Nieuwsbrief van 20 juni 2007

Als we voor de 2de keer onze maandelijkse huur voor het appartementje moeten betalen, beseffen we dat het tijd is voor een eerste nieuwsbrief uit Gondar. En wanneer we zo terugblikken, weten we waarom we blij zijn met onze onverwachte stop in Ethiopia.

Nigisti is een wonderbaarlijke vrouw die nu al 6 jaar haar verantwoordelijkheid opneemt voor de straatwezen met Yenege Tesfa. We voelen sterk hoe ze door de gemeenschap wordt geapprecieerd. Ondertussen hebben we ook Jemal ontmoet, die samen met de straatkinderen Gondar mooier en properder maakt. Zijn organisatie is Jibara (binnenkort volgt meer uitleg op de website over zijn werking). Tof te merken dat in dit land - waarop veel kritiek wordt gegeven - ook echt jonge mensen zijn die er iets van willen maken.

Wij denken (vrezen) dat we hier maar 6 maanden mogen blijven (visum, enz.), maar zullen in tussentijd alles doen wat we kunnen. In ons appartementje denken we er 's avonds veel over na. Er kan nog zoveel gebeuren maar we willen niets overhaast of onbezonnen ondernemen. Voorlopig vragen we telkens rechtstreeks aan vrienden of familie of ze iets kunnen doen wanneer we iets specifiek nodig hebben. Verder is de oproep op de website zodat mensen hun steentje kunnen bijdragen vanuit het buitenland. En ja hoor, we hebben al enkele positieve reacties gehad. Deze week kwam er bijvoorbeeld een mail toe van speelplein Kwik Kwak. Zij zullen deze zomer vanalles organiseren ten voordele van de straatkinderen hier in Gondar. Telkens iets concreet is, zetten we dat bovendien op onze website onder 'acties'.

Hoe we aan cash geld kunnen komen in de toekomst, is voorlopig echter nog onzeker. Zogezegd lukt het hier om geld af te halen met visa, maar onze kaarten doen het alvast niet. Het is ook onmogelijk om een rekening te openen in Belgie op naam van een buitenlandse organisatie. En dan nog zoveel geld dat verloren gaat door internationale transacties. Laat staan met Western Union of Money Gram. Er is een afspraak met de bank gepland om hiervoor een oplossing te bieden.

Het lijkt ook vaak te ontbreken aan materiele zaken, die overigens - in tegenstelling tot Cape Town - niet te vinden zijn in deze stad. Misschien zullen meerdere donaties als schoolgerief en rolstoelen in de toekomst nodig zijn. Maar daarvoor moeten we natuurlijk eerst uitzoeken op welke manier die naar hier getransporteerd kunnen worden.

En wat doen wij ondertussen? Andere organisaties bezoeken, hun werking leren kennen, zien hoe toekomstige samenwerkingsverbanden mogelijk zijn, prioriteiten opstellen samen met Nigisti of Jemal, meer op papier krijgen, voorbereidingen treffen hoe we deze organisatie bekender kunnen maken binnen Gondar, bekijken waarin we vrijwilligers kunnen adviseren (management, boekhouding, dossiers bijhouden, PR).
Er zijn ook nogal wat 'oudere' initiatieven van buitenlanders die misschien wat meer in handen van de locale bevolking kan gegeven worden. Ja, en uiteraard kijken we ook uit naar sponsors, fundraising en subsidies.

Wat niet gelachen is, is begrijpen wat de overheid verlangt van Yenege Tesfa en Jibara. Wat wel duidelijk is, is dat hun steun zeer gering zal blijven.
De mentaliteit van de bevolking en hun houding t.o.v. ontwikkelingssamenwerking, de overheid en de straatkinderen, de betrokkenheid en verantwoordelijkheid tegenover hun eigen gemeenschap, is niet op 1-2-3 duidelijk.
Verslagen en/of verhalen van andere reizigers zijn vaak weinig genuanceerd en negatief of pessimistisch wat betreft dit land. Wij kruipen dus geregeld in de bib en lezen over Ethiopia, armoede, hongersnood en gaan graag in gesprek met onze buren of zoeken naar informatie in reisgidsen of op internet. De bib is leuk en je ziet vele jonge mensen studeren. De kwaliteit van de (gedoneerde) boeken is vaak verrassend goed, zij het dat up-to-date boeken hier quasi onbestaande zijn. Vele lezers zetten zich buiten in de tuin van de bibliotheek, vooral tijdens electriciteitspannes. En wanneer er 's avonds opnieuw stroompanne is, leren de studeren bij kaarslicht. Hopend op een diploma dat deuren opent voor de toekomst.

Op de voorlaatste maandag van dit schooljaar, gingen we samen met onze buurman Daniel uniformen afgeven in een plattelandsschool even buiten de stad. Daniel heeft twee Amerikaanse vrienden die al enkele jaren donaties geven aan behoevenden. Ditmaal hadden ze in samenwerking met de school een selectie gemaakt van de honderd armste gezinnen, om voor hen nieuwe schooluniformen te laten maken. Het Amerikaans koppel is al even terug in de U.S.A., maar Daniel zou de kledij bezorgen en hun foto's opsturen van het resultaat. Daarvoor huurde hij - t.t.z. pro deo - hij een semiprofessionele fotograaf, met name Lea, en Kobe als kruier. Omdat de weg zo erbarmelijk is kan je geen normale taxi nemen, enkel minibusjes of 4x4's.
In de school vragen we aan de leerkrachten of hier vaak faranjies komen, het valt ons immers op dat alle kinderen ons nogal gek aanstaren. '1 a 2 maal per jaar', is het antwoord. Nooit hebben we zoveel ogen op ons gehad. Elke pas die we zetten, werd genoteerd en als we een onverwachte beweging maakten, ging de helft bang vijf passen achteruit om nadien weer langzaam dichterbij te sluipen. Telkens hun vriendje of vriendinnetje voor hen uit duwend, als schild tegen het witte gevaar. Alleszins, het resultaat was mooi: honderd kinderen lopen nu fier rond met nieuwe blauwe schoolkledij.

Enkele dappere jongens uit grade 8 die dit jaar afstuderen en naar het verdergezet onderwijs mogen gaan, vragen wat we gestudeerd hebben. Als ze weten dat dit met psychologie te maken heeft, willen ze ons advies over hen.
We vertellen hen dat het mooi zou zijn als ze verder studeren en hun kennis en kunde daarna voor hun eigen eigen land zullen gebruiken. Te vaak horen we immers dat Ethiopiers die land zo gauw ze kunnen, willen ontvluchten.
Het feit dat hier bijvoorbeeld maar 1 dokter is op 33.000 inwoners, ligt niet aan het tekort aan studenten, maar vooral aan het tekort aan gediplomeerde artsen die in Ethiopia willen blijven.

Ethiopia, dat vroeger de broodmand van Afrika werd genoemd, heeft grove pech gehad en ellende gekend, laatste decennia, maar heeft tegelijkertijd ook veel potentieel.
Zij die daarin geloven, zoals de vrijwilligers van Yenege Tesfa en Jibara, willen wij steunen en aanmoedigen.

Volgende week reizen we naar Addis Ababa voor een verlenging van ons visum. Duim gerust mee dat we hier wat langer mogen blijven.

En als je deze zomer een terrasje doet met je vrienden, denk dan misschien ook eens aan een rondje voor Yenege Tesfa.

Lieve groeten uit Ethiopia,
Lea en Kobe