Enkele weken geleden lag er een zes weken oude baby voor de deur voor Mother Theresa. De jonge moeder had het daar neergelegd en op een spurtje gezet. Ze liep recht in de armen van twee struise mannen, die haar overtuigden de baby terug te nemen en naar ons te brengen. Naar ons?! Wij waren immers de faranjies die in de straat leven van die mannen en ze hadden via via gehoord dat wij wel “zo'n” werk doen. Enkele uren voor het nieuwe jaar, op 31 december dus en niemand die dit viert behalve wij dan, werd er geklopt op onze poort en stond daar een beroerde moeder met krijsende baby. Of wij de baby wilden? Veel begrepen we er niet van, tot Etenesh (committee-lid) erbij kwam en ons wist te vertellen dat deze moeder niet voor haar kind kan zorgen, omdat ze geen geld of job heeft.
Etenesh stelde voor om haar voorlopig in huis te nemen, als servant, samen met het kind. Geen ideale situatie omdat het kind veel zorg nodig heeft en een servant hier normaal hard moeten werken. Wij zelf bleven achter met een raar gevoel. We leven immers in een groot huis met extra kamers. We hebben plaats genoeg. De baby, zijn naam is Tamroe, is ook erg lief en mooi. Adoptie lijkt voor de hand te liggen. Maar we zijn ons ook erg bewust van de andere kant van dit sprookje. De nadelen voor iemand die een tijdje bij rijke blanken woont en nadien weer op straat staat. Adoptie van een kind waar de moeder best voor kan zorgen als ze een degelijke job vindt. Met al die twijfels hebben we Tamroe en zijn moeder nog een keertje bezocht. Ze leek gelukkig bij Etenesh, voorlopig. Tamroe werd in Lea's armen gelegd en voelde zich thuis: een warm plasje was het antwoord.
Straatkinderen in kaart
Nooit gedacht dat het zo een succes zou worden. Kobe stelde voor om het goede aan het nuttige te koppelen en zijn studenten (voor het vak 'Introduction to Clinical Psychology') de straat op te sturen voor een assessment van 100 straatkinderen. Een goede taak voor de studenten en nuttige informatie voor Yenege Tesfa en andere organisaties in Gondar.
Wat echter niemand had verwacht was dat alle studenten deze taak daadwerkelijk zouden uitvoeren (er werd gefluisterd dat tot 70% “vals speelt”) en dat de studenten er ook nog plezier in zouden beleven (in de klas lijken ze immers uiterst weinig geinteresseerd). De hele week liepen de studenten van Kobe de buro van YT plat. De leerlingen kwamen niet alleen om hun straatkind voor te stellen, ze waren vooral ook geinteresseerd de vrouw van hun docent te zien. Achteraf hoorden we dat vele studenten zich erg gelukkig prezen dat ze zelfs even met Lea konden praten. Dat de psychologen in spe hun moedertaal Amharic is maar voor de universiteit alles in het Engels geschreven moeten worden, komt bovendien zeer goed uit. Eindelijk hoorden we iets over de (vaak tragische) achtergrond van de straatkinderen.
Binnenkort zullen we samenzitten en alle rapporten bespreken. We zullen enkele jongens selecteren die in aanmerking komen voor de shelter van YT. Nu de shelter bijna volledig gerenoveerd is (momenteel zijn we sterk aan het afwegen of we nog een eetplek moeten bouwen) en we ook guardians hebben, willen we immers graag meer jongens helpen. Verder zullen we kijken welke jongens in aanmerking komen voor reünificatie en reïntegratie. Een toekomstig, maar voorlopig nog te groots, project voor YT.
Een grappig detail: maandag arriveren er studenten op de buro van YT met een probleem. Ze kunnen geen straatkinderen strikken voor een interview omdat het de ronde gaat dat YT de kinderen tracht te bekeren tot het protestanse geloof. De straatjongens hebben zichzelf wijsgemaakt (of is het een priester die bezig is met het verspreiden van dit gerucht?) dat, als onze 'breadcoupons' aanvaarden (die ze in ruil krijgen voor het interview), ze protestants worden.
Timkat
Nee hoor, dit is geen naam van een persoon. Het betekent letterlijk 'doop' en het heeft te maken met het jaarlijkse feest dat in Ethiopie wordt gevierd. En wij hebben het geluk zeer dicht bij de plek te leven waar het zich de herdenking van het doopsel van Jezus in de Jordaan, afspeelt: Fasil's Bath. Dit eeuwenoude bad wordt slechts een keer per jaar opgeknapt en met water gevuld, klaar voor het grote schouwspel. Je voelt het aan de sfeer en de mensen in heel Gondar, het grootste heilige feest komt eraan. Onze jongens werken des te harder om een toeter of traditionele kleren aan te schaffen. Niet dat ze de dure witte katoenen kleren kunnen kopen, maar sommige schaffen een “ruraal pakje” aan, wat neerkomt op een short, hemdje en geruite deken (komt in de buurt van een scouts-uniform).
Op zaterdagmiddag start de processie vanuit het centrum van Gondar. Alle kerkgemeenschappen verzamelen daar, elk in hun eigen prachtige klederdracht. Met meer dan 20.000 mensen zakken we af naar grote bad gebouwd door Emperor Fasil, verschillende eeuwen terug. Een wandeling die anders een kwartiertje duurt, neemt meer dan drie uren in beslag en was nog nooit zo ontspannend en leuk als vandaag. We worden helemaal opgenomen in de gemeenschap, luisteren naar de mooie liederen en kijken verwondert toe naar het uitbundige gedans en getrommel. Doordat we onszelf ook in de traditionele kleren hebben gestoken, krijgen we veel meer respect dan anders. In vergelijking met de vele toeristen, die speciaal voor deze gelegenheid naar Ethiopie zijn gereisd, vallen we gelukkig genoeg niet op. Zij sleuren enorme camera's mee, praten luid en ja, zien er een beetje anders uit.
Op zondag vertrekken we zeer vroeg, om 4 uur, naar Fasil's Bath. Wat we daar zien is bijna magisch. De ceremonie is heel de nacht doorgegaan, overal zitten, slapen of zingen mensen in witte gewaden met kaarsen in hun handen. Samen met hen zien we de zon opkomen en voelen hoe de opwinding stijgt. De pappas of paus van de orthodoxe kerk arriveert immers en zal het water wijden. Als dit gebeurt begint iedereen te klappen en gillen van vreugde. Sommigen kleden zich ter plekke helemaal uit, klaar om in het frisse water te springen. De politie heeft een zware job om de “hevige jongens” tegen te houden. Uiteindelijk duikt iedereen erin en heeft Kobe het moeilijk om aan de kant toe te kijken. Lea ziet het even niet zitten dat Kobe zich ook wil laten “dopen”, alleen al om het feit omdat ze waarschijnlijk nog nooit een blanke in het heilige water hebben gezien. Niettemin, als hij dan toch begint aan het uitkleden, wordt het snel duidelijk dat het publiek dit een zeer goed idee vindt. Later vernemen we dat heel Ethiopie heeft meegenoten van de halfnaakte blankeman. Hij werd immers gefilmd door de nationale televisiezender. De buurvrouw, zieke Alazar, onze Ethiopische moeder, de collega's... iedereen had Kobe gezien en begroette hem met een grote smile.
Wist je dat…
… je op de website van MO voortaan onze nieuwsbrieven, onder blog-vorm, kan lezen? Klik op http://www.mo.be/index.php?id=301 voor een directe link.
... de dorpsidioot momenteel voor het ziekenhuis staat om de ingang te bewaken met een AK-47 uit piepschuim?
... onze broeken gestolen zijn? Echt waar, overdag van de wasdraad in de tuin! Lea heeft nu geen broeken meer maar mag rekenen op de behulpzaamheid van een farenjie vriendin die haar een broek geleend heeft.
... het eigenlijk de eerste keer is op deze lange reis dat we bestolen zijn?
Enkele weken geleden lag er een zes weken oude baby voor de deur voor Mother Theresa. De jonge moeder had het daar neergelegd en op een spurtje gezet. Ze liep recht in de armen van twee struise mannen, die haar overtuigden de baby terug te nemen en naar ons te brengen. Naar ons?! Wij waren immers de faranjies die in de straat leven van die mannen en ze hadden via via gehoord dat wij wel “zo'n” werk doen. Enkele uren voor het nieuwe jaar, op 31 december dus en niemand die dit viert behalve wij dan, werd er geklopt op onze poort en stond daar een beroerde moeder met krijsende baby. Of wij de baby wilden? Veel begrepen we er niet van, tot Etenesh (committee-lid) erbij kwam en ons wist te vertellen dat deze moeder niet voor haar kind kan zorgen, omdat ze geen geld of job heeft.
