Een flinke tijd geleden dat we nog een nieuwsbrief schreven. Het werk heeft echter niet stilgelegen. We zijn echter even in Addis geweest voor de noodzakelijke papieren (oa. verblijfsvergunning) en de verlenging van de licensie van YT. Hieronder in een notedop wat er verder gebeurd is.
Grote kuis
Het moest er eens van komen: een grondige opruim en vervolgens renovatie van de shelter. Met die eerste activiteit zijn we vorig weekend gestart. Een vuile job maar door de goede sfeer een geweldige dag!
Op zaterdag zijn we, samen met onze buur Daniel, naar de markt Harada getrokken. Om daar de nodige materialen in te kopen en ideeën op te doen voor de mogelijke renovatie. Trouwens, toen we zes maanden geleden bij aankomst in Gondar op deze markt stonden, met het stuur van onze fietsen stevig in de handen, dachten we “jeetje, wat een nachtmerrie”. Zo'n choas, zoveel bedelaars, geen idee wat je te wachten staat. Maar nu vinden we het er reuze gezellig en vragen we ons af waarom wij geen markt-cultuur meer hebben in Belgie. De inkopen namen een hele namiddag in beslag (dit veklaart misschien waarom we geen markt-cultuur hebben) en voldaan gingen we met volle zakken terug naar huis: sponsjes, borstels, schuurpapier, verf, tuinschaar, emmer, nagels, sloten en een volle maand met tomaten, pepers en ajuinen. We hadden de jongens van de shelter immers beloofd dat ze bij ons mochten komen eten als ze flink gewerkt hadden. Zaterdagavond hebben we grote kookpotten bij de medebewoners geleend en vele uren groentjes gesneden en gekookt.
Op zondagmorgend natuurlijk eerst iedereen naar de kerk. Daarna zijn we erin gevlogen met meer dan 10 jongens en het comite van YT. Alle bedden naar buiten gezeuld om ze daar te schuren en een nieuw laagje verf te geven. Binnen in de shelter werd gekeerd en geschupt (jaja de vloer is hier gewoon de natuurlijke aarden grond). Kleren werden uitgesorteerd, matrassen werden hersteld. Voor dit laatste werd een naaier van Harada gehaald, die uiteindelijk twee dagen nodig had om alle matrassen terug degelijk gevuld en hersteld te krijgen. Buiten werd het gras kort geknipt en het vuil verzameld. Een zeer vuile bezigheid, wetende dat de wc al enkele maanden op slot was en de jongens geen andere oplossing zagen dan gewoon voor de deur hun behoeften te doen.
Die dag hebben we ook al buren gevraagd te verzamelen om samen de problemen te bespreken mbt de jongens en de shelter. Zij zijn het immers die klaagden bij de huiseigenaar Dr Mulat en de kebele (soort “gemeentehuis”). Gelukkig genoeg blijken die klachten al sterk verminderd, ze merken immers dat YT haar best doet om het project onder controle te krijgen. Bovendien aanvaarden ze ook Dr Mulat's besluit dat de wc voortaan enkel voor YT is en dat de gemeenschap deze niet langer mag gebruiken.
De jongens hebben hard gewerkt en waren erg trots op het resultaat. Een propere slaapkamer en wc, blinkende bedden en dikke matrassen, een slot op alle deuren. Op één van de bedden ontdekten we nadien, met een krijtje in de verf gekrast, “thank you Liya and Yakob for helping us”. Terwijl ze het grote werk helemaal zelf gedaan hebben! Bovendien hebben we het gevoel dat er nog veel zoveel moet gebeuren. De jongens hebben geen lakens of dekens en geen enkele plek, doos of kast om hun schoolboeken en kleren in te doen. Het dak zit vol met gaten, de muren vol met scheuren. En toch waren ze al zo gelukkig met wat we samen bereikt hadden…
Na de opruim zijn de jongens, met enkele stukken zeep, richting rivier getrokken om daar te “baden”. Een uurtje later stonden ze fris gewassen in ons huisje om er te genieten van een dampend bord macaroni. Moe maar voldaan.
Gele-bloemetjes-feest
Joepie, weer een onvergetelijk religieus feest achter de rug. Misschien wel het mooiste feest dat we ooit hebben mogen aanschouwen, Meskel genaamd. De dag dat ze de 'Finding of the True Cross' vieren.
Om vijf uur 's morgends werd iedereen in ons gebouw persoonlijk wakker gemaakt, door leerling-priesters, met geklop op de deur, gele bloemetjes en brandende assen om Meskel aan te kondigen. Wij dus vroeg de veren uit om de sfeer op te snuiven in de kleine achterstraatjes van Gondar. En wat troffen we aan? Overal uitgelaten mensen die bij opkomende zon rond een zelfgebouwd brandend kruis dansten en muziek maakten. Zeer betoverend!
Enkele uren later vond de grote ceremonie plaats op het Meskel-plein van Gondar. Duizende toeschouwers, honderde priesters in de meest mooie gewaden en overal paraplu's met zoveel glitter en kleur dat het ware kitsh leek. Voor toeristen was er een plek dichtbij het hele gebeuren gereserveerd. Iets waarvoor we niet direct zouden kiezen maar vandaag voor één keertje wel. De verleiding om het goed te kunnen zien was groot en tussen de vele ethiopische toeschouwers werden we niet echt met gerust gelaten. Wij 'blanken' trekken helaas nog steeds meer aandacht dan eender welke belangrijke ethiopier.
Iedereen ging uit de bol toen het kruis werd aangestoken. Ethiopiers keken ons verbaasd aan dat wij niet mee gilden maar we begrepen het allemaal niet zo goed. Vooral toen het kruis begon te vallen en iedereen volledig wild werd. Achteraf vernamen we dat de richting dat het kruis valt, iets zegt over hoe het komende jaar zal zijn. Bovendien is het een eer om het brandende kruis als eerste op te vangen, je kan je de chaos dus wel voorstellen. Straatjongens hadden zich in bendes verzameld en elkaar opgehits voor deze activiteit. Een zeer vreemd beeld om deze groepen 'vuile' jongens te zien naast de priesters in pracht en praal. Het feest eindigde wat in mineur… Een vriend van ons zijn portefeuille werd gestolen en de bendes vochten om de eer van het kruis.
Gekke mensen
In Gondar lopen er wel wat gekke mensen rond. De vraag is alleen wie er het meest gek is? Laten we het wat meer verduidelijken. Behalve 'Mother Theresa Home' is er geen andere organisatie in Gondar die mensen met een mentale handicap opvangt. Bijgevolg leven er dus heel wat mensen met mentale problemen op de straat. De reactie van de mensen is echter nog gekker. Vaak worden ze genegeerd. Als ze volledig uit de bol gaan, wordt er hard met gelachen of een centje toegestoken. Geld geven is weinig constructief en vaak is er helemaal niets om te lachen aan. Een man die naakt midden over de hoofdstraat loopt, een andere die masturbeert op het voetpad, iemand die gehurkt zit en met zijn uitlaatsels gooit. Maar al te graag willen we hierop reageren maar daarvoor zijn we niet 'lokaal' en 'taalvaardig' genoeg. Bovendien lijken onze vrienden zich erg te schamen voor dit en proberen ze steeds onze aandacht af te leiden wanneer we voorbij iemand met zulke problemen passeren. Meestal zijn het dus de kinderen van de straat zelf die ons erbij roepen en benieuwd afwachten tot wij een reactie geven.
Wist je dat...
... Nigisti even op vakantie is in het zuiden van Ethiopie. Binnenkort begint ze immers met een studie 'Social Managment' in avondschool, gesponserd door Beletu, en zal het dus nog meer werk worden voor haar.
... We een tweede rolstoel hebben kunnen afgeven in de school op het platteland. Deze keer voor de vriendin van Mulunesch, Tizalu.
... Onze jongens voortaan naar de bijles gaan in het weekend om extra te oefenen voor de zware vakken en dit nog eens heel graag doen ook.
... Wij een postbus hebben die graag briefjes ontvangt: Yenege Tesfa tav Lea and Jakob, PO Box 1015, Gondar, Ethiopia.
Beutam Amasagnallo!
Super bedankt aan de vele mensen die, door financiele steun, het werk hier mogelijk maken. Een bijzondere dank aan:
- Bert en Lies voor het brengen van de rolstoelen. Zij werken eveneens als vrijwilligers in Ethiopie voor vzw Ma'ar en proberen de 'honingboeren' te ondersteunen
- Isa en Joep voor het vinden van twee extra rolstoelen.
- Michiel en Katelijne voor het bezorgen van een digitale camera. Daardoor kunnen we voortaan vaker fotootjes doorsturen samen met de nieuwsbrief.
- Karel en Michiel voor het in orde brengen en versturen van de laptop.
- Anneleen voor de memory stick en het gezoek achter geschikte boeken.
- Johan voor het 'persoonlijke' bezorgen van verschillende materialen.
- Onze moeders, voor de morele steun en betrokkenheid!
Op zondagmorgend natuurlijk eerst iedereen naar de kerk. Daarna zijn we erin gevlogen met meer dan 10 jongens en het comite van YT. Alle bedden naar buiten gezeuld om ze daar te schuren en een nieuw laagje verf te geven. Binnen in de shelter werd gekeerd en geschupt (jaja de vloer is hier gewoon de natuurlijke aarden grond). Kleren werden uitgesorteerd, matrassen werden hersteld. Voor dit laatste werd een naaier van Harada gehaald, die uiteindelijk twee dagen nodig had om alle matrassen terug degelijk gevuld en hersteld te krijgen. Buiten werd het gras kort geknipt en het vuil verzameld. Een zeer vuile bezigheid, wetende dat de wc al enkele maanden op slot was en de jongens geen andere oplossing zagen dan gewoon voor de deur hun behoeften te doen.
Joepie, weer een onvergetelijk religieus feest achter de rug. Misschien wel het mooiste feest dat we ooit hebben mogen aanschouwen, Meskel genaamd. De dag dat ze de 'Finding of the True Cross' vieren.
