|
| ||||
| Yenege Tesfa | ||||
| Yenege Tesfa | Steunen | Acties | Nieuwsbrief | Foto's |
Hij kon niet meer staan. Hij wou liever niet terug naar het ziekenhuis, maar we zeiden dat specialisten misschien toch helpen konden. Pieter - tijdelijk onze gast in Ethiopia, Nigisti en Kobe brachten hem naar het ziekenhuis, Lea hield permanentie in de bureau. De diagnoses waren oké, en de dokters zagen geen dringende reden hem in het ziekenhuis te laten slapen. Nigisti naar de les, Pieter naar huis en Kobe nog een paar uur voor opvolging en verder onderzoek met Alazar in en door de ziekenboeg. Schrijnende en belabberde toestanden tref je aan in zo'n Afrikaanse ziekenhuis: twee kinderen in een eenpersoonsbedden en geen plaats meer voor voor Alazar. Kobe kan niet anders dan hem, de eens zo goedgeluimde en fitte jongen, te dragen of op de schoot te nemen wanneer ze hem onderzoeken. Plots moet naar toilet maar er is blijkbaar geen dokter die weet waar dat is. In de kinderafdeling plast iedereen immers gewoon in een pan of in bed. Alazar is daar eigenlijk veel te groot voor. Wanneer we eindelijk de toiletten vinden (eigenlijk maar drie meter naast de afdeling) blijkt dat die volledig bedolven zijn onder uitwerpselen dat zelfs het trapje naar de WC reeds besmeurt is. Dat kan en wil Kobe niet aanvaarden. We roepen voor een pan zodat we onze plan kunnen trekken naast de toiletten. Verbaasd het je nog dat er zelfs geen WC-papier of papieren zakdoekje was voor hem. En dat ondanks ze een staal van zijn stoelgang wilden krijgen!
Na drie uur krijgen we toch een nieuwe diagnose te horen. Alazar heeft geen bronchitis maar een slokdarmontsteking. Dat verklaart ook waarom hij al 3 dagen niet meer at - geen eetlust meer. Toch met wat extra medicatie zou die euvel vast spoedig verholpen zijn. Bovendien concludeerde ook de specialist: “minor symptoms”. Het zou dus wel goed komen, dus droeg Kobe onze vriend terug naar een taxi en dan naar zijn grootmoeder. Daar stelde hij de oma gerust. Bovendien hadden we nog een enorme oppepper voor Alazar. Greet en Dimmen die hem in Ethiopia hadden leren kennen, hebben een brief geschreven vanuit België! We spraken af dat we die samen zouden lezen zo gauw hij een tikkeltje beter was (hij was gewoon te zwak om te luisteren naar Engels of bewegen deed te veel pijn dat zelfs foto's vastpakken niet ging). Dat vond hij een uitstekend plan.
Twee dagen later, in de erg vroege uurtjes kregen we telefoon. Nigisti belde ons helemaal overstuur. Alazar was die nacht overleden. We zijn razendsnel opgestaan en vertrokken. Aan de kerk vlakbij Alazar's huis, zagen we onze jongens van de shelter: het graf scheppen van hun eigen vriend. Stel je voor: in Belgie kan je vragen dat ze dat voor jou doen maar hier is er weinig keuze, je moet het zelf doen. Zonder praten geven ze de pikhouweel en spade aan elkaar door, in de gietende regen.
In de woningcompound van Alazar waren banken bijgezet en de grootmoeder hield wake voor hun eenkamerwoning waar Alazar lag. Heel veel kenissen en buren kwamen rouwen en snikken. De grootmoeder riep dat we dadelijk bij haar moesten komen. We zeiden sorry en voelden hoe snel het toch nog allemaal gegaan was. Die ochtend hebben we geprobeerd onze jongens op te vangen en vooral ook Nigisti en Kassahun. Iedereen was gebroken. Wij wouden nog zien of Alazar vredig lag, maar toen we uitgezocht hadden of het groeten van de overledene niet abnormaal was in Ethiopia, waren we net te laat. De priesters waren gearriveerd en hadden Alazar reeds bedekt.
Vervolgens ging iedereen in processie naar de kerk. De meest aangrijpende ochtend voor ons in dit hele jaar hier. De grootmoeder gilde, stampte en trok haar haren uit. Nigisti viel twee maal in zwijm door de vele uren dat ze al aan het snikken en wenen was. Kassahun stak zich met zijn tranen ver weg. Lea heeft Ayele, een jongen van 15 jaar uit onze shelter, quasi letterlijk moeten dragen omdat die barste onder het verdriet van het verlies van zijn beste vriend - niemand was vaker bij Alazar dan Ayele. En Kobe heeft Alemu, onze grootste gast uit de shelter, opgevangen nadat die zich dapper had gehouden bij het graven van het graf maar nu niet meer wist hoe of wat. Drie uur na het overlijdensbericht was Alazar bij de rest van de familie gelegd, waarvan vijf al veel te vroeg zijn heengegaan. Alles was zo snel gegaan, de zus uit Addis zat zelfs nog op de bus, onderweg naar Gondar.
Na de kerk werd er van iedereen verwacht zich terug sterk te houden en niet meer te wenen. De meesten gingen naar huis of naar buren van Alazar. Wij liepen in stilte even alleen naar het graf. Daar hebben we de brief van Dimmen en Greet aan Alazar gegeven. En een grote foto van Alazar bovenop de stenen gelegd. Pakkend, maar zoals we hem altijd kenden: optimistisch, winnend bij 4 op een rij en vriendelijk naar ons waaiend met zijn grappige flaporen. Toen konden wij, even zonder onze jongens, gedag zeggen en huilen om ons verdriet.
We weten niet of de Ethiopiers er net als ons over kunnen denken. Maar Alazar vond dat het tijd was om te gaan; te veel pijn en geen beterschap meer. Nu lijdt hij gelukkig niet meer. We zullen hem zo missen onze makker.
Drie dagen later regent het nog steeds. Bijna onafgebroken sinds de nacht dat Alazar gestorven is. Het lijkt wel of heel het land rouwt om het verlies van zijn “future president”, zo noemden we hem immers steeds. We zijn samen met het team van YT nog eens langs de grootmoeder gegaan. Samen een uurtje bij haar gezeten. Met zachte stem heeft ze met ons gepraat. Hoe Alazar gestorven was en wat zijn laatste woorden waren. Alazar had zijn grootmoeder in zijn laatste minuten gevraagd om Yenege Tesfa te bedanken voor alles. Ook de grootmoeder, die zich danig sterk houdt, dankte voor al die keren dat we hem naar de kliniek brachten en de steun voor hun gezin. “Zonder jullie,” fluisterde ze, “had ik nog veel vlugger afscheid moeten nemen van Alazar.”
Nigisti koos ervoor om een 'project proposal' te schrijven. Haar droomplan om de armoede aan te pakken en de vele straatkinderen en -wezen te helpen.Haar leerkracht was zo onder de indruk van haar ideeën dat hij haar aanspoorde hier echt iets mee te doen. De rest van het verhaal kennen jullie wel.
Maar ook nu is Alemayehu haar nog niet vergeten. Om de studenten die nu in de preparatory school zitten te motiveren, nodigde hij haar uit te vertellen over haar huidig werk. Nigisti troonde ons mee naar het immense klaslokaal voor 500 leerlingen. Zelfs de directeur was present. Ze deed het uitstekend: ze vertelde welke verschillen gemaakt konden worden en dat het de verantwoordelijkheid was van iedereen. Op de eerst plaats zelfs van de Gondarianen zelf! Iedereen was aan haar lippen gekluisterd. Op het einde werden interessante vragen gesteld, uiteraard ook aan ons: “wat bezielde jullie hier in Ethiopia te blijven?” We versterkten de speech van Nigisti en vertelden hen dat ook wij heel hard geloven in Ethiopia en haar mensen. En hoe zij, net als Nigisti, 'Yenege Tesfa' oftewel 'Hoop voor Morgen' voor de minderbedeelden kunnen worden.
Na afloop kwamen vele leerlingen vragen waar ze nu broodcouponnen kunnen kopen en of ze een folder mee naar huis mochten nemen. Dus deelde Nigisti gretig uit!
Na een bewogen week eindigde we met een mooi weekend. We hadden opnieuw boys-meeting. Om de jongens die op tijd waren te belonen namen we hen allen mee naar hun favoriete pension om hen te trakteren op een softdrink. De laatkomers zouden dit moeten missen en volgende keer misschien meer gemotiveerd zijn op tijd te komen. De agenda was niet lang of beladen maar de jongens hadden wel wat zelf te vertellen.
Alemu, de chairman (groepsleider), nam het woord: “Met de oudsten hebben wij een beetje nagedacht. We zijn gelukkig met wat YT tot zo ver voor ons gedaan heeft. En we leven graag in de shelter. Maar we denken allemaal dat er nog veel jonge straatkinderen zijn in Gondar die ook nood hebben aan een dak boven hun hoofd. M.a.w. we voelen ons klaar en oud genoeg om nu meer voor onszelf te zorgen en willen graag onze verdiende centjes samenleggen om een huisje te huren.” Die boodschap vulde Nigisti, Kassahun en onszelf natuurlijk met blijdschap en fierheid. Ze waren ons voor en stelden spontaan voor om nu uit te kijken naar een eigen woonst. Bovendien willen ze elkaar niet in de steek laten en als broers onder één dak leven. Op zo'n momenten zie je pas - hoe klein en bescheiden Yenege Tesfa ook is - hoe mooi de vruchten zijn die dankzij het kleine lokale NGO'tje nu te plukken zijn.
Toen het middag werd hebben we samen nog eens heerlijke Ethiopische injera gegeten met allerlei groenten op. Vervolgens terug naar de shelter want alle jongens wilden een nieuw (en moeilijker) vriendschapsbandje leren maken van Lea en Kobe. Die vriendschapsbandjes verkopen we voorlopig in Belgie voor fundraising maar we geloven ook dat de jongens dit als IGA in Gondar kunnen verkopen. Het wordt vast een grote rage ;-) Een uurtje samen knutselen werden er al gauw drie. Lea naaide ook nog wat gescheurde kleren van de jongens. Kobe keek toe en zag dat de knoopjes goed werden gelegd. En Eniyew mocht voor de gelegenheid de 'grote' schoenen poetsen van Kobe. Leuk om met allen rustig samen te zitten als een grote familie. Kijk gerust zelfs op de fotootjes…
|
… de regen hier nu maand na maand zal toenemen? Terwijl ze dat “summer” noemen. … Pieter nog een fiets van Mintjens heeft overgevlogen vanuit Belgie voor vriend Ruhan zodat Kobe en Ruhan nog vaker kunnen gaan fietsen? … we Lallibella bezocht hebben met de moeder van Lea? Werkelijk, die uit de rots gekapte kerken van 10 tot 13 meter hoog zijn ongelooflijk mooi en bewonderenswaardig! Vooral, het feit dat ze eeuwenoud zijn maar nog elke dag gebruikt worden maakt ze bijzonder uniek. … een maand geleden het aantal geasfalteerde straten in Gondar verdubbeld is nadat de pletwals en andere grote machines een tijdje Gondar heeft aangedaan? … de week ervoor nog verschillende straten beschilderd waren met krijt, en een potteke witte verf met borstel? Kennelijk niemand die wist dat ze de week nadien opnieuw geplaveid zouden worden. … we zoveel problemen met elektriciteit hebben, of beter gezegd Ethiopia momenteel een gebrek heeft aan, dat koken of op de computer werken bijna onmogelijk geworden is? |
|
|