Nieuwsbrief van 16 november 2007

Huis in (her)opbouw - deel 2

In dit land kan je maar beter opstaan met de gedachte dat de dag onvoorspelbaar is. Dat je klaar bent om elk onverwacht probleem aan te pakken, dat het een uitdaging is.

Zo ook voorbije dinsdag. Nigisti en Lea zitten nog maar net in de bureau en één van de werkers komt buiten adem binnen. Hij si van de shelter naar de bureau gespurt met het nieuws dat de werken zijn platgelegd door de Kebele wegens “niet legaal zijnde”.

We begrijpen er niets van. De Kebele had ons net toestemming gegeven om door te gaan en het contract was reeds opgesteld. We gingen het één dezer dagen langsbrengen, dachten dat er geen haast achter zat. Nigisti en Lea gaan dus eerste naar de Kebele om uitleg te vragen. Ze worden echter geconfronteerd met twee feiten: 1) dat de bureaucratie in dit land zeer demotiverend is en 2) dat de combinatie “jong en vrouw zijn” niet geloofwaardig overkomt. Het eerste moeten we aanvaarden, het contract moet zo snel mogelijk bezorgd worden aan de Kebele. Het tweede is frustrerend en toont een gebrek aan respect van sommige met een zogezegd belangrijkere functie of positie.

Omdat de werkers niet mogen verder gaan, sturen we hen op restaurant. Lea haast zich naar huis om Kobe te vinden, die bezig is voor de universiteit, maar het contract heeft.

De busrit die anders zo snel gaat wordt vandaag plots belemmerd door een naakte man die op straat stenen gooit naar minibusjes. De voorruit van het minbusje voor ons klingelt aan dingenen. Lea's busje, giert in achteruit om net voorbij de bocht een kwartiertje te wachten. Mensen zijn hysterisch maar onze 'faranji' blijft er rustig bij: steeds minder rariteiten lijken te verbazen.

In de namiddag trekken Nigisti en Lea terug naar de Kebele, deze keer met contract. De man van de Kebele gunt de papieren amper een blik en begint met een uitbrander dat dit alles niet legaal is, of we wel weten waarmee we bezig zijn…

We halen Jakob (Kobe) en Fenta erbij: een man en een oudere vrouw. Deze formule blijkt wel effect te hebben. We laten de man van de Kebele ook naar Dr. Mulat, de huiseigenaar, bellen. Nog geen 10 minuten later is het document plots wel legaal en voldoende. Alles wordt ondertekend en afgestempeld, handen worden geschud en wij verlaten opgelucht het gebouw. Dit proces had dagen, zo niet weken kunnen duren maar vandaag dus meer geluk. We vragen ons kort af wat Dr. Mulat juist aan de telefoon heeft gezegd. Hoe komt het dat dit man zoveel invloed heeft?

Als we aan de shelter toekomen om het goede nieuws te melden, blijkt dat de werken precies nooit hebben stil gelegen. Sissay, de contractor, zegt dat ze goed gegeten hebben en dat ze willen voortwerken. De Kebele had hen niet bang gemaakt. Verfrissend vinden we dat. En hoopgevend. Mensen die weten dat ze goed bezig zijn en niet meteen knikken en buigen als de overheid hier iets oplegt.

Kinderrechten in de praktijk

Met Tamrat hebben we soms onze handen vol. Hij is 17 jaar, woont al jarenlang in de shelter. Een heuse “kerel”. Een knappe jong bovendien, en dat weet hijzelf maar al te goed. Hoe graag poseert hij voor foto's en meisjes. In het verleden heeft hij al heel wat problemen veroorzaakt en met slechte vrienden opgetrokken. Hij heeft een keertje de matrassen van de shelter gestolen en deze willen verkopen op de markt. Hij mocht blijven in de shelter op voorwaarde dat hij niet meer op trok met zijn compagnons of zogezegde vrienden die hem mee in deze foute avonturen trekken.

Ondertussen heeft hij enkele nieuwe kameraden en wil meer dan ooit studeren. Niettemin blijft hij 'nen hevigen typ'. Hij is woest op Ayele, een andere jongen van de shelter, die 's avonds maar niet wil zwijgen terwijl hij zich wil concentreren op schoolwerk. Tamrat vertelt ons kwaad dat hij een kind is en dus recht heeft op onderwijs, wat voor hem ook “in alle rust mogen studeren” inhoudt. Ayele op zijn beurt beweert dat hij recht heeft om te mogen praten, waar en wanneer hij wil.

Enkele dagen later zijn we er net op tijd bij wanneer Tamrat bijna in de haren vliegt van de bewaker van de avondschool. Tamrat bleef immers rondjes fietsen op het binnenplein voor de Engelse les begon, terwijl dit verboden is. Maar wat wil je, als kind vindt hij dat hij het recht heeft om zich “vrij te verplaatsen” en dat fietsen daar geen verschil in uitmaakt.

Wist je dat…

… We ondertussen 10 jongens in de shelter hebben en het aantal stilaan verder gaat toenemen?

… Wij, als we terug in België zijn, zelf een huis gaan kunnen bouwen. Tenminste als het een lemen mag zijn zoals in Ethiopia?

… Onze jongens in de shelter zich steeds meer broers voelen en die verbondenheid ons zeer trots maakt?

... Het hier verschrikkelijk warm aan het worden is en er een soort siësta ontstaat tijdens de middaguren?