Egypte was een paradijs voor ons als fietsers. Heel onze fietsreis houden we voor onszelf bij in een dagboek. Heb je zin om eens mee te lezen in dit boek vol persoonlijke gedachten, indrukken, frustraties en herinneringen? Grijp dan nu je kans... (maar verkoop ons verhaal niet aan de Joepie of andere roddelpers, wij willen zelf de exclusieve kans en budgetten binnen rijven)
Maandag 19 maart
We verlaten het hectische Cairo op onze tweewielers in de ochtendspits en houden tegelijkertijd een live-interview met radio 2. Althans dat laten ze nu in het programma ochtendpost toch uitschijnen.
Deze morgen botsen we meer tegen auto's en rammen de stoep vaker dan de afgelopen 7 maanden bij elkaar. Dit ligt zeker niet alleen aan ons. Een minibus amuseert zich met Lea een duwtje in de rug te geven door tegen haar achterste tassen te knallen.
We wuiven de grootste piramides van Gizeh nog eens na en trappen nog 50 km tussen de industrie van de randstad en slaan dan de weg naar de Western Desert (deze wordt ook wel Lybian desert, Great Sandsea of Sahara genoemd) in. Ongelooflijk plots zo'n uitgestrektheid en oneindigheid... de woestijn! De weg loopt naar het Zuid-Westen en helaas is het dadelijk wind op kop.
Tijdens de middagpauze maken we iets heel vreemd mee. Een man stapt uit de auto en wandelt naar ons toe terwijl we al wat van de baan verwijderd zaten. Hij schudt ons de hand en grijpt naar een waterfles op de fiets. Lest zijn dorst en verdwijnt terug zonder nog iets te zeggen. Is dit een gewoonte hier? Geen idee, maar wij vinden het wel straf dat onze beperkte watervoorraad voor 3 dagen gedeeld zal worden met andere reizigers die hun koffers vol kunnen steken met proviand. We zijn verbaasd dat er tot nu toe nog maar weinig auto's even stoppen. Relatief weinig bestuurders vragen of alles ok is en houden het bij luid getoeter...
We zijn tevreden met de afgelegde honderd kilometer vandaag.
Fijn om na een week zonder echte privacy terug met 2 in de tent te duiken! Wanneer we ons willen installeren en koken, merken we dat ons kookvuurtje het om onduidelijke redenen laat afweten. Na eerste paniek heeft Kobe er lang aangesleuteld met de reservekit en handleiding naast zich. Lea zet ondertussen voor de eerste keer helemaal alleen de tent op. We konden het probleem niet vinden en eten dus koude bonen. Het smaakt ons beter dan verwacht ;-)
Dinsdag 20 maart
Al 20 dagen in Egypte, ons visum loopt ten einde over 10 dagen. Maar er is een twee weken grace period dus hoeven we binnen de 6 weken niet naar het gevang. Die extra 14 dagen hebben we wel nodig want "Help". We zijn aan de route via de oases begonnen en zien af.
Voorbije nacht werden we getracteerd op een ware zandstorm. Onze buitentent moeten verankeren aan de fietsen en dan nog... Alles schudde en we hadden het gevoel dat we zouden ontwaken onder een zandberg, want het zand kwam zelfs tot in de binnentent ondanks dat we alles hadden afgesloten. We deden amper een oog dicht en vielen pas in slaap tegen halfzes in de ochtend.
Om halfacht staan we op met vele twijfels of we zullen vertrekken. We doen het toch, maar jeetje: bijna onbegonnen werk. Halfeen 's middags en de teller toont slechts 16 kilometer en we voelen ons uitgeput alsof we al 60 kilometer in de benen hebben. En zand overal: in de ogen, tussen de tanden, in de broek.
Er is ook geweldig nieuws: ons vuurtje is terug gemaakt. Deze ochtend hadden we nog het gevoel dat het avontuur nu pas echt zou beginnen: in de woestijn, zandstorm, koud eten uit blik en veel te weinig brood voor de afstand die ons stond te wachten (in totaal 360 km tot de eerste oase). Maar vandaag is de helft van het probleem al opgelost: Kobe heeft net het vuurtje kunnen repareren toen hij zich afvroeg of hij de fietspomp kon gebruiken om druk in de fles te creeren. Gelukkig hoefde die gevaarlijke oplossing niet en zagen we plots hoe het euvel verholpen kon worden.
We pauzeren deze middag achter een leeg kotje bij de treinsporen naar een ertsmijn 250 km verder. Door het weer lijkt het een leuk idee om een lift te krijgen met de dagelijkse goederentrein die hier passeert en ons dicht bij de eerste oase kan brengen. De trein daagt niet op en we leggen nog 35 kilometer af. Wat verbazend veel is gezien de ochtend. De wind is gedraaid.
Deze nacht slapen we enkel in de binnentent.
Woensdag 21 maart
Alles kletsnat van de condens vannacht. Onze tent, onze slaapzakken, ...
Het zit reuze-mee vandaag, wind in de rug! De lente is ook begonnen: 30 graden, geen openbarstende bloemknoppen te bespeuren maar Kobe ziet wel een zwaluw (die dus toch de lente maakt). Lea bewondert de vele libellen en vraagt waar deze vandaan komen. Vandaag eerste "winkel" tegengekomen. Een resthouse op 185 km van Cairo. Sandwiches kunnen kopen, super! Nog 150 km te gaan tot Bawiti. Als het weer (wind) wat meezit zijn we daar overmorgen.
Heel bijzonder is het om bij aankomst rond 18u onze bezweette kledij uit te trekken. En om ons dan in de open lucht te wassen. Maar niemand die ons ziet. Gek hoe weinig water kan volstaan om ons een "gewassen" gevoel te geven, terwijl thuis een douche toch het minimum lijkt. Lea haar benen zien flink rood. Het resultaat van na een lange tijd terug in short te durven fietsen. De woestijnroute geeft immers terug een gevoel om wat vrijer onze kledij te mogen bepalen...
De dagafstand: 105 km, we vlogen!
Donderdag 22 maart
Voorbije nacht was voor de verandering trouwens heel droog. Geen zuchtje wind, maar ook geen druppel dauw.
We konden vrij eenvoudig 40 kilometer afleggen totdat de wind na 2 uur helemaal terug is van weggeweest. Wind, wind, wind. Vanuit het Zuiden deze keer en tegen 150 km per uur... zo voelt het toch aan. We knokten nog eens voor een volgende 15 km maar die waren even hard als bij de zwaarste beklimmingen. Nu woei er voortdurend zand in de ogen en werden onze tanden gepolijst door de binnenvliegende korrels. Het passeren van een camion was superspannend. De plotse windverandering en turbulentie deed het zand nog meer opwaaien en in ons gezicht slaan! Alsof we telkens een duik namen in het water. Ogen toe, armen stijf om de schok op te vangen, lippen op elkaar geperst en bang afwachten of we niet van de weg gaan vliegen...
Even schrik gehad dat we wel eens erg in de problemen zouden komen. We weten niet of de zandstorm nog heviger kon zijn dan dit. Kan een zandstorm zo hevig worden dat je niet meer buiten kan staan? Dat er enkel en alleen nog zand rondom jou vliegt? Maar waar moeten we dan schuilen?
Centimeter per centimeter motiveren we elkaar verder te trappen op zoek naar een plek die wat bescherming biedt. We vermoeden dat er verderop terug een klein stationnetje is langs de spoorlijn. We hebben geluk. Magmud, een vriendelijke Egyptenaar die in dit stationnetje werkt geeft ons niet alleen water maar voorspelt dat verderfietsen onmogelijk is. Hij nodigt ons uit om te blijven zolang de Khamseen waait. (De Khamseen - Arabisch voor 50 - is de ongelooflijke felle warme wind, zandstorm vanuit het Zuid-Westen die elk jaar gedurende vijftig dagen voornamelijk in de lente de Lybische woestijn teistert.) Hij weet ons te vertellen dat de Khamseen meestal maar 1 tot 2 dagen aanhoudt en dan weer even gaat liggen.
Geen tent moeten opzetten in deze storm leek ons wel wat, dus besluiten we om te blijven. We liggen in een slaapkamer, alias keuken, en hebben zicht op de treinsporen, enkele cactussen en palmbomen. We slapen eindelijk nog eens bij "lokalen": een seingever of hoe noem je dat. Een job waarvan wij ons de vorige dagen al de hele tijd afvragen wat zij in godsnaam doen (er passeren immers niet meer dan 2 treinen per dag) Wel, thee drinken natuurlijk, communiceren met de controlepost in Cairo via parlofoon, radio luisteren en water geven aan de passerende truckers.
Kobe heeft ook besloten vaker dadels en vijgen te eten. Nu hij de koekjes van Egypte niet meer lekker vindt. Lea denkt dat hij eigenlijk wel sat eten lust dat hij zo vaak afzweert: gedroogd fruit, noten... Zelfs fuul (= bonenpap die Lea aanvult met groenten en tahine) lijkt hem te smaken. Verder experimenteren we er duchtig op los met het eten dat we meehebben. Met rijst maken we ondertussen een voorgerecht (een bouillonsoepje met rijst), een hoofdgerecht (rijst met ketchup) of een dessert (rijstpap of course). Melkpoeder is onze nieuwe vondst, handig om een saus te maken of af een toe toch eens een glas melk (chocomelk!) te drinken.
Lea voelt een verschil in de tradities / omgang met geloof in vergelijking met de voorbije landen uit het Midden-Oosten. Mannen reiken haar hier wel direct een hand en het dragen van een hoofddoek wordt niet meer verlangd. In de ogen kijken probeert ze nog altijd te vermijden en de lange broek gaat steeds weer aan als er wat te veel manvolk bij elkaar staat.
Nu we opnieuw bij iemand lokaal zitten die geen Engels spreekt, merken we dat hoe miniem we ons in het Arabisch kunnen uitdrukken. Er rollen meer Turkse woorden over onze tong. Waarom Turks en geen Grieks, Italiaans, Frans of Engels? Omdat dit de laatste taal is die we geleerd hebben? Best grappig om te merken hoe we nog steeds bepaalde Turkse woorden kennen die we in maanden niet meer gebruikt hebben.
Niettemin, ons arabisch gaat er vandaag zienderogen op vooruit dankzij Magmud. Hij vertelt over zijn werk, zijn thuissituatie... Een aangrijpend verhaal, zoals we er al vele gehoord hebben en nog vele zullen horen. Magmud werkt 10 dagen onafgebroken in het stationnetje en mag daarna enkele dagen naar zijn gezin in Cairo en dit alles voor een maandloon van nog geen 50 euro (voor de gemiddelde Egyptenaar is dit al een goed loon). Naast het stationnetje staat ook een vervallen moskee. Vijf keer per dag gaat hij daar voor staan en roept de mensen (die er dus niet zijn in de woestijn... vrij grappig om te zien dus) op voor gebed. Af en toe stopt er natuurlijk wel een truck met mannen die dan komen bidden in de moskee-on-the-road.
Vrijdag 23 maart
"Bokra, laa khamseen", vertelt Magmud als we uit bed zijn om 4.30u. "Morgen, geen zandstorm" dus. Potverdorie. De natuur heeft ons weer in de greep. Heel de nacht heeft het erg hard gewaaid. Magmud zelf heeft amper geslapen, maar dat kwam dan wel door de telefoon die heel de nacht door rinkelde vanuit de controlepost. Voor wat weten we niet.
We brengen onze dag door met lezen, eten, spelletjes spelen, de Lonely Planet verder uit te pluizen en onze verdere reis wat te plannen (als we hier ooit nog weg geraken). De woestijn ziet er indrukwekkend uit. Eigenlijk zien we gewoon niets behalve zand en een heel bijzonder soort geel licht. Wat hadden we in godsnaam gedaan als we hier niet waren terecht gekomen. Zoals steeds beweert Lea dat we een goede bewaarengel hebben.
Zaterdag 24 maart
De voorbije nacht was wel wat gek. We werden halfweg wakker gemaakt door enkele mannen die in het arabisch stonden te discussieren en ons vroegen met hoeveel we waren. Tja, veel meer dan "itneen" (=twee) konden we niet antwoorden, voordat ze verder ruzie maakten met Magmud die duidelijk voor ons opkwam. Achteraf begrepen we dat we in het "logeerbed" lagen van een van de machinisten, iets wat we tot dan zelf nog niet doorhadden. We mochten blijven liggen... en staken die ochtend nog gauw een centje in Magmud zijn handen.
Joepie, de khamseen is gaan liggen en Magmud is dus duidelijk een betere voorspeller van het weer dan Lea. We springen om 6 uur op onze fiets, klaar op bij opkomende zon naar Bawiti te fietsen. Nog maar 80km die we vlot op 1 voormiddag afleggen. Een ware opluchting om in de eerste oase aan te komen.
En dan een ware verbazing...! Dit hadden we nog nooit gezien. Plots, na zoveel honderden kilometers staan we daar in een groene vruchtbare oase vol met leven. Een groot dorp met een drukke marktstraat, ezels met karren en overal "gardens" waar de lokalen hun grond bewerken, palmbomen die in volle bloei staan (dadels is het grote exportproduct hier). Prachtig!
We zetten onze tent op in een camping wat verderop van het centrum en moeten meer betalen dan verwacht. Geen groot bedrag maar toch wel gek om plots 3 euro te moeten betalen (evenveel als een hotelkamer hier in Egypte) terwijl we ervoor op mooiere plekken (gratis) sliepen tussen de duinen. Soit, we betalen het omdat we behoefte hebben aan een douche. Bovendien staan er verschillende campers van Belgen op deze plek. Sommige reizigers schuilen als ze landgenoten zien maar wij vinden het soms wel leuk om met Belgen een praatje te kunnen doen. En dat was het! Twee bewonderswaardige koppels van rond de 70 jaar, Jeff & Simone en Fernand & Mady geven ons volledig dat "thuisgevoel". We worden uitgenodigd in hun mobile home en horen geweldige verhalen over hun reizen (oa. over hun spannende reis in Iran in het verleden of nu onderweg van Belgie tot Egypte en terug via het Midden-Oosten). Ze maken een "vlaams" avondeten (patatten met wortels!) voor ons en Lea eet zowat haar eerste (ministukje) biefstuk in haar leven. Verder staat er nog een truck van Belgen die vanuit Belgie naar Kaapstad zijn gereden en nu op de terugweg waren. We hebben ze helaas niet kunnen ontmoeten.
Zondag 25 maart
Ja watte, op onze rustdag staat de wind net zeer goed: een sterke wind uit het Noorden. Net wat we nodig hebben om tot Farafra te geraken, 185 km verderop in het Zuiden. We besluiten dus gauw alles op te breken, inkopen te doen en te vertrekken. Omdat we van andere fietsers al gehoord hadden dat het een slechte weg is en de wind wel eens snel kan draaien (we lijken steeds vaker met een "zeilboot" onderweg te zijn, zo hard speelt de wind hier een rol) doen we inkopen voor vier dagen. Een grap! We stuiven er letterlijk vandoor met de wind en leggen 155 km af vandaag (op een zeer goede asfaltweg) terwijl we pas om 12 uur waren vertrokken. Ons absoluut record!! Fier dat we zijn ;-) We fietsen door een indrukwekkende omgeving! De 'Black Desert' strekt zich uit over 80 km en bestaat uit pekzwarte grond en heuvels die overgaan van zwart naar dieprood en paars. Een vulkaanlandschap, daar lijkt het misschien nog het meeste op.
Vandaag is het trouwens de eerste keer dat we in het donker fietsen sinds ons vertrek in Belgie. Zo bijzonder, zo stil, zo eindeloos... puur fietsen. Enkel onze naafdynamo's en de maan helpen de weg te belichten. Of soms een auto die passeert en dan meestal ook stopt om te vragen of alles OK is, een geruststellend gevoel. Er is trouwens ook al een auto gestopt met een fotograaf van een persagentschap die een foto van ons nam. Geen idee waar deze ooit gepubliceerd zal worden... Om 22.30u beslissen we om wat verder van de weg af ons matje uit te rollen, de eerste keer dat we zonder tent zullen slapen en dit in het midden van de 'White Desert'. Wat een fantastisch reis, zeggen we tegen elkaar, als we onder deze sterrenhemel fuul met rijst eten.
We verlaten het hectische Cairo op onze tweewielers in de ochtendspits en houden tegelijkertijd een live-interview met radio 2. Althans dat laten ze nu in het programma ochtendpost toch uitschijnen.
Centimeter per centimeter motiveren we elkaar verder te trappen op zoek naar een plek die wat bescherming biedt. We vermoeden dat er verderop terug een klein stationnetje is langs de spoorlijn. We hebben geluk. Magmud, een vriendelijke Egyptenaar die in dit stationnetje werkt geeft ons niet alleen water maar voorspelt dat verderfietsen onmogelijk is. Hij nodigt ons uit om te blijven zolang de Khamseen waait. (De Khamseen - Arabisch voor 50 - is de ongelooflijke felle warme wind, zandstorm vanuit het Zuid-Westen die elk jaar gedurende vijftig dagen voornamelijk in de lente de Lybische woestijn teistert.) Hij weet ons te vertellen dat de Khamseen meestal maar 1 tot 2 dagen aanhoudt en dan weer even gaat liggen.
Geen tent moeten opzetten in deze storm leek ons wel wat, dus besluiten we om te blijven. We liggen in een slaapkamer, alias keuken, en hebben zicht op de treinsporen, enkele cactussen en palmbomen. We slapen eindelijk nog eens bij "lokalen": een seingever of hoe noem je dat. Een job waarvan wij ons de vorige dagen al de hele tijd afvragen wat zij in godsnaam doen (er passeren immers niet meer dan 2 treinen per dag) Wel, thee drinken natuurlijk, communiceren met de controlepost in Cairo via parlofoon, radio luisteren en water geven aan de passerende truckers.
