|
| ||||
| Yenege Tesfa | ||||
| Yenege Tesfa | Steunen | Acties | Nieuwsbrief | Foto's |
Voorbije maandag was het eindelijk zover: onze jongens begonnen aan de avondschool Engels. Dit zorgde wel voor wat werk, de jongens moesten immers klaargestoomd worden met de nodige afspraken en de leerkracht moets voorbereid worden op een groep 'hevige' kerels van onze organisatie. Gelukkig genoeg bleek Ato Fekadu, de leerkracht, dit graag te willen doen en besloot hij dat wij zes extra jongeren mochten inschrijven zonder betaling. Engels is hier de taal voor het verdergezet onderwijs, vanaf de twee laatste jaren van het middelbaar worden alle lessen in het Engels gegeven, ondanks sommige leerkrachten die de taal zelf maar amper beheersen.
Zo kwamen we op een aantal van 18 jongeren: 17 jongens en 1 meisje die maandag om 17u stonden te popelen om aan de les te beginnen. Lea ervaarde de (tot dan toe onbekende) gevoelens van een moeder die haar kind voor de eerste dag naar school brengt. Zenuwen of iedereen wel zijn schriftje en pen bijhad, zorgen om Eshatoe die een tot-op-de-draad-versleten broek aanhad, ongerust dat Desalegn zich niet zou gedragen, nieuwsgierig hoe de eerste les zou verlopen…
Na de avondschool krijgen de jongen voortaan ook een maaltijd in een lokale eetplaats dicht bij de shelter. Zo vermijden we de zogenaamde drop-out en bovendien hoeft niemand de avondschool te brossen om te werken voor zijn of haar eten. Van maandag tot en met vrijdag gaan ze een uurtje naar de les en nadien met de hele groep avondeten en dit voor zes maanden. We merken in het gedrag van de jongens hoe dankbaar ze zijn voor deze kans. De taal mogen leren die ze nodig hebben om vooruit te geraken en de zekerheid van en avondmaal voor een half jaar, motiveert hen sterk. Wij zijn terecht trots op deze gasten!
Zo lijkt het hier soms wel te zijn. Terwijl meer dan 40 percent onder de armoedegrans leeft in Ethiopië, vinden vele mensen het toch een evidentie dat sommige mensen 'abnormaal' veel geld verdienen of in overdreven luxe leven. Laten we het wat meer verduidelijken met enkele voorbeelden.
We doen een lange wandeling met onze vriend (en comité-lid van YT) Daniel en praten over de beeldvorming van Ethiopiers over Amerika. Dat velen denken dat daar de toekomst ligt omdat iedereen er kan studeren en werken. We verbazen ons als blijkt dat ook Daniel hierin gelooft terwijl hij zelf een goede job heeft bij een bank in Gondar. Ook hij wil naar Amerika om poen te scheppen. Dat het leven in verhouding daar veel duurder is, vergeet hij helaas wel. Dat je echt veel geld moet verdienen om bij de 'rijken' te horen en dat dit niet evident is, lijkt hij niet te willen geloven. “Iedereen is toch rijk in dat land,” denkt hij luidop.
We geven de jongens van YT schriftjes voor de school. Onze nieuwsgierigheid wordt gewekt als we merken dat de jongens de achterflap beginnen te lezen, waar normaler wijze informatie over de drukker opstaat. Maar wat blijkt? Er staat een lijst van de 20 rijkste mensen ter wereld op geprint, met de naam en het bedrag dat ze per dag verdienen. We zijn geschokt, hoe kan een land als Ethiopië zoiets op de schoolschriften plaatsen? We zeggen tegen de jongens dat die bedragen 'abnormaal' hoog zijn. Zij kijken ons verbaasd aan en zeggen met een uitgestreken gezicht dat ze later ook wel zoveel willen verdienen. En of wij zoveel verdienen in Europa. Bijna hadden we de schriftjes teruggebracht naar de winkel…
We verhuizen naar een nieuw huis in de buurt van de universiteit. Het voordeel: we moeten geen huishuur meer betalen omdat de universiteit deze luxe voorziet (Kobe werkt er deeltijds). We twijfelen of we enkele jongens van YT zullen vragen om te helpen met het verhuizen. Het lijkt ons leuk voor de jongens om een centje bij te verdienen maar we hebben schrik dat ze niet zullen begrijpen waarom we verhuizen, waarom we plots in een veel te groot huis gaan leven. Zij leven met 9 in een klein kamertje, wij met 2 in een echt huis. We besluiten dat ze mogen helpen, ze zullen toch ooit in het nieuwe huis op bezoek komen. De reactie die we verwacht hadden, bleef echter uit. Dat we in een groot huis gaan wonen vinden ze normaal. Niemand dat ervan opkijkt behalve wijzelf. In Belgie kunnen we ons een huis als dit waarschijnlijk niet veroorloven maar dat lijkt niemand hier te geloven.
… 'Wat is de Wat' van Dave Eggers een erg aangrijpend boek is.
… Het regenseizoen al een maand ten einde is maar het toch al drie dagen heeft geregend.
… De inflatie in Ethiopië voelbaar blijft toenemen.
… Dat Kobe weer op de fiets zit. Naar de universiteit en naar Yenege Tesfa, wat behoorlijk uitputtend is gezien beide op het topje van een heuvel liggen en ons huis in een dal.
Hartelijk dank aan:
- vzw Nossissa, die er volledig voor gaan om het project 'Engels in avondschool' te financieren. Zoals het eerste artikel laat blijken is dat een schot in de roos.
- Kwik Kwak vzw, zij stortten een centje op de rekening voor Yenege Tesfa dankzij snoepverkoop en alle leiding die dagelijks een deel van hun vrijwilligersvergoeding opzij zette! Ongelooflijk nobel vinden we dat.