Nieuwsbrief van 22 november 2007

Huis in (her)opbouw - deel 3

Een rustige week wat betreft de renovaties. Er blijken weer verschillende dagen 'heilig' te zijn en dan werkt 90% van de bevolking niet. De overige 10%, zoals wij met YT, doet zijn best maar geeft het halverwege de dag wel op. Niets gaat immers vooruit of met andere woorden: alles gaat nog trager dan op de gewone werkdag, supertraag dus. De dagen die niet heilig zijn, waren helaas ook niet zo een succes. De stenen van cement zijn 1 birr duurder geworden, 7 birr in plaats van 6 birr. Onze contractor Sisay vloekt en kamt heel Gonder uit naar een plaats die hem de stenen goedkoper wil geven, tevergeefs. We stellen de bouw van de omheining een week uit.

De modder, of is dit leem, wordt wel voorbereid: een soort nat rood zand dat gemengd wordt met stro. Dit zal dienen om de nieuwe zij- en achtermuur te 'bepleisteren' (of zeggen we beter 'bemodderen'). Het verhoogd platform voor de shelter wordt ook verder afgemaakt. Een heerlijk stukje waar we nu buiten kunnen zitten en de jongens hun huiswerk maken.

Geboren en getogen op de straat

Onze jongens komen van de straat, dat valt niet te ontkennen. Ze kennen het straatleven door en door en verafschuwen het meestal. Niettemin zijn ze er opgegroeid en missen ze bepaalde gewoonten.

Deres woonde al vier jaar in de shelter van Yenege Tesfa. Niettemin was hij de jongen die zich het meest afzonderde en het minst interesse toonde voor de activiteiten die YT ondernam, of de afspraken die werden opgesteld. Nigisti vertelde ons dat Deres zelf graag op de grond slaapt en zijn deel in de shelter met stenen afbakent. Toen Nigisti aan Deres vroeg waarom hij dit deed, antwoordde Deres dat hij zich enkel zo thuis voelt, dat het dan lijkt alsof hij op straat slaapt. Vorige week hebben we hem helaas moeten confronteren met het feit dat hij, door zijn gebrek aan inzet, niet langer kan blijven in de shelter. We hadden hem graag nog een kans gegeven maar die nam hij niet aan, met weinig woorden vertrok hij. Hij slaapt nu terug op straat. Of hij zich daar gelukkiger of meer thuis voelt, weten we niet.

Adeno en Shiferow zijn nieuw in de shelter. Sinds vorige week hebben ze er een bed en moeten ze niet meer op straat slapen. Vorig jaar hadden ze ook al eens in de shelter geslapen, maar vertrokken ze weer omdat het straatleven te 'aantrekkelijk' was. Ze mogen het nog één keertje proberen omdat we merken dat de twee bengels het niet goed hebben op de straat. Het is echter zwaar wennen voor de jongens. Zichzelf dagelijks wassen en ervoor zorgen dat je kleren, in de mate van het mogelijke, netjes zijn, is zeer moeilijk. Adeno lijkt overigens al zijn nieuwe schooluniform niet meer te hebben, de vraag is alleen of hij deze verkocht heeft. Shiferow probeert hopeloos zijn verzamelde spullen te verstoppen, materiaal dat hij uit de vuilnisbelt heeft weten te recycleren. En wij, wij stellen ons de vraag of deze manier van werken wel nut heeft…

Een sterke jongen - deel 2

We hadden liever geen vervolg geschreven op dit. Of toch niet met het slechte nieuws dat we deze week vernamen.

Dinsdag werden we thuis opgebeld door Nigisti. Zij was voor een 'prijsuitreiking' naar Bahir Dar maar had via via vernomen dat Alazo erg ziek was. Omdat wij niet goed weten waar hij woont, hebben we via via gecommuniceerd dat we hem om 14u aan de 'clinic' zouden zien. Toen we daar arriveerden zagen we een ziek jongetje op de bank liggen. Enkele weken geleden hadden we hem echter in topform gezien, helemaal genezen van de laatste keer. Hij huppelde toen vrolijk naast ons en was een spraakwaterval. We vertelden hem dat hij de nieuwe president van Ethiopië moest worden.

De dokter onderzocht Alazo en keek ons ongerust aan. Toen Alazo naar het labo moest, vroegen we hem of hij ook op HIV kon worden getest. Langer uitstellen leek ons geen goed idee meer. Niettemin waren we er niet op voorbereid dat we de uitslag reeds na een half uurtje zouden krijgen. Kobe is snel Etenesh, een comité-lid en vrijwilliger van YT, van haar werk gaan halen. Op het moment dat Alazo met liefde omringd werd door mensen die in zijn omgeving wonen, zaten Etenesh en wij bij de dokter en vernamen dat Alazo positief is.

Geen van ons die wist hoe dit aan te pakken. De dokter vertelde ons dat Alazo waarschijnlijk nog nooit van HIV gehoord heeft. Daar waren wij echter niet zo zeker van: Alazo zijn moeder stierf vijf jaar geleden immers aan aids. Bovendien is het een woord dat hier geregeld valt, vaak enkel en alleen al wanneer het gaat over mensen met HIV die genezen door de toediening van het 'holy water'. Maar dat Alazo, en vele andere kinderen, en volwassenen, waarschijnlijk niet begrijpen wat HIV juist inhoudt, lijkt ons wel duidelijk. Etenesh besloot dat we het voorlopig maar beter niet aan hem, en aan de buren, vertellen. Dat we beter eerst een afspraak maken met een specialist in het hospitaal en samen met Nigisti bespreken hoe we Alazo zullen inlichten. En dat het dringend tijd wordt om dit thema aan te snijden met onze jongens, alvorens er allerlei verkeerde ideeën de ronde doen.

Alazo vertrok die namiddag naar huis met een grote doos paracetamol en een antibioticum. De buren keken ons verward aan maar durfden geen uitleg te vragen. Iedereen leek te weten wat er aan de hand was. We hopen dat de kleine president aan goede medicatie geraakt en dat hij binnenkort weer vrolijk rond huppelt.

Wist je dat…

… Lea voortaan een halve dag per week de nonnetjes gaat helpen? Zij verrichten, via Mother Theresa, zeer waardevol werk in Gondar en Lea voelt zich erg aangesproken door de doelgroep: weeskindjes, tienermoeders en volwassene met een mentale handicap.

… Wij in de ranglijst van faranjies (buitenlanders) in Gondar op plaats twee staan? Enkel één ander koppel woont al langer hier dan ons. Dat wil ook zeggen dat half Gondar ons al kent en respect toont (= met rust laat). De andere helft heet ons nog “Welcome to Ethiopia” of vergeet helaas vriendelijk te zijn.

… Een vriend van ons een blok kaas heeft meegebracht uit Addis en ons broodje tijdens de middag daardoor overdonderend goed smaakt?

... Wij behoorlijk wat plezier beleven aan onze jongens die hun taallessen oefenen door met ons te praten? Zinnen als “Do you like Paris” of “Are you the second-head-manager of Yenege Tesfa” rollen er vlot uit. Onze antwoorden als “No, we don't like Paris Hilton” of “I'm a volunteer” zorgen echter nog wel voor verwarring.

… Onze Ethiopische vrienden, samen met ons, de film 'A Beautiful Mind' gezien hebben en nu met totaal andere ogen naar mensen kijken die raar doen of tegen zichzelf praten op straat.