Nieuwsbrief van 28 september 2007

Een sterke jongen

Tussen de voorbije festiviteiten voor het nieuwe Millenium en de komende feesten voor Meskel ('Finding of the True Cross'), gaat het leven van elke dag voor iedereen eigenlijk gewoon door. Tijdens de uitdeling van de schoolboeken, komt er een jongetje binnen en vertelt dat hij zich ziek voelt. Nigisti kent hem, hij is al vaker ziek geweest en om hulp komen vragen. Zijn naam is Alazo, hij is 10 jaar en leeft bij zijn grootmoeder. Zijn beide ouders zijn gestorven.

Hij lijkt hoge koorts te hebben. Lea besluit hem gauw naar de dokter te brengen. Omdat Yenege Tesfa een 'overeenkomst' heeft met een 'clinic', komen we snel aan de beurt. Helaas gaat het onderzoek eveneens zeer snel en staan we, voor we het werkelijk beseffen, weer buiten. Alazo moet naar het labo om wat staaltjes te geven. Het is aangrijpend om te zien hoe flink hij zich houdt en knipoogt naar Lea wanneer de naald wordt klaargemaakt. Als hij nadien van de wc komt, zijn zijn ogen rood en nat.

Lea besluit hem terug te brengen naar Yenege Tesfa, waar hij tenminste nog wat kan genieten van de feestelijke sfeer. Onderweg wil hij een spurtje doen: om ter snelste de trappen van de piazza op. Hij wint met grote voorsprong, hij straalt en vraagt Lea of ze misschien moe is.

Enkele uren later bespreekt de dokter de resultaten met Lea: een parasiet, tyfus, koortsblazen en een zware schimmel op zijn nagels. Hij moet dringend medicatie nemen en meer gevarieerd gaan eten. Maar vooral, hij moet getest worden op 'the virus'. Aanvankelijk weet Lea niet waarover de dokter het heeft. 'Do you mean HIV?', vraagt Lea geschokt. De dokter vertelt dat vele kinderen die herhaaldelijk ziek beginnen worden en een verzwakt immuunsysteem vertonen, meestal besmet zijn.

Lea verlaat het hospitaal en koopt medicatie voor meer dan 100 birr (8 euro). Onbetaalbaar voor een lokale familie. Samen met Nigisti leggen we uit wanneer hij wat moet innemen. Het nieuws wat betreft het virus stellen we nog even uit. Misschien moeten we hem eerst nog even laten genieten van het nieuwe Millenium...

Op wieltjes naar de klas

Een tijdje geleden brachten we een rolstoel mee uit Belgie. Voor Mulunesh, een meisje van 15 jaar, met een motorische handicap. Door polio zijn haar benen verminkt en kan ze niet meer staan. Ze woont in een hutje nabij de school, ver weg van haar ouders, samen met haar vriendin Tizalu. Ook zij heeft een verminking aan haar benen vanwege polio.

Twee weken geleden had Kobe bij een verkend bezoek aan de school, de guards Ababa en Abbay, aangesproken met de vraag of ze een soort 'schansen' konden metsen. Die schans zou ervoor zorgen dat de meisjes voortaan zonder problemen in en uit hun slaapkamer en de klas kunnen geraken met behulp van een rolstoel. Voor deze klus werd een bescheiden salaris vastgelegd en lieten we cement naar de school brengen om deze hellingen te maken.

Wanneer wij eergisteren de school opnieuw bezochten om het werk te keuren waren we blij verrast: de twee guards hadden een prima job gedaan, ze waren dan ook apetrots. We konden daarenboven ook al 1 rolstoel meebrengen (de tweede rolstoel is nog onderweg naar Ethiopie). Na even oefenen leken de meisjes zeer tevreden. Lea vond dat de meisjes nog een extraatje verdienden en gaf hen gauw nog wat eten mee zoals melkpoeder, havermout, rijst, suiker en bonen en een stuk zeep.

Geslaagd met glans

Shekaw, een jongen die vorig jaar nog in de schelter zat maar nu op zichzelf woont, kwam twee weken geleden al langs in de hoop dat we iets meer zouden weten over zijn eindresultaten op school. Het wachten op nieuws is voor sommige jongens wat te lang, iets wat we best begrijpen. Het schooljaar eindigt immers in juni maar bekendmaking of ze naar een volgend jaar ('grade') mogen, wordt uitgesteld tot enkele dagen voor het nieuwe schooljaar. Shekaw hoopte echter, met de invloed van Nigisti en een faranjie (blanke) druk te kunnen uitoefenen op zijn school. Niet dus...

Maar enkele dagen geleden was het dan toch zover. Stralend kwam hij binnen. Zijn prachtige glimlach verstopt achter zijn grote handen. Bijna te opgewonden om te vertellen dat hij erdoor is, net zoals alle andere jongens van Yenege Tesfa. Als dat geen hoop is voor een betere toekomst?!

Wist je dat...

... Ethiopie momenteel in volle bloei staat? Het regenseizoen loppt naar zijn einde en overal ontspruiten gele bloemetjes. Voor een maand is het diepgroene landschap kanariegeel

... Nigisti vrolijkt meeoefent met de Belgische zanger Stijn en telkens iemand binnenkomt, zingt ze: 'Wie zijde gij, wie zijde gij, wie zijde gij'

... de vraag naar schoolboeken blijft binnenkomen?