Nieuwsbrief van 23 mei 2008

Stand der zaken

Nog drie maanden en ons verblijf zit erop in Ethiopië. Eind augustus willen we hier afronden. We hebben steeds gewerkt met het oog op duurzaamheid. We hebben zoveel als mogelijk getracht rekening te houden met de cultuur en de mensen waarmee we samen werken. We hebben geprobeerd alles in samenwerking te doen met de lokale bevolking. We gingen er steeds vanuit dat we op elk moment konden vertrekken, dat we niets ondernomen hebben op eigen houtje. We zijn hier toegekomen om een lokale organisatie te ondersteunen zonder de bedoeling onszelf op te dringen. We willen even rustig vertrekken als we gekomen zijn.

Aldus, zo denken we erover. Maar in de praktijk is dat natuurlijk niet allemaal zo eenvoudig. Doordat het einde nadert voelen we ons soms onzeker. Net zoals YT twijfels heeft en zich plots afvraagt of een nieuwe vrijwilliger “uit het buitenland” de stap weer op eigen benen te staan minder spannend zou maken. Als het op loslaten aankomt, dan lijkt het wel een beetje op je kind dat je voor de eerste keer naar school stuurt. Beiden weten dat het goed zal komen en toch heb je een beetje schrik. Het voorbije jaar was echter vruchtbaar, we hebben er beiden veel uit geleerd. YT kan op eigen benen staan en alleen verder groeien. Wij zullen vanop een afstandje verder steunen.

Het komende afscheid speelt echter nu al een grote rol in de werking. We verschijnen met opzet minder op de werkvloer, hoe moeilijk dat ook is, en geven bepaalde taken door. Als er een probleem is lossen we het niet meteen op, we wachten of zij een oplossing kunnen vinden. Wekelijks zitten we samen en evalueren wat er gebeurt is. Als een taak te moeilijk blijkt (bv. de 'microfinance'), denken we samen na hoe we dit kunnen aanpassen. Als een taak niet uitgevoerd wordt (bv. de 'medical support'), zoeken we uit wat het achterliggende probleem is. Sommige zaken zijn echter niet op te lossen (bv. de bureaucratie) en zal YT in de toekomst eveneens in problemen brengen. Dan denken we maar: tien stappen vooruit en misschien vier terug. En daarmee zijn we best tevreden.

Toch houden we ons hart vast. Nigisti blijft een persoon met een (te) grote betrokkenheid en wil het liefst van al de hele wereld veranderen. Ze neemt het leed van alle minderbedeelden op zich en wil graag iedereen helpen. Elk nieuw project of actie dat YT wordt aangeboden neemt zij graag in handen. Grenzen stellen blijft een probleem. In de volgende maanden zullen er ook nieuwe jongens worden geselecteerd. Een 10 à 20-tal jongens van de straat. Dat wordt een nieuwe maar ook zware uitdaging voor de organisatie. En de boekhouding is nog steeds niet wat het moet zijn. Het loon voor een gediplomeerde boekhouder is te duur dus doen we het met de manskracht die er is.

Samen met YT hebben we wel een actieplan uitgewerkt voor de komende jaren. Dankzij de fundraising uit België en Nederland kunnen we het volgende jaar (augustus 2008 tot augustus 2009) grotendeels financieren. En verder blijven we natuurlijk het project opvolgen en onze ideeën uitwisselen, weliswaar met een continent en een zee van verschil ertussen.

Lezen en studeren

Zo eenvoudig en toch waren we er nog niet eerder opgekomen. Misschien wel omdat de buro van YT zo verdomd klein is en we het ruimtelijk gezien niet mogelijk hadden geacht. Het zit zo: Yenege Tesfa geeft al jaren studieboeken weg aan jongeren binnen en buiten de shelter. Echter, veel controle heb je niet op de boeken met alle gevolgen vandien. Boeken geraken kwijt of worden verwaarloosd, misschien zelfs verkocht. Dus dachten we recent, toen alle jongens om studieboeken begonnen te vragen vanwege de naderende examens, dat uitlenen en veel beter idee lijkt.

Een massa boeken werden aangekocht, kregen een code en elke jongen moest een contract ondertekenen met de gekende bibliotheeks-voorwaarden. Een kleine versie van een bibliotheekkast is nog in de maak, een grote kast past helaas niet in de buro. Alleszins de eerste stap is gezet. De jongeren worden gestimuleerd om te studeren met degelijk materiaal en weten dat ze hier zorg voor moeten dragen. En gaat bovendien prima samen met de nieuwe slogan aan de muur van YT: 'Don't give them a fish, learn them how to fish.'

Voor de rechtbank

Gebremeriam had na zijn ontslag gedreigd om naar de rechtbank te stappen. En zo deed hij. Terwijl wij ons volledig aan de regels hadden gehouden en hij het nieuws vrij positief in ontvangst nam, was zijn wraak zoet. Hij stelde een volledig nieuw en dus vals verhaal op en ging dit onder eed aan de rechter vertellen. Waar we geen rekening mee hadden gehouden was dat priesters, want dat is Gebremeriam in bijberoep, vrij snel geloofd worden. Nigisti was razend. Met dit gevoel stapte ze ook naar de rechtbank en dat maakte geen goede indruk. Of dat dachten we alleszins.

Maar toen Lea en Kassahun de week erop terug mochten (Nigisti was immers in Addis), om de zaak nogmaals te beslechten, wou de rechter er geen woord meer aan verspillen. Ze mompelde iets en wij stonden nog geen minuut later weer buiten. De zaak was gesloten, YT had gewonnen. Gebremeriam fluisterde boos dat enkel God weet wie de waarheid spreekt en liep vervolgens woest weg. Wij keken nog één keer misnoegd naar de wachtzaal, die voor meer dan de helft vol zat met geldlustige priesters, en waren blij dat er in Ethiopië toch enige rechtvaardigheid heerst.