Een smakelijk diner met meneer de Ambassadeur liep uit op een verlengd en zeer gastvrij verblijf in Damascus. We hadden geen enkel probleem om langer in dit land te blijven dan onze visa voorzagen. De politie en overheid trekt zich de instroom van Irakezen immers veel sterker aan dan de toeristen uit Europa. Een vreemd gevoel om op de immigratiedienst in Damascus te staan tussen honderden Irakezen die zich elke 14 dagen opnieuw moeten aanmelden. En wij die 'vrij zijn als een vogel' mochten weer eens ervaren hoeveel een Europees paspoort waard is.
Damascus was werkelijk boven onze verwachtingen. De oude binnenstad die we met een uitstekende gids konden verkennen, legde pareltjes bloot die je niet kan vermoeden. Rijke gezinnen hebben ongelooflijke chique hotels en binnenruimtes, verscholen achter zeer povere muren en facades. Het design combineerde Oosterse, Westerse en Syrische stijlen op de meest harmonieuze manier. Maar vooral de kleine straatjes met dessertwinkeltjes en sappenkramen waren charmant. Dag en nacht was er leven in de doolhof van wandelweggetjes. Het kan geen kwaad om erin te verdwalen enkel 'je lijn' hou je best in het oog. Je komt reeds bij door ernaar kijken...
Na Damascus tijd voor een nieuw land. De wind en vooral onze benen brachten ons in een dag 130 km verder tot aan de Jordaanse grens. Het passeren van de grensposten was overigens een makkie. Ook de trots en propaganda van het vorstenhuis is hier volop aanwezig. Metershoge affiches van de koning heten ons welkom in zijn grondgebied. Het popstergehalte van deze mensen blijft hoog...
Het weekend begint hier op vrijdag en daardoor was de toeristische informatiedienst gesloten. Gelukkig hielp de trafficpolice ons wat verder aardig uit de nood want zij boden ons een landkaart aan en vertelden ons dat wild kamperen hier overal veilig en toegelaten is. Hun sympathie voor ons was groter dan een kopje thee want ze scandeerden door de luidsprekers van hun wagens: "Welcome Belgica!"
De weg naar Amman was zeer druk en we waren maar al te blij voor de schemering een hotelletje gevonden te hebben aan een goede prijs. In Amman lagen normalerwijze enkele postpakketjes van het thuisfront op ons te wachten. Helaas hebben wij onze post restantes hier nooit in ontvangst kunnen nemen ondanks veel onderhandelen, taxi's en doorverwijzingen. De pakketjes zijn verdwenen, hoe weten we niet... Argumenten als "we are a third world country" tot "we've sent them already back to Belgium" werden geopperd. Een beetje ontzet besloten we ons op te vrolijken in de richting van warmere oorden. 1400 meter lager bevindt zich immers de dode zee. Uit de Asterixstrips weten we dat dit een zeer gek meer is, dus wij daar naartoe. Niemand zat ooit dieper in de put dan wij want deze zee is het diepste punt op aarde, 400 meter onder de zeespiegel. Naarmate we afdaalden, steeg de temperatuur en werd de grond vruchtbaarder. Zeer mooi om te zien hoe droog rood zand veranderde in bewerkte groene gronden met tomatenplanten en bananenbomen. We genoten met volle teugen van de zwoele warmte, zij het dat het niet evident is hier de armen en benen te ontbloten, zeker voor Lea niet.
De eerste nacht wildkamperen met zicht op het water zullen we niet snel vergeten. Op de ochtend van Kobes verjaardag werden we immers gewekt door 2 dozijn militairen: "Passaport, passaport!!" We bleken op militair terrein te slapen (overigens nergens aangegeven). Achteraf bleek dat de hele strook aan de dode zee en de Jordaan militair gebied is dat streng gecontroleerd wordt. We moesten stante pede vertrekken. Je kan je voorstellen dat ze het niet fijn vonden dat we eerst een platte band moesten plakken. Maar goed, na wat heen en weer getelefoneer en gesmeek van onze kant ("we are just tourists"), konden we zonder problemen vertrekken naar een stukje strand verderop.
Het zoutgehalte van de dode zee ligt 6x hoger dan andere zeeen. Daardoor is er geen leven mogelijk en kan het menselijk lichaam niet zinken. Iedereen drijft er dus rustig rond met armen en voeten hoog in de lucht. Lea had zich niet van haar stuk laten brengen door het mannelijk militair geweld en ondernam een nieuwe poging voor een leuk verjaardagsontbijt. De parasols werden versierd, de kaarsjes op de taart (gekozen door de jarige in een van de enige grote bakkerijen die we daags ervoor passeerden) aangestoken en Kobe moest gaan drijven met een kroontje op zijn hoofd. Na het gezellige ontbijt, genoot Lea van wat ontspannende literatuur. Dit deed ze uiteraard languit liggend op haar rug in het rimpelloze water. Had Lea haar okselshaar niet zo mooi kort gehouden, was haar boek nu misschien uit. Het zout op haar huid dacht er anders over en maakte dat Lea met geirriteerde oksels een zoetwaterdoucheke moest gaan nemen. Ondertussen begon Kobe aan zijn eerste nieuwe uitdaging als 25-jarige... de grens naar Israel over te zwemmen. We zijn niet zeker of dit gelukt is aangezien er halverwege de zee geen grenslijn getrokken is.
Op dit strand tussen de palmbomen hebben we heerlijk geslapen in ons tentje. Ongelooflijk om de zon te zien verdwijnen achter de bergen van Palestijnse gebied met steden als Bethlehem en Jerusalem. Straf dat we elke kerstperiode aan deze plekken denken en dat wij nu pas weten waar deze zich bevinden...
Na talrijke checkpoints en paspoortcontroles, kropen we langzaam uit ons dieptepunt. De 37 km afdalen naar de dode zee was eenvoudig. De 1500 meter weer omhoog loodzwaar. Aanvankelijk was dit vooral vermoeiend door de vele aandacht van de kinderen. Het is hier namelijk een spel voor de plaatselijke jeugd om voorbijreizende fietsers met stenen te bekogelen. Andere fietsreizigers hadden ons hierover al gewaarschuwd. Toch voel je je op deze momenten weinig welkom. Sommigen kinderen schamen zich ook niet om "money, money" te roepen. Opvallend is dat dit alles minder gebeurt wanneer hun ouders toekijken.
Eenmaal in de prachtige wadi's (= uitgedroogde rivierbeddingen) konden we genieten van wondermooie natuur en rotsformaties. Enkel en alleen voor de panorama's loonde dit reeds de moeite. Echter, na een hele dag klimmen, was de uitputting nabij. We besloten de nacht ter plaatse op de top van de berg door te brengen. De volgende dag sliepen we minstens even hoog maar iets minder confortabel. Een storm zorgde ervoor dat onze buitentent bijna ging vliegen. Alle haringen hadden we nodig en dat was nog niet genoeg. Stenen van 3 kg op de hoeken verankerden de tent gelukkig wel voldoende. Een koud klusje in het midden van de nacht, dat verzekeren we jullie. Doodmoe en doorweekt vertrokken we de volgende dag richting Petra. Door de mist zagen we geen hand voor de ogen en enkel de keuze van vitesse verraadde of de weg steeg of daalde. Plots werden we aangenaam verrast door een afdaling die ons uit het wolkendek leidde terug in aangenaam fietsweer.
Vrolijk arriveerden we in Petra en sindsdien genieten we van dit hoogtepunt in het Midden-Oosten. Petra is een oude stad die eeuwenlang verborgen gehouden is voor de buitenwereld. Tot 1980 leefden hier nog Bedoeinen (nomadenvolk). Vroeger is deze stad gebouwd door rijke volkeren die de karavaanroutes controleerden. Via een smalle toegang (ook te zien in de Indiana Jones film) ga je door een indrukwekkende kloof die uitloopt op talloze tempels en graftombes. Stuk voor stuk zijn deze volledig uitgehouwen uit het natuurlijke rotsgesteente aldaar. Dit gesteente heeft een dieproze kleur en schakeringen als de mooiste schilderijen of marmerstenen. Echt prachtig!!!
Om het plaatje volledig te maken, lopen er honderden kamelen, paarden en ezels rond en aan de kant vind je overal bedoeinen die je uitnodigen op thee. Natuurlijk hebben ze graag dat je ook eens in hun souvenirkraampjes komt kijken. Maar wij genoten vooral van de babbeltjes met deze bijzondere mensen die ondertussen samenwonen in een eigen gemeenschap van 3000 mensen naast het oude Petra.
We logeren momenteel in een hotel dat een ontmoetingsruimte is van te gekke jonge reizigers. Zelfs zo gek dat onze reis bijna normaal lijkt. Mensen die al 2 jaar onafgebroken reizen en op hun horloge kijken wanneer je hen vraagt wanneer ze terug naar huis zullen keren (omdat ze immers vergeten zijn welke maand het is). We spraken met een Japans meisje die nog even Egypte ging bezoeken omdat ze toch al haar vliegtuig gemist had. Anderen hebben de halve wereld afgereisd door enkel hun duim in de lucht te steken. Sommigen speuren de wereld af naar bijzondere klimoorden. Nog anderen zijn zo verstandig om hun studies op deze gebieden te richten zodat scripties steeds gepaard gaan met avontuurlijke reizen. Duitse jongemannen komen in Israel hun burgerdienst doen (bijvoorbeeld sociaal werk in een hospitaal) in plaats van de verplichte legerdienst in eigen land. "Je bent jong en je wil wat, zo zien wij dat, de wereld ons dorp, zo is dat."
Morgen vertrekken we naar Wadi Rum, een uniek stukje woestijn dat we absoluut niet mogen missen. Daarna brengt de boot ons naar Egypte.
Kan je geloven? Afrika is in bereik!
Heel veel liefs,
Kobe immer vergezeld door de lieve mooie Lea
Damascus was werkelijk boven onze verwachtingen. De oude binnenstad die we met een uitstekende gids konden verkennen, legde pareltjes bloot die je niet kan vermoeden. Rijke gezinnen hebben ongelooflijke chique hotels en binnenruimtes, verscholen achter zeer povere muren en facades. Het design combineerde Oosterse, Westerse en Syrische stijlen op de meest harmonieuze manier. Maar vooral de kleine straatjes met dessertwinkeltjes en sappenkramen waren charmant. Dag en nacht was er leven in de doolhof van wandelweggetjes. Het kan geen kwaad om erin te verdwalen enkel 'je lijn' hou je best in het oog. Je komt reeds bij door ernaar kijken...
Uit de Asterixstrips weten we dat dit een zeer gek meer is, dus wij daar naartoe. Niemand zat ooit dieper in de put dan wij want deze zee is het diepste punt op aarde, 400 meter onder de zeespiegel. Naarmate we afdaalden, steeg de temperatuur en werd de grond vruchtbaarder. Zeer mooi om te zien hoe droog rood zand veranderde in bewerkte groene gronden met tomatenplanten en bananenbomen. We genoten met volle teugen van de zwoele warmte, zij het dat het niet evident is hier de armen en benen te ontbloten, zeker voor Lea niet.
Op dit strand tussen de palmbomen hebben we heerlijk geslapen in ons tentje. Ongelooflijk om de zon te zien verdwijnen achter de bergen van Palestijnse gebied met steden als Bethlehem en Jerusalem. Straf dat we elke kerstperiode aan deze plekken denken en dat wij nu pas weten waar deze zich bevinden...
Vrolijk arriveerden we in Petra en sindsdien genieten we van dit hoogtepunt in het Midden-Oosten. Petra is een oude stad die eeuwenlang verborgen gehouden is voor de buitenwereld. Tot 1980 leefden hier nog Bedoeinen (nomadenvolk). Vroeger is deze stad gebouwd door rijke volkeren die de karavaanroutes controleerden. Via een smalle toegang (ook te zien in de Indiana Jones film) ga je door een indrukwekkende kloof die uitloopt op talloze tempels en graftombes. Stuk voor stuk zijn deze volledig uitgehouwen uit het natuurlijke rotsgesteente aldaar. Dit gesteente heeft een dieproze kleur en schakeringen als de mooiste schilderijen of marmerstenen. Echt prachtig!!!