Maart 2007

Nuweiba (Egypte) - Cairo (Egypte)

Naarstig op zoek naar een bord waarop staat ¨Egypte¨ of ¨Welcome in Egypt¨, konden we deze keer niets vinden om te fotograferen zoals we tot nu toe in elk nieuw land deden. Wel vond Kobe wat later een handgeschilderd bord waarop Afrika geschreven staat, in het zand naast de weg. Misschien was het de naam van een van de vele leuke campsites aan de Rode Zee? Alleszins wij namen de tijd voor een fotosessie. Met een uitstekend adres, gekregen van onze Russische klimvrienden, zochten wij de kampeerstek met rieten bungalowhuisjes. Het overtrof weerom al onze verwachtingen en was met zekerheid gezelliger dan het luxueuze Hiltonhotel 500 meter ervoor! We maakten kennis met de aangename uitbater Ashraf en voor een appel en een ei waren we de eigenaar van zo een oergezellig hutje. Na ons muskietennet boven het bed bevestigd te hebben, hadden we echt een romantisch hemelbed met het geluid van de golven op de achtergrond. Een heerlijke temperatuur, dag en nacht, samen met de ontspannen sfeer in Amon Yahro, zorgde er weer voor dat we met plezier ons vertrek uitstelden. Ashraf werd een vriend (weerom iemand met een aangrijpend levensverhaal), we kookten samen (hij is een uitstekende viskenner en kok) en hielpen hem met klusjes op het domein. Lea mocht het menubord schilderen, Kobe herstelde de kruiwagen. Tussendoor namen we geregeld een frisse duik in de azuurblauwe zee. De bergen aan de overkant in Saudi-Arabie waren het decor van de prachtige ondergaande zon en de rijzende volle maan. Echt waar, hoe hard we ook ons best doen, het lukt niet te overdrijven hoezeer dit een klein paradijs was.

Dan, dwars door de Sinai, een verlaten woestijn die vertrekt door een lange diepuitgesneden canyon. Deze vallei was erg mooi met een kronkelige weg tussen de rotsflanken. Buiten een noorderwind (die voor de nodige air conditioning zorgde) viel de weg goed mee, er was asfalt en alles liep behoorlijk plat. De palmbomen zorgden voor het groen en fijne plek met schaduw voor de pauzes. Kans op bevoorrading of aanvullen van water was er de eerste drie dagen niet. Wij gepakt en gezakt met 17,5 liter water en 30 broden hielden wel van dit landschap. Rustig en ideaal voor fietsers. Wanneer we moe waren of de zon achter de horizon ging verdwijnen, reden we even de weg af achter een duin en zetten ons tent op voor de nacht (nadat we zeker waren dat we nergens een bord hadden gezien van 'Land mines', we hadden immers gehoord dat er in de Sinai nog landmijnen liggen van de oorlog met Israel in '67…). Het is trouwens verbazingwekkend hoe sterk de temperatuurverschillen zijn tussen dag en nacht. Zeker meer dan 20 graden. Enkele minuten na zonsondergang hadden wij onze winterjas (een goed idee dat we deze dus nog even hadden bijgehouden). Overdag is een T-shirt zonder mouwen, een hoofddeksel en voldoende zonnecreme echter wel levensnoodzakelijk.

Geregeld moesten we paspoortcontroles passeren, maar de militairen waren telkens vriendelijk en vooral nieuwsgierig. I.t.t. Jordanie volstond het te vertellen dat we van Belgie kwamen en kon het paspoort in de tas blijven zitten. Een goed idee, vinden wij, de meesten kunnen het paspoort toch niet lezen of beginnen aan de achterkant en vragen zich af waar onze naam en foto staat. Niemand verbaasde zich over het feit dat we al de hele weg van Belgie naar hier per fiets gekomen zijn, maar het feit dat we naar Cairo fietsen van Nuweiba zorgde voor algehele hilariteit! Waarom begrijpen we niet, misschien omdat ze deze twee steden weten liggen en Belgie helemaal niet?

Wat zouden jullie het meest apprecieren in het midden van de woestijn met een brandende zon en zo weinig bevoorradingsposten? Wel wij een fles zuiver water, zo ergens onderweg als je zonder belandt... Wel dat is nu precies wat er gebeurde. Plots stond er een fles water met gesloten dop rechtop aan de kant van de weg waar wij fietsen. Even waren we verbaasd maar namen het geschenk met plezier aan. We vermoeden dat een Britse 4x4 die we wat eerder tegenkwamen hiervoor verantwoordelijk is. In ieder geval: bedankt!
In totaal deden we vier dagen over de Sinai, met 1 bevoorradingsstop te Nakl, een dorpje waar ze kennelijk niet gewoon waren toeristen te ontvangen. Deze stop was voor ons broodnodig, want de 30 platte bruine schijven (= het lokale brood) verteerden we absoluut niet. Een waar gistingsproces vond plaats in onze maag en maakten het fietsen en slapen haast onmogelijk. We leefden dus op de warme maaltijd die we 's avonds zelf kookten en de koekjes overdag. Dolblij kochten we in dit dorpje terug verteerbaar wit brood.
We sliepen nog eenmaal net voor de beroemde Sueztunnel, die we de volgende dag helaas niet fietsend door mochten gaan. De militairen regelden echter een pick-up en achterin met onze fietsen reisden we door deze Egyptische konijnenpijp. Daarna wilden we graag naar Suez gaan om de immense cargoschepen te bewonderen die via het Suezkanaal hun weg zoeken tussen de Indische Oceaan (en Rode Zee) naar de Middellandse Zee en Europa. Heerlijk was het daar te picknicken aan de kant van het kanaal en groot dat die cargo's zijn! Tussen haakjes, nu pas weten we dat deze tunnel de scheiding vormt tussen Azie en Afrika, onze vreugdekreten waren dus geografisch gezien iets te vroeg geuit...
In Suez zochten we naar het busstation om veilig Cairo binnen te geraken. Dit was een goed idee, Cairo wemelt immers van het chaotische verkeer en vaak moet je een soort van skyways op, grote viaducten of bruggen, om het verkeer op de begane grond te ontlasten. Toch bracht de bus ons maar tot aan de rand van de binnenstad en konden we er nog een stukje doorfietsen, kwestie dat we zeker wisten waar we in terecht waren gekomen. Een jungle waar concentratie en samenwerking vereist is (Lea achter Kobe aan en constant naar elkaar roepen of nog alles OK is… best grappig). Ook te voet oversteken is niet gemakkelijk. De autos stoppen nooit, het heeft iets weg van Tetris of SuperMario spelen, zij het in levende lijve. Hier noemen ze het “chicken run”.

Cairo is een stad vol leven en lawaai (auto's toeteren constant), dag en nacht. Wij verblijven (via Hospitalityclub.org) momenteel pal in het centrum op de 9de verdieping met een indrukwekkend zicht op de Nijl. Vriendelijke buitenlandse studenten wonen hier samen en studeren Arabisch. Een taal die ongemeen moeilijk is, zelfs richtingaanwijzers kunnen we nog steeds niet aflezen. Nummers daarentegen lukken beter, logisch ook als je steeds moet afdingen of onderhandelen.

Deze grootste stad van Afrika was even wennen voor ons, komende uit een stille wijdse woestijn. Maar misschien is het voor elke Belg verschieten hoe groots een stad als deze wel kan zijn. Hier leven 20 miljoen mensen in een warboel bij elkaar, alleszins zo lijkt het voor ons. Maar ook de New Yorkse en Londonse studenten zijn onder de indruk van de grootsheid van deze stad. Voor hen voelt dit zo aan omdat ze menen dat deze stad minder georganiseerd is voor de vele inwoners. Niettemin bevalt deze stad ons. Het is hier behoorlijk veilig, er valt heel wat te bezichtigen en er hangt een bijzondere sfeer.
De piramides kijken vanuit het Gizaplateau nog altijd uit over deze stad en zijn werkelijk fenomenaal. Niet alleen de buitenkant maar ook de binnenkant herbergt talrijke schatten. Die bewonderden we in het Egyptisch museum. Al dat goud, het beeldhouwwerk, de sarcofagen, de juwelen, enz. Prachtige kunst. Te gek dat dit eigenlijk slechts gemaakt werd om de doden te helpen in het hiernamaals. Op die manier bleef deze hoogstaande kunst eeuwenlang verstopt voor het blote oog.

Cairo bestaat uit vele buurten met talrijke kleine straatjes, marktjes, pareltjes van moskeeen en paleizen en smakelijk eten (Koshari: een mix van rijst, noodles, ajuin, tomaten en linzen of falafel) op elke hoek van de straat. Ook de verse fruitdrankjes blijven ons bevallen! Mensen zijn soms opdringerig (“Welcome, welcome, where are you from?”, “Wanna have a look in my shop?”) maar over het algemeen vinden we het best meevallen. Velen zijn ook echt geinteresseerd en behulpzaam en niet enkel uit op je geld. Voor ons is dit soms wel wat moeilijk. We kregen op voorhand te horen dat het geven van een fooi zeer normaal is. Men doet het voor alles en ook Egyptenaren doen dit onderling: iemand die deur opendoet, je tas inlaadt, met je meegaat om de weg te wijzen, op je schoenen let als je de moskee bezoekt, enz. Sommigen echter zijn dan weer verrast (of bijna beledigd?) als je ze enkele centen toesteekt nadat ze je werkelijk een dienst bewezen hebben. En zo gaat onze zoektocht in een vreemde cultuur steeds voort. Mannen die naar ons (Lea?) kusgeluiden maken, blijken dit ook onderling te doen wanneer ze elkaar roepen... Ook al is het warm, er wordt verwacht schouders en dergelijke te bedekken. Toch zien we ook Egyptische vrouwen die er heel wat meer sexy bijlopen. Affectie tonen op straat wordt afgeraden, maar koppels die hand in hand gaan aan de Nijl of op de bus, is geen uitzondering. Als we onze neus snuiten merken we al een tijd lang dat mensen verbaasd (of zelfs met afschuw) kijken. Niettegenstaande zijn wij verbaasd in de toiletten over de wijze waarop hier gegorgeld, geroggeld en gesnoten wordt.

Wij zijn nu een half jaar onderweg en namen de tijd om ook de tussenliggende landen beter te leren kennen. Het is werkelijk bijzonder om nu in Cairo te zijn en terug te kunnen blikken op talrijke ervaringen en ontmoetingen die onze reis zo uniek maken. Toch lijkt het allemaal zo snel te gaan voor ons, dat merken we ook aan de vele gebeurtenissen bij het thuisfront. Zo vernamen we bijvoorbeeld dat vele vrienden en familieleden een nieuw kindje op de wereld hadden gezet en genoten we met hartelust van de fotootjes die jullie doorstuurden. En de trouwaankondigingen en uitnodigingen lopen ook in onze maibox binnen. We zijn zo blij af en toe jullie verhalen te horen over wat er gaande is 6667 km terug.

Van de Duitsers per motorbike, die we gisteren ontmoetten, vernamen we dat ze vele fietsers op hun weg tegenkwamen. Zij reden noordwaarts (van Kenia, Ethiopie, Sudan, Egypte op naar Duitsland) en kruisten zo vele tweewielers die bijna allemaal zuidwaarts reizen. Wij hebben de knoop doorgehakt om onze weg dit weekend te vervolgen via de oases in de Westelijke woestijn en nadien via de Nijl naar Sudan. Dat belooft. We hebben er zin in!

Leuk dat je tot hier weer even meelas/meereisde...
Liefs,
Kobe en Lea