We hebben weer een ongelooflijke maand achter de rug. Vol nieuwe indrukken en bijzondere belevenissenm vele gedachten en enkele twijfels…
We bladeren terug in ons dagboek:
Dinsdag 8 mei 2007
Vroeg opstaan, w zijn immers van plan om vandaag Khartoum te verlaten. Van plan, want hier weet je nooit met het openbaar vervoer. Na lang zoeken en rondfietsen vinden we om 6 uur het busstation waar er een drukte van jewelste heerst. Gelukkig is er een sudanese man zo vriendelijk om ons te helpen. Vrij vlot hebben we dus onze busticketsm vinden we de juiste bus... maar dan begint het> Iemand heeft zijn zinnen erop gezet om geld uit ons te slaan en eist dat zij extra betalen voor onze fietsen. Omdat het echter niet duidelijk is wie deze man ism van waar hij komt, zijn we niet van plan om maar de minste pond te betalen. Bovendien had men ons aan de loketten gezegd dat we niets moeten betalen voor onze fietsen. Terwijl Kobe verder uitzoekt hoe het “systeem” werkt, laadt Lea de fietszakken al in de bus. Als Kobe terugkomt, zonder meer duidelijkheid, beslissen we de fietsen eigenhandig bovenop de bus te hijsen en vast te snoeren. Een serieuze klus, volledig nutteloos want na een uur vernemen we dat iedereen in de bus moet verhuizen nar een andere bus. Deze keer krijgen we gelukkig genoeg wat meer hulp. Eenmaal op de nieuwe bus, mogen we nog drie uren wachten alvorens we werkelijk vertrekken. Ongelooflijk hoe niemand zich hier druk om maakt. Moeders met kinderen op de schoot, de gang vol met bagage, temperaturen van 50 graden en geen idee waarom het vertrek zo lang wordt uitgesteld.
De rit naar Gedaref is indrukwekkend. Als we dachten dat we in Afrika waren aangekomen toen we de grens van Sudan passeerden, wel, dan kunnen we nu onze ogen bijna niet geloven. Het woestijnlandschap verandert stilaan, hallelujah, in bergachtig en groener landschap met dorpjes bestaande uit ronde huisjes van droge modder en stro. Lea verschiet zich een hoedje omdat ze dacht dat dit enkel nog maar in de boekjes of films bestond... dat ze er nu werkelijk inzit vindt ze veel gekker dan verwacht. (Kobe omschrijft dit wijselijk als een cultuurschok.) als we in Gedaref aankomen en onze fietsen willen uitladen staat er al een taxi klaar om onze fietsen samen met onze tassen weer in te laden. We willen echter fietsenm al is het maar enkele kilometers tot het hotel. We zoeken een lange tijd, alles ligt boven ons budget. Uiteindelijk besluiten we toch maar te overnachten in een van de hotels met vuile kamers en weinig sfeer.
Onze laatste nacht in Sudan... Een land waar we graag nog langer hadden gebleven en misschien ook willen doorfietsen. Maar tegelijk ook een land dat moordend heet is in de zomer en daardoor vele activiteiten aardig bemoeilijkt.
Woensdag 9 mei 2007
Vandaag fietsen we de grens over. Elke grensovergang doet ons versteld staan, hoe hard je voelt en ziet dat je plots (op enkele kilometers) een nieuw land, ja bijna een nieuwe wereld, binnenkomt. Sudan is rustig en weinig dichtbevolkt, Ethiopia is druk, lawaaierig, opdringerig en wemelt van de mensen. Zo voelt het toch aan in de eerste uren. Metema, het eerste dorp over de grens lijkt uit een lange zanderige straat te bestan vol met winkeltjes en eetkraampjes. Met onze fiets zijjn we de attractie, velen komen rond je staan, zeggen niets maar gapen. Anderen zeggen constant: “You, you, you” of “Give me money!” Vele vragen schieten door ons hoofd: “ Waar zijn we toch mee bezig?” of “hoe geraken we hier zo snel mogelijk uit de belangstelling?” zijn er enkele van.
We besluiten een thee te drinken en merken na een halfuurtje dat de meeste toeschouwers het voor bekeken laten. We ontmoeten enkele leerkrachten uit de lokale school die ons uitnodigen om met hen te lunchen. Nog maar net in Ethiopia en we eten al Enjera (een soort spons-pannenkoek waarvoor elke reiziger ons al gewaarschuwd heeft dat dit werkelijk niet te eten is) met aardappels en bonen in een pikante saus. Allen samen rond een grote plaat en met de handen natuurlijk. Gezellig en lekker! De leerkrachten vertellen ons over hun land, de overheid die meer dan vierkant draait, de scholen die overbevolkt zijn (een klas heeft gemiddeld 70 leerlingen), hun lage loon ondanks dat ze geschoold zijn (60 euro per maand) en hun ongenoegen over de wereld die hen niet genoeg helpt. Wat later springt plots een man voor ons die ons 'chad' (= soort groene sla-blaadjes) wil verkopen en ons belooft dat we de hemel zullen ervaren als we hierop kauwen. Omdat we al voldoende in de hemel zitten slaan we zijn aanbod af maar werken even later, op de bus naar Shehedi, dat vele mannen naar hartelust op deze drug kauwen. Best grapig als een man met groen tussen zijn tanden tegen je praat.
We komen 's avonds moe aan in een prachtig dorpje. Enkel huizen van hout of zandm met daken van stro of golfplaten. Mensen bereiden eten buiten op “kampvuren” en er hangt een gezellige sfeer. Behalve dan de you-you-kinderen en de mannen met geweren die je overal ziet en je geen idee hebt wat in godsnaam hun bevoegdheid is. We vinden een goedkope, properen kamer (na een zoveelste discussie met een man die de dubbele prijs vraagt maar eigenlijk niets met het hotel te maken heeft) en zien het eerste aapje op deze reis.
Donderdag 10 mei
Om 6 uur staan we klaar voor de bus. Om 12 uur vertrekken we. In tussentijd zien we het dorp ontwaken en de verslaafde kindjes die zoaiets als benzine lijken te “zuigen” (ze duwen een ingedrenkte doek tegen hun gehemelte). Ze gedragen zich bizar: eerst huilen ze, direct daarna dansen en zingen ze, liggen op de grond, doen hun kleren uit en lijken alle emoties tegelijk te beleven.
De busrit naar Gondar is hels. Vele putten waardoor we geregeld bijna met ons hoofd tegen het dak botsen. We zien vele omvergevallen trucks aan de kant van de weg of in de afgrond (later vernemen we zelfs dat Jason, 1 van de vele reizigers die we in Sudan ontmoet hebben, met zijn moto van de weg is geschoven en ondertussen gerepatrieerd is voor een operatie naar Duitsland.) De bus rijdt razend snel en slaagt er zelfs in 4x4's in te halen, we tellen de uren af. Niettemin zien andere Ethiopiers toch nog de kans om tussen al dit gehots en gebots ons hun kwalen te tonen in de hoop dat wij de geschikte medicatie bijhebben.
Vrijdag 11 mei
Ethiopia is werkelijk groen en mooi. Gondar, het stadje waar we even willen blijven, ligt op de heuvels van dit prachtig bergachtig landschap. We heben en goedkope hotelkamer gevonden op de piazza - een grootse naam voor een klein maar druk plein - en bijgevolg niet goed geslapen. Weeral vlooien en veel straatlawaai. De straatkinderen lijken 's nachts de stad in hun handen te hebben. Ze roepen, zingen, maken ruzie, gooien glas aan stukken, vechten, ... We vinden dit een beetje griezelig, het zijn immers maar kinderen en sommigen zijn nog echt heel jong. Overdag zie je ze vaak ergens slapen, dicht bij elkaar en meer dan eens met vliegen op hun gezicht. En als ze niet slapen hangen ze ergens, achtervolgen ze ons of proberen (de meest bevooroordeelde) een klusje te doen als o.a. schoenenpoetser.
We verkennen de buurt vandaag en merken hoe sterk de invloeeden zijn van de (kortdurende) Italiaanse overheersing in de jaren dertig van de vorige eeuw. Je vindt hier cafeetjes met heerlijke macchiato's en restaurants met pizza en pasta. Niettemin staat dit in schril contrast met de armoede die overal heerst.
's Avonds gaan we met Kevin & Kristine (http://africa.yesican.no) naar zo'n “westers” restaurant en genieten nog eens van een super “gewoon” avondje onder vrienden.
Zaterdag 12 mei 2007
We vernemen van Sascha & Richard (http://www.horizonsunlimited.com/tstories/enfieldtravels), twee reizigers met een oude motor uit Engeland, ook in Gondar zijn. We zoeken hen op en zij overtuigen ons samen met hen een trektocht door de Simien Mountains te maken. Maar eerst willen ze ons nog voorstellen aan een zeer bijzondere vrouw: Nigisti.
Zondag 13 mei 2007
We ontmoeten Nigisti en zijn onder de indruk. Ze neemt ons mee naar haar weeshuis 'Yenege Tesfa', we worden er stil van. We voelen dat ze hulp kan gebruiken en dat een samenwerking wel eens vruchtbaar zou kunnen zijn. We denken aan de voorbije dagen in Gondar en aan de straatkinderen. We praten veel, met Nigisti, met Sascha en Richard, met elkaar. Misschien is dit wel een project dat onze steun kan gebruiken? Maar Ethiopia? Een land waar je niet veel hulp of medewerking moeten verwachten van de overheid, waar al zoveel ontwikkelingshulp is, waar mensen nog maar weinig hoop lijken te hebben in de toekomst.
We vallen die avond onrustig in slaap. Lea is verkouden en heeft een oogontsteking, de vlooien vieren feest op ons en buiten weerom te veel lawaai. Het project spreekt ons geweldig aan maar in Gondar blijven wonen veel minder.