het Arabisch maar ondertiteld en kozen dus voor een 'romantisch' avondje uit in een van de plaatselijke cinema's. (Net zoals voor de grote complexen in Belgie heeft elke zaal hier een of twee vertoningen die elkaar afwisselen. Je gaat dus naar de cinema die jouw favoriete film speelt.) Met een pillicht werden we binnengeleid in een zaal die doet denken aan de Roma in de periode van verbouwingen. De volledige bodem was bedekt met de resten van zonnebloempitjes, wij mochten plaatsnemen in erg krakkemikkelige zeteltjes. Hoewel wij stipt op tijd waren leek de voorstelling leek al een eind bezig te zijn. Het geluid kraakte zo hard dat het Engels net zo goed Arabisch had kunnen zijn en dat klinkt voor ons nog altijd Chinees. Gelukkig konden we ons behelpen met de ondertitels die ook in het Frans waren. Plots verschiet Lea zich een hoedje in het midden van de voorstelling: er sprong een kat onder haar benen uit op onze etenszakken. De rest van de film hebben we samen afgewisseld genoten van MI-3 of de documentaire naast ons over katten. Wanneer de voorstelling na een uur onderbroken wordt gaan de lichten aan en luiden belletjes van mannen die thee proberen te verkopen. Tien minuten lang lopen ze voorbij de 20 toeschouwers in een zaal voor 250 man en roepen "Tassa tai, tassa tai!" Spijtig voor hen heeft niemand interesse. Misschien moeten ze in de toekomst maar eens popcorn proberen. We genieten nog van het tweede deel van de film die naadloos overgaat in de andere film die op het programma stond. Een beetje in de war van de pauze in het midden van de film maar niet tussen de verschillende films gaan we op de tast in het donker weer naar buiten. Deze 120 SP was hun geld weer waard!
Het klimaat in dit landje hielp ons te genieten van fietsdagen waar we tot 100 km op een dag konden afleggen en verlangen naar onze tent. Ons eigen vertrouwde huisje opzetten na een lange winter vonden we zalig. De naald van ons kompas wijst voordurend het Zuiden aan en dat lijkt ons de juiste richting te zijn, dus vlogen we in ijltempo naar Damascus. Dit land zullen we binnen de twee weken volledig doorkruist hebben!
Tussendoor maakten we met een gezin een uitstap naar Palmyra. Dit ligt midden in de woestijn in de richting van Irak. Het is onvoorstelbaar dat er plots in de woestijn restanten verrijzen van een machtige antieke metropool. We bezochten er het theater, de tempel en de 1300 meter lange laan met prachtige zuilengaanderijen. Dit land was ooit een deel van het tweestromenland, wat wil zeggen dat hier het begin van onze beschaving te vinden is en tevens ook de wortels van alle Abrahamistische godsdiensten (Jodendom, Christendom, Islam).
Onderweg zien we mensen van alle maten en soorten. T.t.z. van alle godsdiensten en met allerlei verschillende klederdrachten. Mannen met rokken en Arafatsjaals, vrouwen die volledig gesluierd zijn en zelfs hun ogen niet laten zien, mensen in kostuum, Christenen en Moslims door elkaar. Vaak staat een auto ons op te wachten op de pechstrook, en trekken ze een foto van ons op de bepakte fiets met hun GSM of vragen of we hulp nodig hebben. Velen geven hun telefoonnummer moest dat ooit nodig kunnen zijn. Verder zien we regelmatig families langs de weg een BBQ houden en ook kinderen picknicken in de schaduw van de bomen. Vaak zien we huizen die half af zijn en waarvan de structuren in gewapend beton die boven het dak uitsteken verraden dat de ouders willen dat hun kind als het getrouwd is boven hen komt wonen en een verdieping bijbouwt. Nog steeds vind je hier mensen die rondtrekken met hun schapen en geiten van plek naar plek in de halfwoestijn. Ze wonen samen met hun dieren in immense tenten. Zij noemen dat Arabische tenten, wij spreken van chirotenten voor op kamp.
Hoewel de weg bezaaid is met afval, nog meer dan in Italie, treffen we tussen het vuil regelmatig een biddende man aan op zijn matje in de richting van Mekka. Vervuiling en luchtpollutie is hier een groot probleem. De auto's mogen hier vooraan gezien nog zo opvallend zijn met hun bontgeschilderde kleuren, plastiek fruit aan de achteruitkijkspiegel en lichtjes in alle kleuren, als ze ons voorbij rijden spuiten ze steevast een grote zwarte wolk uitlaatgassen en doen de grote verdwijntruc zoals enkel een inktvis hen weet na te bootsen.
We zitten midden in een mannencultuur en dat zal Lea geweten hebben. Wanneer ze betaalt in de winkel, krijgt Kobe altijd het wisselgeld terug. De moskee kunnen we niet binnen zonder een lang kleed te huren (een vrouw met een broek in de moskee is immers uit den boze) en op straat heeft ze net dat ietsjes meer bekijks dan haar lief. Als westers persoon zijnde, pas je best op wat je zegt over politiek en religie. Desalniettemin waagden we ons soms voorzichtig aan een discussie of vroegen achter de opinie van onze gastheer. Zij vinden het toch vaak evident dat vrouwen geen verantwoordelijkheid kunnen opnemen en achten hen zwakker dan de man. Ze zien dit overal in het dagelijkse leven bewezen en wuiven de vraag of deze verschillen tussen man en vrouw niets met de geschiedenis te maken hebben, dadelijk van de hand. Toen we naar Palmyra reden met onze gastfamilie en de moeder van het gezin wagenziek werd was er zelfs geen sprake van dat zij vooraan mocht zitten. "In Syrie mogen de vrouwen niet van voor in de auto zitten" was het antwoord van de man. Wat waren we dus verbaasd toen we Damascus binnen fietsten en een vrouw (met hoofddoek) achter het stuur zat. Het bewijst eens te meer dat elk land en elke inwoner zijn ideeen heeft en we niets mogen veralgemenen. Onze gastvrouw in Damascus benadrukte overigens dat er zeel veel verschillende opvattingen zijn wat betreft de tradities en religie en de verschillen tussen de grotere steden en de dorpen groot zijn.
Over Amerika zijn ze hier niet te spreken, vooral uitspraken van Bush maken hen erg boos. Het land meent dat de oorlog in Irak de situatie alleen maar verslechterd heeft. De prijzen worden hier duurder (voedsel als tomaten, aardappelen en eieren kwamen voordien van Irak). In hun buurland is het geen leven meer en ze onthalen hier ondertussen reeds anderhalf miljoen gevluchtte Irakezen. Maar ook over hun binnenlandse politiek zijn velen niet tevreden (al mag dit niet hardop worden gezegd). De toeristische brochures leggen uit dat dit hier een democratie is met een verkozen president. In feite is de verkiezing hier een grote schijn. Er zijn geen tegenkandidaten om op te stemmen tijdens een referendum en er bestaan geen partijen. Je kan dus enkel akkoord gaan met de voorgestelde president. Zelfs al ben je niet actief tegen de president, dan nog kan je in de gevangenis worden gezet. Dat gebeurde dus ook met de vader van een gezin waar we verbleven. Voor naieve toeristen lijkt de president anders wel een held. Je ziet zijn afbeelding namelijk o-v-e-r-a-l. Stickers op de achterruit van auto's, standbeelden en ingekaderde foto's in elke living of winkel.
Tenslotte kunnen we nog vertellen dat Syrie een plattelandsvlucht kent. In 50 jaar tijd is het aantal inwoners van de hoofdstad vertienvoudigd. Het is een indrukwekkende grootstad met 5.000.000 inwoners en meer dan 1000 moskeeen: een indrukwekkend uitzicht wanneer je vanop de berg deze stad overschouwt.
Denken jullie er mee aan om op 1 februari 5 minuten de lichten te doven om stil te staan bij ons milieu en de effecten van overmatig energieverbruik?
Wij gaan ons wassen, want voor we naar Jordanie trekken zijn we hier uitgenodigd op een persoonlijk diner met de ambassadeur van Belgie.
Smakelijk eten,
Kobe en Lea
In Yesilhisar kruisten we plots een spoorlijn die ons op het idee bracht om een stukje trein te nemen. Zo'n stuk meer naar het Oosten beloofde dat net iets meer avontuur te brengen dan pendelen tussen Antwerpen en Leuven of Brussel. Het ticketje kostte letterlijk haast niets, dat hadden we goed begrepen. Dat de trein van halfvier pas 's nachts ging komen, dat duurde net iets langer. Daarenboven was het ongebruiklijk dat fietsen mee op de trein mochten. Het ging dus allemaal afhangen van de conducteur. Om een lang verhaal kort te maken: we sliepen die nacht in het station en een weinig flexibele treinbegeleider had midden in de nacht alleen een 'nee' voor ons klaar. Teleurgesteld troosten we ons de volgende dag met een stukje bus richting Zuidkust. De thermometer in de bus steeg ongeveer een graad per honderd meter die we daalden naar zeeniveau. Wij begonnen stilaan onze informatie over Syrie boven te halen want het buurland naderde. Turkije echter, een uiterst gastvrij land, was niet van plan ons zomaar te laten gaan.
De grensovergang naar Syrie was ongelooflijk. Er stond een stilstaande file van vrachtwagens meer dan 2 kilometer voor je een grenspost kon zien aan te schuiven om het volgende land binnen te rijden. 130 camions staan er 3 dagen aan te schuiven, bidden er langs de weg of drinken thee. Op de vraag of het reizen met de fiets niet moeilijk is hadden we een eenvoudig antwoord: "Wij passeren de grens en de controle in 1 uur, jullie staan hier al 72 uur. Voor wie is het eigenlijk zwaar?"
Er is geen betere pijnverzachter bij het verlaten van een land dat je gaat missen als een Syrisch onthaal. Uiterst vriendelijk, met aan de grens een toeristische info waar ze zeer goed Engels en Frans spraken, je welkom heten (met thee natuurlijk), een landkaart meegeven en je resterende Turkse Lira's gaan wisselen bij vrienden voor Syrische Ponden. Na 6km fietsen door niemandsland (daarmee bedoelen we de afstand tussen de turkse grens en de syrische grens) hoorden we opnieuw getoeter en Arabisch gejuich vanuit de vele auto's, minibusjes en vrachtwagens. Vele mensen gaan echt volledig uit hun dak, geregeld stoppen er auto's omdat de bestuurders een babbeltje willen doen, mensen aan de kant van de weg maken met vele gebaren duidelijk dat we moeten komen voor een glasje thee... Wij voelen ons stilaan atleten van de paralympics omdat we niet anders kunnen in dit land dan met 1 hand fietsen, de andere hand is immers heel de tijd aan het waaien of de chauffeurs spelen nog een volgend aanmoedigingslied op hun claxons.
Flessen water werden helaas duurder dan brood, maar de verse sapjes die je hier kan drinken zijn zo gezond, lekker en goedkoop dat je haast overal eentje besteld waar je ze ziet. Een falafel kost hier 15 SP (= ongeveer hetzelfde als Belgische Franken) dus voor 30 oude Belgische Franken heb je hier gegeten. Daarenboven is het nog eens ongemeen lekker!
Tussendoor maakten we met een gezin een uitstap naar Palmyra. Dit ligt midden in de woestijn in de richting van Irak. Het is onvoorstelbaar dat er plots in de woestijn restanten verrijzen van een machtige antieke metropool. We bezochten er het theater, de tempel en de 1300 meter lange laan met prachtige zuilengaanderijen. Dit land was ooit een deel van het tweestromenland, wat wil zeggen dat hier het begin van onze beschaving te vinden is en tevens ook de wortels van alle Abrahamistische godsdiensten (Jodendom, Christendom, Islam).
Over Amerika zijn ze hier niet te spreken, vooral uitspraken van Bush maken hen erg boos. Het land meent dat de oorlog in Irak de situatie alleen maar verslechterd heeft. De prijzen worden hier duurder (voedsel als tomaten, aardappelen en eieren kwamen voordien van Irak). In hun buurland is het geen leven meer en ze onthalen hier ondertussen reeds anderhalf miljoen gevluchtte Irakezen. Maar ook over hun binnenlandse politiek zijn velen niet tevreden (al mag dit niet hardop worden gezegd). De toeristische brochures leggen uit dat dit hier een democratie is met een verkozen president. In feite is de verkiezing hier een grote schijn. Er zijn geen tegenkandidaten om op te stemmen tijdens een referendum en er bestaan geen partijen. Je kan dus enkel akkoord gaan met de voorgestelde president. Zelfs al ben je niet actief tegen de president, dan nog kan je in de gevangenis worden gezet. Dat gebeurde dus ook met de vader van een gezin waar we verbleven. Voor naieve toeristen lijkt de president anders wel een held. Je ziet zijn afbeelding namelijk o-v-e-r-a-l. Stickers op de achterruit van auto's, standbeelden en ingekaderde foto's in elke living of winkel.