Zo overdonderend als de bouwwerken in de rotsen van Petra, zo overdonderend was de natuur van Wadi Rum. Unieke landschappen met zijn eigen architectuur van eindeloze zandvlaktes en prachtige stenen bergformaties.
Maar eerst even terug naar het vertrek uit Petra. Daar moesten we immers het dal van Wadi Musa uitfietsen, alweer een behoorlijke klim van 40 km. Onze beentjes (en vooral knieen) vonden het niet gelachen en zeker niet met alle busjes toeristen (oa. een bus Duitsers die we de dag ervoor al ontmoet hadden en ondertusen onze grootste fans leken) die zonder moeite passeerden in de richting van onze volgende doel. Wat deze busjes en taxi´s op 2 uren doen, doen wij op 2 dagen. Alleszins, we kregen weer de nodige aandacht en aanmoedigingen. We herinneren ons nog goed de Amerikanen die 101 vragen hebben zoals ¨Did you loose some weight?¨ (nee, begrijpen wij ook niet), ¨Did something bad happen to you already?¨ (nee nog niet, gelukkig maar), ¨Can we do something for you?¨ (euh, niet echt, zin om te wisselen van voertuig?). Wij waren vooral verbaasd dat deze mensen met hun taxichauffeur Petra, Wadi Rum en Aqaba op een dag zouden bezoeken, die nacht nog komende vanuit Israël...
Na onze klim mochten we beginnen afdalen via de snelweg door de woestijn, de Dessert Highway. Prachtig hoe we uit de bergen kwamen en onder ons de woestijn zagen die zich als een deken uitstrekte zover het oog reikt. Hoe verder we bolden hoe roder en voller de kleuren werden en hoe meer het zand de snelweg opkroop en het asfalt verstopte. Gek om hier nog pijlen te ontmoeten naar de woestijn terwijl we door niets anders omgeven werden dan zand. Die nacht sliepen we onder een volle sterrenhemel net als de vele bedoeinen. Het was onze eerste maar zeker niet de laatste nacht in de woestijn!
De volgende dag arriveerden we in Rum village, het enige dorp en uitvalspunt van de bedoeinen die nog steeds in deze uitgestrekte zandvlaktes leven. Bijzonder was het voor ons dat de mensen ons verwachten omdat vele van ons komst reeds melding hadden gemaakt nadat ze ons daags ervoren gepasseerd waren. Wij die aanvankelijk slechts een dagje wouden blijven, merkten al snel dat de magie van deze streek onweerstaanbaar was. Ook de zin om op het ritme van de bedoeinen te komen, een volk dat ons ten zeerste bevalt, nodigde ons uit langer te blijven. Bovendien kwamen we de klimmers uit Petra terug tegen. Zowel wij als zij hadden zin om een tweedaagse trektocht te doen in de woestijn. Dit werd een prachtig avontuur op zoek naar de hoogste natuurlijke brug dicht bij de grens van Saudi-Arabie. Deze natuurlijke overbrugging tussen twee rotsformaties van honderd meter hoog was adembenemend. De 2 uur durende tocht naar boven op handen en voeten - haast muurklimmen - was uitputtend maar Kobe en Mike hadden een fiere fotosessie wanneer ze het uiteindelijk gehaald hadden. Lea en de anderen beneden wilden wel graag fotos nemen maar we waren zo klein en zo ver uit elkaar dat ieder voor zich stil werd in volle bewondering voor deze indrukwekkende natuur.
10 broden en 18 liter water voor 4 personen was nauwelijks genoeg proviand voor onze tocht maar we genoten elk moment van deze uitstap zonder fietsen (niettegenstaande had Lea zo een bleinen onder haar voeten zodat ze bijna op waterkussentjes liep en uiteindelijk terug naar haar fiets verlangde).
Omdat er nog zoveel meer te ontdekken viel, tracteerden we ons op een heuse 4x4 tocht na enige onderhandeling over de prijs. Achterin een open jeep werden we off-road van de ene bijzondere locatie naar de andere gereden in de voetsporen van Lawrence of Arabia: muurfrescos van kamelen, metershoge zandduinen, canyon, waterbronnen, de ruine van Lawrences house en nog meer natuurlijke bruggen gevormd door wind en zanderosie.
Vervolgens mochten we die nacht bij de familie van onze chauffeur slapen, d.w.z. in het midden van de woestijn in een grote typische bedoeinentent. Een zeer bijzondere ervaring: een vuur in de tent, uren wachten totdat ons eten gaar gestoofd was, veel te zoete thee drinken uit een inktzwarte theepot uit het vuur, brood dat opgewarmd werd in de asse van hetzelfde vuur en dan nog kamelen met hun speciale kreungeluiden op de achtergrond... Een heerlijke maaltijd van aardappelen tomaten ajuin en kip, die we met blote handen mochten oppeuzelen. Veel gepraat werd er helaas niet (vanwege ons gebrekkig arabisch), maar met handen en voeten kregen we wel iets uitgelegd. sOchtends werden we letterlijke uit onze slaapzak gerookt door het nasmeulende kampvuur... Samen met de bedoeinen begonnen we aan hun taken van de dag: kamelen water geven en de jeep in gang duwen. Een heuse job in het mulle zand!
De rest van de week kampeerden we in de tuin, zonder gras en tussen de kamelen, van een charmant hostelletje voor backpackers en lost souls van de Rainbowmeeting, die eigenlijk al een maand afgelopen was. Dit laatste is een soort jaarlijkse hippie-samenkomst van mensen die houden van… kleine kinderen en bloemen, aldus werd ons verteld door een jongeman die zichzelf voorsteld als ¨little prince from the stars¨. Thuisblijvers die interesse hebben in deze meeting (en dertig jaar te laat geboren zijn) volgend jaar gaat deze meeting door in de Sinai.
Andere leuke mensen die we ontmoetten waren 6 Nederlanders die met een zelfgeknutseld house on wheels naar Zuid-Afrika trekken, eveneens voor een goed doel. Indrukwekkend! Meer info over hen vind je op www.houseonwheels.nl.
Hier in Wadi Rum hebben we trouwens onze eerste milde zandstorm meegemaakt. We begrepen aanvankelijk niet wat het was. Opstaan in een dichte mist, daar leek het op. Het bleek echter geen vochtige wolkenmist te zijn, maar opgestoven zand. In de woestijn zelf mag je dit vergelijken met een sterke wind met fijne hagelbolletjes die in je gezicht slaan, samen met een dichte mist die het zicht aardig beperkt.
Tijd voor een nieuw land en nieuw continent! Dus wij op weg naar de ferryboot in Aqaba. Ondertussen gebeurt wat wij (misschien wel niemand?!) verwachtte. Onderweg worden wij even vlot ingehaald door een aardige fietsers van 71 jaar uit Zuid-Frankrijk. Jean had zo maar eventjes in twee maanden 5300 km afgelegd zonder enige rustdag. Wij stonden perplex... en besloten wat later samen verder te fietsen en de nacht samen door te brengen. Opnieuw een erg aangrijpend verhaal. Na een lawaaierige nacht in een slecht opgestelde shelter van de camping ontdekten we met hoe weinig onze vriend tevreden is. Hij eet niet meer dan koude conserven en heeft een elektrische waterkoker die hij in zijn beker steekt om zichzelf wat thee te maken. Hoe gelukkig was hij toen we hem na twee maanden een bord warme spaghettig aanboden. Jean besloot met ons mee te gaan naar de boot hoewel hijzelf niet van plan was de oversteek te maken. Hij moest terug naar Amman om zijn vliegtuig te nemen naar HongKong, de volgende etappe van zijn tour du monde.
Ondanks onze twijfel door Israel naar Egypte te fietsen, kozen we toch voor de duurdere ferryboot. We denken immers dat we hierdoor waarschijnlijk heel wat problemen vermijden met de grenscontroles van o.a. Sudan die helaas niet happig zijn op stempels van Israel en de Palestijnse gebieden, het land dat vele omringende landen niet ten vriend wordt genomen.
Pijnlijk was het afscheid van Jean, die pas nadat we onze tickets gekocht hadden en een exitstempel gekregen hadden om Jordanie te verlaten, met tranen in ogen vertelde dat hij precies deze dag, 7 jaar geleden zijn vrouw verloren had. Plots begrepen we waarom hij ons vandaag zo graag gevolgd. We voelden ons machteloos, we hadden veel liever een dag later de boot genomen en samen met hem deze dag doorgebracht. Jean verzamelde al zijn moed, we wisselde adressen uit en hij stapte weer op de fiets. Telkens opnieuw met zijn hand in de lucht, wuifde hij ons toe en vertrok. Bewonderswaardig, deze man! Hij verwezenlijkt een van zijn grootste dromen, maar vertelde dat hij liever had dat dit voor hem een droom was gebleven. Als zijn vrouw niet was gestorven had hij deze lange reis immers nooit gemaakt.
De boottocht naar Nuweiba duurde slechts een uurtje, niettemin nam in- en uitschepen meer dan een halve dag in beslag. Mensen sleuren hele huishoudens mee, allemaal gewoon in plastiek zakken, kartonnen dozen of gewikkeld in grote dekens. Wij zelf waren nog een beetje aangedaan van onze laatste ontmoeting, maar konden onze weg vinden en bemachtigden op Afrikaanse wijze (lang wachten en veel vertrouwen schenken ook al begrijp je geen snars van het hele “systeem”) onze visa voor Egypte.
Dan was het zover, voor het eerst per fiets op Afrikaanse grond. Een gelukskreet en klaar om de volgende woestijn te temmen, de Sinai!
Met liefs,
Lea en Kobe
Ps: Marion, de mama van Lea heeft nog een mooi artikel geschreven voor www.belgieninfo.net over onze reis, klik hier even om het te lezen
Na onze klim mochten we beginnen afdalen via de snelweg door de woestijn, de Dessert Highway. Prachtig hoe we uit de bergen kwamen en onder ons de woestijn zagen die zich als een deken uitstrekte zover het oog reikt. Hoe verder we bolden hoe roder en voller de kleuren werden en hoe meer het zand de snelweg opkroop en het asfalt verstopte. Gek om hier nog pijlen te ontmoeten naar de woestijn terwijl we door niets anders omgeven werden dan zand. Die nacht sliepen we onder een volle sterrenhemel net als de vele bedoeinen. Het was onze eerste maar zeker niet de laatste nacht in de woestijn!
Vervolgens mochten we die nacht bij de familie van onze chauffeur slapen, d.w.z. in het midden van de woestijn in een grote typische bedoeinentent. Een zeer bijzondere ervaring: een vuur in de tent, uren wachten totdat ons eten gaar gestoofd was, veel te zoete thee drinken uit een inktzwarte theepot uit het vuur, brood dat opgewarmd werd in de asse van hetzelfde vuur en dan nog kamelen met hun speciale kreungeluiden op de achtergrond... Een heerlijke maaltijd van aardappelen tomaten ajuin en kip, die we met blote handen mochten oppeuzelen. Veel gepraat werd er helaas niet (vanwege ons gebrekkig arabisch), maar met handen en voeten kregen we wel iets uitgelegd. sOchtends werden we letterlijke uit onze slaapzak gerookt door het nasmeulende kampvuur... Samen met de bedoeinen begonnen we aan hun taken van de dag: kamelen water geven en de jeep in gang duwen. Een heuse job in het mulle zand!
Tijd voor een nieuw land en nieuw continent! Dus wij op weg naar de ferryboot in Aqaba. Ondertussen gebeurt wat wij (misschien wel niemand?!) verwachtte. Onderweg worden wij even vlot ingehaald door een aardige fietsers van 71 jaar uit Zuid-Frankrijk. Jean had zo maar eventjes in twee maanden 5300 km afgelegd zonder enige rustdag. Wij stonden perplex... en besloten wat later samen verder te fietsen en de nacht samen door te brengen. Opnieuw een erg aangrijpend verhaal. Na een lawaaierige nacht in een slecht opgestelde shelter van de camping ontdekten we met hoe weinig onze vriend tevreden is. Hij eet niet meer dan koude conserven en heeft een elektrische waterkoker die hij in zijn beker steekt om zichzelf wat thee te maken. Hoe gelukkig was hij toen we hem na twee maanden een bord warme spaghettig aanboden. Jean besloot met ons mee te gaan naar de boot hoewel hijzelf niet van plan was de oversteek te maken. Hij moest terug naar Amman om zijn vliegtuig te nemen naar HongKong, de volgende etappe van zijn tour du monde.