
Yenege Tesfa
Yenege Tesfa	Steunen	Acties	Nieuwsbrief	Foto's

Nieuwsbrief van 10 augustus 2007

Black, white and yellow

Waarschijnlijk hebben jullie al wel opgemerkt uit onze verslagen en verhalen, we blijven het verbazend vinden hoe hard wij hier opvallen. Naar het werk, de winkel, de markt of gewoon een wandelingetje op zondag... het is niet evident, soms zelfs behoorlijk vervelend. Overal zijn er mensen in Ethiopie en vaak hebben zij jou gezien voor jij hen. Wij zijn zo 'wit' dat we net licht geven. Geen gewoon licht maar een neonlicht. Vele kleine kinderen roepen dan ook 'yellow' wat zo goed als 'hello' wil zeggen. Soms lijkt ons neonlicht ook een boodschap uit te stralen. Kleine bengels durven wel eens op ons af te stormen en roepen dan 'you, you, you', 'give me money' of 'give me bread'. Gelukkig kunnen we ondertussen voldoende Amharic om hen duidelijk te maken dat ze zich moeten gedragen.

Enkele dagen geleden kwam er zo een kereltje op Lea af. Hij had 1 birr (3 Bef) in de hand en toonde dit, kwestie van het te verduidelijken waarop hij uit was. Lea nam dit briefje met veel plezier aan, bedankte de kleine jongen uitbundig, stak het in haar broekzak en wandelde naar huis. Totaal verbaasd bleef de jongen alleen achter. Wel, nog geen vij minuten later stond hij met ogen vol tranen en veel schrik, gesteund door alle vriendjes van de straat, voor de deur om zijn geld terug te vragen. Hij zou het nooit meer doen, beloofde hij. En ja, de volgende dag wandelen we door de straat, niemand vroeg om 'money' en de kleine deugeniet kwam een handje geven.

Recycleren, wie zijn best doet zal het leren

We hebben net een Flair gelezen die we mee uit Belgie hadden genomen. Een zogezegde 'groene' Flair met veel tips en artikels hoe we beter kunnen omgaan met de aarde. Een nobel initiatief, zij het niet zo dat dit tijdschrift waarschijnlijk subsidies krijgt voor deze oplage en bovendien helemaal niet overtuigend overkomt. Want Koen en Kris Wauters maken zich toch wel zorgen om Afrika en nemen daardoor vaker de fiets of 'carpoolen' samen naar de concerten. Om hun groene gedachten extra in de verf te zetten, willen ze gefotografeerd worden in een gocart die daarvoor zestig kilometer op en af moet worden gebracht. Kwestie van milieubewust transport. We besparen jullie onze andere frustraties en willen vooral niemand het gevoel geven dat een kleine stap waardeloos is. Maar het lezen van zulke bladen en vervolgens de bikkelharde realiteit buiten je deur is confronterend.

Laten we even het automatisch recyclageproces in Ethiopia van naderbij bekijken. We zitten al een geruime tijd te denken waar we het beste ons afval 'dumpen'. In Ethiopie bestaat hier immers geen echt systeem voor. Onze huisbazin wil dat we dit gewoon op de gang zetten, haar servant moet er maar voor zorgen. Maar die servant is een meisje van 14 jaar en zij legt dezelfde weg af naar een soort container als de weg die wij uit moeten. Dus nemen we ons afvalzakje vaak mee. Wat blijkt echter: alles wat in die container wordt gegooid wordt nadien volledig gerecycleerd. Als we terugkeren van het werk zien we een man op de vuilnisbelt staan en het blik en plastiek uit ons zakje gesorteerd ernaast liggen. Een andere man plast tegen de container en een beetje verder spelen kinderen in en met het vuil. Als we denken wat er nog zoal in onze vuilniszak zat en we de straat eens goed bekijken, worden we onwel. Dit is een broeihaard voor ziekten en wij kunnen en bijna helemaal niets aan doen. Niet vanuit Belgie maar ook niet hier ter plaatse.

Beter een goede buur (dan geen buur)

Na enkele weken met veel papierwerk is Nigisti eindelijk vertrokken. Een heenreis van drie dagen naar Addis om daar Yenege Tesfa opnieuw te laten registreren. Een tussenstop van een dag en een nacht in Bahir Dar om daar nog een laatste, zogezegd belangrijke, stempel te krijgen was wel nog nodig. Tja, tijd is hier echt relatief.

De dag voor haar vertrek was hectisch. Nigisti had immers gepland om in Addis, waar alles veel goedkoper is dan in Gondar, het materiaal te kopen voor 22 jongeren die binnenkort een opleiding tot kapper zullen volgen. Bij nader inzien bleek dit echter wel een grote opdracht voor een persoon alleen. Hoe ging ze immers spiegels, stoelen, enz. in haar eentje van de winkel naar haar verblijfplaats krijgen? En dan nog eens alles naar Gondar. Even voelden we ons schuldig en hebben we getwijfeld om mee te gaan. Waarom moet zij het zware werk alleen doen terwijl wij net hier zijn om haar te helpen? Echter, een gevaarlijke busrit van meerdere dagen terwijl we net terug zijn uit Addis, daar verzette ons hele lichaam zich tegen. Uiteindelijk hebben we toch nog een oplossing gevonden. Onze geweldige buur Daniel sprak immers al een lange tijd over zijn 'nog geweldigere' vriend uit Addis die we altijd mochten bellen als we hulp nodig hebben. Zo geschiedde en hebben we uiteindelijk twee mensen blij gemaakt. Nigisti omdat ze niet alleen door Addis moet trekken en Awoke omdat hij een prachtige vrouw zal leren kennen.

Wist je dat…

... wij onze Sporks (Spoon & Fork) hebben terug gevonden. We hadden deze van Ivo van Horizonbuitensport gekregen maar met het hectische inpakken uit het oog verloren. Maar plots kwamen ze dan toch tevoorschijn: uit zak met pizzadeeg waar ze beschermd waren voor het botsen en hobbelen tijdens de terugreis naar Gondar. Wij blij omdat we nu terug met een vork kunnen eten.

... Lea had van Ivo trouwens ook Crocs gekregen. Iets wat ze in de eerste plaats echt niet moest hebben maar ondertussen zelf niet meer uitdoet om te gaan slapen. Ideale schoenen voor het regenseizoen en bovendien valt ze een pak minder op. Iedereen draagt hier immers plastieken waterschoenen. Nigisti zei ons wel dat dat schoenen voor de armen zijn. Toen Haftom, een jongetje van de straat, vroeg hoeveel mijn schoenen op de Harada (markt) hadden gekost, geloofde hij me ook meteen toen ik 5 birr zij (15 bef). Tja, crocs in Ethiopie.

... je hier op het plein in het midden van de stad voor 0,1 Birr 3 minuten rondjes mag rijden op een van de 20 gedoneerde fietsen?

... Ethiopiers hun aangekochte spullen zo waardevol vinden dat ze de verpakking er nooit afhalen? De verhuurfietsen zitten nog steeds onder de plakband en beschermfolie en bureaustoelen worden gebruikt met de plastiek nog over het zitvlak...