Deze Nieuwsbief is een beetje anders omdat deze is geschreven door Greet en Dimmen. Wij zijn in december Lea en Kobe komen bezoeken tijdens de feestdagen. Mee genieten van 13 months off sunshine en ontdekken wat het leven hier met zich meebrengt + wat indrukken op doen van Ethiopië leek ons wel wat. Bij deze ons verslag …
Maar vooraleer we starten met onze verhalen, willen we jullie een fantastisch 2008 wensen!
Een kijk van een buitenstaander!
Door onze komst en de feestdagen hebben Lea en Kobe minder hard gewerkt. Want als je ziet hoeveel werk hier is en wat ze doen kan je wel stellen dat hier ontzettend hard gewerkt wordt. We hebben geprobeerd een steentje bij te dragen en ook wat vakantie te nemen. Hier onze indrukken en wat verhalen.
Over de kids van de shelter
Zoals jullie wel gelezen hebben heeft Alemu cataract aan zijn linker oog. Hij is geopereerd… maar dat is niet zo als bij ons. Hij is nadat hij ontwaakt is uit zijn narcose naar huis gestuurd omdat de bedden vol lagen en hij niet genoeg geld bij had. Wanneer wij Alemu voor het eerst ontmoeten is hij heel trots dat de vrienden van Kobe en Lea bij hem op bezoek komen, groot stoer en schattig en ontzettend veel pijn aan zijn oog. Hij moet rusten in het proper en goed opgeknapt modderhuis. Maar ja rusten… dat is geen geld omdat je niet kan werken en geen eten… ! Dus krijgt Alemu wat geld toegestopt om zichzelf de volgende dagen goed te verzorgen. Centjes die Lea en Kobe gelukkig wel hebben via de fundraisingsancties in ons Belgenlandje. Kan het beter worden ingezet… ik denk het niet!
De kids van de shelter (de weesjes of zeg maar stoere wezen, waarvoor het project is opgezet) zijn bijzondere gasten waar je je reuze mee kan amuseren. Ze zijn totaal alleen op de wereld… en straatarm. Ze zijn zeer blij dat er vrienden van Kobe en Lea komen kijken naar wat ze allemaal doen. Ze vinden het dan ook zeer stoer om met een farengi (vreemdeling) over straat te lopen. Wat hebben wij al met hen gedaan? Een leuk voorbeeldje is het opstellen van een “health report” over de jongens zodat ze beter kunnen opgevolgd worden. Zo dragen we ook ons steentje bij hé.
We gingen met 5 jongens op stap naar de fotograaf en naar de apotheker. Daar kan je jezelf laten wegen voor 1,5 Bfr. En ja, euro is een te grote munteenheid om de plaatselijk Bir om te rekenen dus tellen we weer in Bfr. Na een verlegen start bij de fotograaf lieten de jongens zich volledig gaan in het kitscherige decor van de plaatselijke fotoshop. Straatjongens tussen plastieken bloemen en happy familieachtergronden levert leuke kiekjes op. Nadat ook de pasfoto's op de gevoelige plaat stonden lopen we verder naar de apotheker, wat voor de jongens een spannend moment bleek te zijn. Ze wilden maar al te graag het meeste wegen. Dus gingen ze in eerste instantie met schoenen op de weegschaal staan, wat wij niet toestonden natuurlijk (alles voor een deftig health report) gevolg: grote hilariteit. Ze gaven zich echter nog niet gewonnen, we ontdekten snel het fruit en stuk zeep (dat ze die ochtend gekregen hadden) in hun zakken. Toen we zeiden dat ze ook dat uit hun zakken moesten halen gingen ze volledig dubbel! En wij ook want het was echt te grappig dat ze dachten dat we dat niet gingen zien. Stoere schattige mannen. Resultaat Alemu, 19 jaar is het zwaartste met 51, 6 kg! De jongens wegen hier tussen de 40 en de 52 kg m.a.w. ze zijn graatmager.
Alazar is het zorgenkindje zoals jullie weten… en pff hij is ziek… heel ziek. Hij zit ook in een vicieuse cirkel… wat heb je nodig om gezond te zijn: fruit, groenten en natuurlijk medicatie. Ik moet jullie niet vertellen wat ze niet hebben! Zijn bijnaam is Mister President omdat hij ontzettend slim is! Dat is ook echt te merken… klevere uitspraken, goeie grapjes en man lief die kan goed vier op een rij spelen. Als hij weer eens naar het ziekenhuis moet speelt Lea met hem 'Vier op een rij'. Zo is er voor hem ook nog iets leuk aan al die ziekenhuisbezoeken.
Op zijn Afrikaans …
Bureaucratie … de titel zegt veel hé… ik weet niet of dit het juiste woord maar alles gaat hier zo anders. Leven op het Afrikaanse ritme: het bestaat echt en is zalig ontspannend! Je hebt hier op zijn minst 24 minuten nodig om 2 mails te sturen. Een het tuinslang kopen doet het met 45 minuten en als het busje panne heeft, blijft iedereen rustig wachten alsof er niets aan de hand is. Dus ja als je dan eens een papier nodig hebt met twee handtekeningen en een stempel duurt dit minstens twee dagen. En als je dan assertief bent in bepaalde situaties, omdat je op zoek bent naar een dokter, en je bijna in de operatiekamer staat omdat jezelf een grens trekt om niet verder te gaan (want niemand houdt je tegen) is het juiste woord voor deze situaties moeilijk te vinden.
Moeder theresa is een huis waar 400 mensen wonen. Hier liggen o.a. babys, in hun eigen urine, van een week oud tot ze kunnen zitten op een mat naar de blauwe muur te kijken. Ze worden enkel opgetild als ze één keer per dag een verse doek krijgen, of als wij (de gekke farengi) er mee komen helpen en ze dan meenemen voor een wandeling op de arm. En ja, inderdaad een klevere lezer heeft het al door. Ze worden ook niet opgetild als ze eten krijgen… want dat doen ze namelijk zelf, er wordt 4 keer per dag een doek naast hen gelegd waar de fles op ligt en zo uitkomt in hun mond… daar ben je in de eerste instantie niet goed van. We hebben een mobiel voor hen geknutseld zodat ze tenminste iets hebben om naar te kijken. Daarvoor keken ze enkel naar de blauwe plafond. Al zeggen we het zelf! Het ziet er fantastisch uit.
Kommer en kwel? Nee, je ziet veel ellende dat is waar… je zit hier immers in één van de armste landen van de wereld. Maar er is veel aan het veranderen! Je merkt dat ondersteuning en ontwikkelingssamenwerking, zoals ook Yenege Tesfa, echt werkt. Via kleine stappen de mensen naar zelfredzaamheid leiden. Ethiopië is een land in opbouw… langzaam maar zeker kunnen ze (als de regering niet meer gaat investeren in oorlog) het heft in eigen handen nemen.
Een beetje vakantie
Even op adem komen en ontsnappen uit het leven in de stad Gondar is geen gemakkelijke opgave. Voor de dichtstbijzijnde toeristische uitstap moet je minstens 4 uur overleven in een klein busje over “harde” wegen. De beloning is wel navenant, een ongekend mooi gebergte en een picknick tussen de apen. We zoeken het echter niet altijd zo ver, het huisje van Kobe en Lea is een oase van rust in een bruisende stad. Ideaal om eens te lezen, een filmpje te zien (met een projector!) of een spelletje te spelen. En ook in de nabije omgeving zijn er leuke uitdagingen te vinden:
Een wandeling in de rurale (landelijke) gebieden rond Gondar is ook een leuke ervaring. Na een half uur begin je stilletjes aan door te hebben dat je aan een heuse bergwandeling bent begonnen, we zitten hier sowieso al op 2000 meter. De plaatselijke kinderen die achter het vee aanlopen wandelen vrolijk met ons mee en na een uurtje en verschillende tussenstops (dan stoppen zij ook) gaan ze zorgeloos weer terug. Het landschap neemt na elke 100 meter een andere gedaante aan, je wandelt als het ware in een variabel schilderij. De 'droge' rivierbedding vormt tijdelijk de beste grond om een lukrake akker te verbouwen, even verder ploegt een man het met stenen bezaaide veld om (de gedachte alleen al maakt dit karwei bijna onmogelijk) en niet veel later zien we een graancirkel en 3 mannen die op traditionele wijze het 'tef' (de zaadjes) uit het graan halen.
Fietsen in de rurale gebieden rond Gondar is helemaal een belevenis. We fietsen een half uur over de asfaltweg weg van Gondar en hebben 3 en een half uur nodig om langs de zandwegen, andere paadjes, rivieroversteekplaatsen en velden weer terug te komen. Dit is zonder meer een onuitgegeven mountainbike route, één of andere avontuurlijke wedstrijd zou hier niet misstaan. De steilste klimmetjes volgen na onmogelijke afdalingen waarin we slalommen tussen de stenen en naar benende glijden in het zand, geregeld nemen we de fiets op de schouder en klauteren we verder. De mensen gaan hier lopen van 2 farengi's op 4 wielen, pas als ze ontdekken dat we in hun taal goedendag kunnen zeggen komen ze nader en lopen weer een heel eindje mee, zoals we dat ondertussen gewoon zijn. Ze oefenen hun favoriete engelse zinnetjes “I'm pour” en “Give me 1 bir”, op al onze replieken antwoorden ze steevast met “yes” m.a.w. ze begrijpen het niet, dan maar verder in het amarik (de plaatselijke taal) en sélam de vrolijke fietsers zijn weer weg.
Feesten met 7 nationaliteiten
Kerst en nieuwjaar vieren ver van huis is een speciale aangelegenheid. Alsof we midden in de zomer een kerstfeest organiseren, de kerstsfeer van thuis gaat volledig aan ons voorbij, maar dat wil niet zeggen dat het een heel fijn feest is. De farengi's nodigen elkaar uit en samen met de bevriende habesja's (Ethiopiërs)is het een geweldig gezellige boel. Met kerst spelen we spelletjes en bieden nadien om de cryptisch omschreven pakjes. Fantastisch om te zien hoe iedereen opgaat in de voor ons eenvoudige chirospelletjes, er wordt ontzettend veel afgelachen. Met oudjaar dansen we allemaal samen rond 2 kleine computerboxen, het is een unieke fuif. Nadien zingen we op zijn Afrikaans met enorm veel ambiance, geroep en geklap het nieuwe jaar in. Feesten met 7 verschillende nationaliteiten het is een echte aanrader want we verstaan elkaar allemaal als we plezier maken en samen lachen.
Wist je dat…
… je hier 3 Belgische frank de bus neemt
… de nieuwste rage die naar België zal overwaaien het “snoeihard clubben” is!
… je hier met 4O gr parmezaan 7 maaltijden toekomt
… we echt hebben genoten van hier te zijn! En Kobe en Lea fantastische gastvrouwen zijn!
… injerra's (= soort pannenkoek) lekker zijn! Maar ook diarree opleveren.
… het einde van Harry Potter de max is!
… een half uur onbeschermd in de zon zitten = verbranden
… Ethiopische mensen op bijzondere wijze steeds uit het niets kunnen opduiken
… de kids hier onnoemelijk schattig zijn !
… je kan douchen met een mini sprietje water… hoe we nu douchen is zeer decadent!
… Ethiopië echt de max is!
… den dimmen professioneel is ondergekotst door een hele schattige baby
… de Kobe “knokkie” kan genoemd worden
… we Kobe en Lea, liever zien dan ooit… het respect en de waardering die ze verdienen voor deze “job” is onbeschrijfelijk veel is
… Greet zeer graag Kobe en Lea wil gaan aflossen (als ze ne vent vindt J)
… het enigste wat daar op tijd is, het vliegtuig is.
Zoals jullie wel gelezen hebben heeft Alemu cataract aan zijn linker oog. Hij is geopereerd… maar dat is niet zo als bij ons. Hij is nadat hij ontwaakt is uit zijn narcose naar huis gestuurd omdat de bedden vol lagen en hij niet genoeg geld bij had. Wanneer wij Alemu voor het eerst ontmoeten is hij heel trots dat de vrienden van Kobe en Lea bij hem op bezoek komen, groot stoer en schattig en ontzettend veel pijn aan zijn oog. Hij moet rusten in het proper en goed opgeknapt modderhuis. Maar ja rusten… dat is geen geld omdat je niet kan werken en geen eten… ! Dus krijgt Alemu wat geld toegestopt om zichzelf de volgende dagen goed te verzorgen. Centjes die Lea en Kobe gelukkig wel hebben via de fundraisingsancties in ons Belgenlandje. Kan het beter worden ingezet… ik denk het niet!
De kids van de shelter (de weesjes of zeg maar stoere wezen, waarvoor het project is opgezet) zijn bijzondere gasten waar je je reuze mee kan amuseren. Ze zijn totaal alleen op de wereld… en straatarm. Ze zijn zeer blij dat er vrienden van Kobe en Lea komen kijken naar wat ze allemaal doen. Ze vinden het dan ook zeer stoer om met een farengi (vreemdeling) over straat te lopen. Wat hebben wij al met hen gedaan? Een leuk voorbeeldje is het opstellen van een “health report” over de jongens zodat ze beter kunnen opgevolgd worden. Zo dragen we ook ons steentje bij hé.
We gingen met 5 jongens op stap naar de fotograaf en naar de apotheker. Daar kan je jezelf laten wegen voor 1,5 Bfr. En ja, euro is een te grote munteenheid om de plaatselijk Bir om te rekenen dus tellen we weer in Bfr. Na een verlegen start bij de fotograaf lieten de jongens zich volledig gaan in het kitscherige decor van de plaatselijke fotoshop. Straatjongens tussen plastieken bloemen en happy familieachtergronden levert leuke kiekjes op. Nadat ook de pasfoto's op de gevoelige plaat stonden lopen we verder naar de apotheker, wat voor de jongens een spannend moment bleek te zijn. Ze wilden maar al te graag het meeste wegen. Dus gingen ze in eerste instantie met schoenen op de weegschaal staan, wat wij niet toestonden natuurlijk (alles voor een deftig health report) gevolg: grote hilariteit. Ze gaven zich echter nog niet gewonnen, we ontdekten snel het fruit en stuk zeep (dat ze die ochtend gekregen hadden) in hun zakken. Toen we zeiden dat ze ook dat uit hun zakken moesten halen gingen ze volledig dubbel! En wij ook want het was echt te grappig dat ze dachten dat we dat niet gingen zien. Stoere schattige mannen. Resultaat Alemu, 19 jaar is het zwaartste met 51, 6 kg! De jongens wegen hier tussen de 40 en de 52 kg m.a.w. ze zijn graatmager.
Alazar is het zorgenkindje zoals jullie weten… en pff hij is ziek… heel ziek. Hij zit ook in een vicieuse cirkel… wat heb je nodig om gezond te zijn: fruit, groenten en natuurlijk medicatie. Ik moet jullie niet vertellen wat ze niet hebben! Zijn bijnaam is Mister President omdat hij ontzettend slim is! Dat is ook echt te merken… klevere uitspraken, goeie grapjes en man lief die kan goed vier op een rij spelen. Als hij weer eens naar het ziekenhuis moet speelt Lea met hem 'Vier op een rij'. Zo is er voor hem ook nog iets leuk aan al die ziekenhuisbezoeken.
Moeder theresa is een huis waar 400 mensen wonen. Hier liggen o.a. babys, in hun eigen urine, van een week oud tot ze kunnen zitten op een mat naar de blauwe muur te kijken. Ze worden enkel opgetild als ze één keer per dag een verse doek krijgen, of als wij (de gekke farengi) er mee komen helpen en ze dan meenemen voor een wandeling op de arm. En ja, inderdaad een klevere lezer heeft het al door. Ze worden ook niet opgetild als ze eten krijgen… want dat doen ze namelijk zelf, er wordt 4 keer per dag een doek naast hen gelegd waar de fles op ligt en zo uitkomt in hun mond… daar ben je in de eerste instantie niet goed van. We hebben een mobiel voor hen geknutseld zodat ze tenminste iets hebben om naar te kijken. Daarvoor keken ze enkel naar de blauwe plafond. Al zeggen we het zelf! Het ziet er fantastisch uit.
Even op adem komen en ontsnappen uit het leven in de stad Gondar is geen gemakkelijke opgave. Voor de dichtstbijzijnde toeristische uitstap moet je minstens 4 uur overleven in een klein busje over “harde” wegen. De beloning is wel navenant, een ongekend mooi gebergte en een picknick tussen de apen. We zoeken het echter niet altijd zo ver, het huisje van Kobe en Lea is een oase van rust in een bruisende stad. Ideaal om eens te lezen, een filmpje te zien (met een projector!) of een spelletje te spelen. En ook in de nabije omgeving zijn er leuke uitdagingen te vinden:
Fietsen in de rurale gebieden rond Gondar is helemaal een belevenis. We fietsen een half uur over de asfaltweg weg van Gondar en hebben 3 en een half uur nodig om langs de zandwegen, andere paadjes, rivieroversteekplaatsen en velden weer terug te komen. Dit is zonder meer een onuitgegeven mountainbike route, één of andere avontuurlijke wedstrijd zou hier niet misstaan. De steilste klimmetjes volgen na onmogelijke afdalingen waarin we slalommen tussen de stenen en naar benende glijden in het zand, geregeld nemen we de fiets op de schouder en klauteren we verder. De mensen gaan hier lopen van 2 farengi's op 4 wielen, pas als ze ontdekken dat we in hun taal goedendag kunnen zeggen komen ze nader en lopen weer een heel eindje mee, zoals we dat ondertussen gewoon zijn. Ze oefenen hun favoriete engelse zinnetjes “I'm pour” en “Give me 1 bir”, op al onze replieken antwoorden ze steevast met “yes” m.a.w. ze begrijpen het niet, dan maar verder in het amarik (de plaatselijke taal) en sélam de vrolijke fietsers zijn weer weg.