Nieuwsbrief van 4 december 2007

Wereld Aids Dag

Wereld wijd worden op 1 december festivals en feesten georganiseerd om de slachtoffers van HIV / AIDS in de kijker te zetten. In Gondar niet anders. Zaterdag wouden we naar het centrale plein gaan om te kijken welk spektakel er in Ethiopia opgezet zou worden. Helaas kregen we 's morgens een telefoontje met slecht nieuws. Alazar is opnieuw erg ziek en eet al enkele dagen niet meer. Typisch voor patiënten met HIV in een vergevorderd stadium, zo lazen we later in een boekje over AIDS. We sprongen dus snel op een busje naar Piassa en zochten daar een taxi om Alazar af te halen thuis en naar de dokter te brengen. Jammer genoeg, probeerde elke taxichauffeur onredelijke prijzen te vragen. We zijn immers toch faranji. Of is het cynischer dan dat? Immers, de één zijn brood …

Gelukkig is onze toekomstige president (zie vorige nieuwsbrieven) optimistisch en gaat mee, schudt de dokter de hand en vraagt onze arts natuurlijk of alles goed gaat. Extra vitaminen en enkele doosjes preventieve medicatie moeten hem verder helpen. We brengen Alazar thuis en zien zijn grootmoeder bezorgder dan vorige keer. Kobe vraagt zich af hoe die dappere grootmoeder doorbijten moet als ze - na al haar kinderen en man - nu waarschijnlijk ook haar enige kleinzoon zal verliezen. Lea belooft elke week extra “teff” te brengen. Daarmee kan ze Ethiopische injera's klaarmaken. En dat lust Alazar wel. Toch gek dat WFO (de wereldvoedselverdeling van de Verenigde Naties) enkel bloem verdeelt, geïmporteerd vanuit de rijke landen, i.p.v. lokale granen te kopen van de arme Ethiopische boeren zelf. Bovendien is het verboden dat de begunstigden die bloem verkopen. Maar hoe kan onze grootmoeder nu hun vertrouwde lokale gerechten koken met buitenlandse ingrediënten?

In de late namiddag belanden we dan toch op het festival. Blijkt dat we niet eens te laat zijn. Of hoe Afrikaanse tijden ook goed kunnen uitkomen. Wij mogen de concerten aanhoren aan de zijkant van de tribune, of 'backstage'. Nigisti en medewerkers van andere NGO's bieden ons een stoel aan. Plots zit Kobe naast de burgemeester. Een leuke conversatie met veel grapjes volgt. Maar ook wijze woorden ;-) De burgemeester wijst ons erop dat het plein vol jeugd staat. “Onze doelgroep zal zeker bereikt worden,” evalueert hij tevreden.

Ook de volgende dag is het nog volop feest. De Disability-day op zondag maakt van dit weekend een reuze tweedaagse. Mensen met een handicap laten zien wat ze kunnen: estafette voor zij die een been missen en blinden jongleren er op los. Elke club die wou, kon zich dit weekend laten zien en dat waren er veel meer dan we konden vermoeden. We konden karate demonstraties, circuskunsten, acrobatisch turnen en traditionele dansers aanschouwen. Zeg maar gerust: op zulke momenten bruist het in Gondar en kriebelt het bij ons.

[klik voor grotere versies]

Boys meeting

Wat hebben we genoten van de meeting met onze jongens. We spraken zondag af in de shelter, die in de laatste fases van de werken verkeert. Heerlijk. Iedereen kon op de grond zitten, zo proper was het! Dankzij een verhoging van de zijmuren, springen geen honden meer binnen die hun behoefte doen in onze tuin, hebben we geen buren die ongewenst mee vergaderen en kunnen we in alle rust genieten van het uitzicht over de vallei.

Met de jongens alles oké. Ze zijn blij dat we nu twee 'guardians' hebben, die we een maand geleden hebben aangeworven. Mulat is als een broer voor hen en Gebre Mariam als een vader. De jongens vertellen hoe zij voor harmonie zorgen. Er is minder ruzie in de shelter en bovendien hebben ze nu steeds iemand waarbij ze terecht kunnen.

We planden met de jongens wat ze zelf kunnen doen om wat geld te verdienen. De helft wil schoenen poetsen, de andere helft met een plateautje rondlopen om zakdoekjes, koekjes, kauwgom, condooms en andere kleine dingen aan de man te brengen.

Opnieuw zijn er klachten over het slechte restaurant na de taalschool. Wij betalen voor een vegetarische maaltijd met groenten, maar ze krijgen slechts met water aangelengde saus op hun bord. We beloven deze week een nieuwe plek te zoeken. Het vorige restaurant heeft immers genoeg kansen gehad om hun afspraken na te komen.

Verder maken we heel wat nieuwe afspraken. Wie slaapt voortaan in welk bed, hoeveel keer per week mogen ze voortaan in de “douche” en wat zijn geldige redenen om niet naar school te gaan, zijn enkele voorbeelden. Ruzies proberen we ook met heel de groep uit te praten. Kleine Eshatoe had bijvoorbeeld een nachtje op straat geslapen omdat hij ruzie had gehad met Tamrat. Zenawi was op zijn beurt onrechtvaardig geweest naar Tamrat toe. Handen werden geschud en een glimlach werd uitgewisseld.

Om de namiddag met veel lol af te ronden, werd er spontaan een fotosessie georganiseerd. Enkel de zonnebril van Lea en wat stoere houdingen zorgden voor dolle pret. Het resultaat mogen jullie hieronder bewonderen. De reactie van Shiferow zullen we wel nooit vergeten. Toen Lea na de zoveelste foto “beka” (=genoeg) zei, verzuchte hij en wenste luidop dat hij alleen in de wereld was. Dan kon Lea alleen nog maar foto's van hem trekken. Bovendien merkte hij op hoe geweldig rijk hij er op de foto's uitziet. Let wel op, zijn t-shirt was binnenste buiten en zijn broek (die niet in beeld is) volledig gescheurd.

[klik voor grotere versies]

Wist je dat…

… onze jongens nu ook zeep krijgen en een knuffel dus veel gemakkelijker gegeven is?

… we momenteel pompoenen kunnen kopen op de markt. Het is beslist zwaar om mee te nemen, maar de nieuwe receptjes smaken te gek.

… wij hier onze faranji vrienden zullen verrassen door overmorgen Sint en Piet te spelen?

… het weer hier stralend blijft? We twijfelen of de temperatuur nog op tijd zal zakken voor een witte kerst. Momenteel is het zo'n 25°C overdag.