Nieuwsbrief van 30 mei 2008

Boekhouding

We schreven al over in de vorige nieuwsbrief: we missen een gediplomeerde boekhouder. YT beschikt wel over een Ethiopische vrijwilliger die, samen met Lea, enige notie heeft van boekhouding. Niettemin, voor een organisatie als Yenege Tesfa, die ondertussen meerdere projecten en grotere budgetten heeft, is cijferwerk enorm belangrijk en verdient het meer aandacht dan het momenteel heeft. Het is evenwel die gedachtensprong die nog gemaakt moet worden. Want willen we niet allemaal liever gewoon veldwerk doen en de mensen op straat helpen in de plaats van achter de computer te zitten en te rekenen? Helaas, om het veldwerk te verwezenlijken moeten we wel eerst fondsen hebben. En die krijgt YT enkel als ze duidelijk kunnen bewijzen (ook aans ons) voor wat het geld wordt gebruikt. Elke uitgave vraagt dus om een rekeningafschrift of bonnetje. En dat papiertje moet dan nog eens van de juiste kassa worden afgetrokken. Een proces waar snel vele foutjes insluipen en op het einde van de maand vele kopzorgen baren. Dus vergeten we het liever dan dat er iets aan gedaan wordt. Lea zelf probeert zich ook meer terug te trekken uit de boekhouding met alle gevolgen vandien. De boekhouding ligt al twee maanden plat. Vorige week werd dit ernstige probleem aan de kaak gesteld. We moeten hier een oplossing voor vinden en snel. Lea kan de boekhouding weer op zich nemen maar dat is alles behalve duurzaam. Net zoals we aan een ander vrijwilliger uit het buitenland zouden kunnen vragen dit op te volgen. Het zou een opluchting kunnen zijn, maar niet op lange termijn. Waarom voorziet de overheid geen oplossing voor dit? Op het einde van het jaar moet YT immers ook een gedetailleerde boekhouding voorleggen aan de overheid en daarenboven nog een veel te groot loon besteden aan een 'auditor' van de overheid die de werking zal komen doorlichten.

Baby

We gingen iets eten bij vrienden. Ze wisten ons te vertellen dat hun 'servant' net bevallen was, terwijl niemand wist dat ze zwanger was. Zichtbaar zwanger was ze alleszins niet en duidelijkheid of de moeder zelf op de hoogte was over het kindje in haar buik, was er evenmin. Onze vrienden vertelden dat het kindje er niet goed uitzag, er was sprake van een resusbaby (d.w.z. tijdens de bevalling kreeg de baby bloed van de moeder in haar lijfje, maar aangezien moeder en kind een verschillende bloedgroep hebben, kan de baby dit niet verdragen en geraakte dus eigenlijk vergiftigd). Er was dus grote twijfel of het kindje zou overleven en ook de kans op een mentale handicap vergrootte met de uren die passeerden. Als we het kindjes wouden redden was het zeldzame bloed “O negatief” nodig.

Afgezien van een arts die toen in Addis Abeba was, wisten ze in de bloedbank enkel dat 'faranji' Kobe O- heeft. Daarop probeerden onze vrienden ons zo snel mogelijk te bereiken om dringend naar het hospitaal te komen en te zien wat we nog konden doen. Helaas was het al laat op de avond en was er maar weinig personeel, laat staan een dokter. Bovendien had Kobe net zes weken geleden bloed gegeven aan een andere zieke man en was de tussenperiode dus eigenlijk tekort. Na enig overtuigingswerk, stemde de verpleger wel toe en werd zijn bloed 'illegaal' afgetapt. Het vinden van een steriele transfusieset en een dokter werd het volgende avontuur. Kobe heeft heel het ziekenhuis mogen doorkruisen met zijn zakje bloed onder de arm, van de bevallingskamer tot de operatiezaal, om de appartuur te vinden. Eén van de studenten-dokters, Antenna, beloofde vervolgens dat hij de dokter zou bellen en dat het diezelfde nacht nog in orde zou komen. Helaas, de dokter-van-wacht bleek op een feestje te zijn en hoewel hij aan de telefoon beloofde stante pede te komen is hij die nacht niet meer in het ziekenhuis verschenen.

Pas de volgende ochtend heeft de baby het bloed gekregen. Veel later dan verwacht maar gelukkig genoeg was er nog niets ernstigs gebeurd. Alleszins, voor zoverre dat we dat kunnen afleiden. De lange-termijn-gevolgen weten we natuurlijk nog niet. Ondertussen zijn moeder en baby terug thuis. Het risicopeil dat enkele dagen nog op punt 20 stond (zeer ernstig) is ondertussen minimaal. Moeder, vader en kind zijn gelukkig en dankbaar. Spijtig toch dat zo weinig mensen vrijwillig bloed gaan geven, het maakt immers echt een verschil.

Wist je dat…

... De tuin bij de shelter half vernield is door een flinke hagelbui? Vele zaadjes zijn weggespoeld en de beginnende blaadjes zijn doorboord. We hebben een tweede poging genomen, deze keer met een plastiek als bescherming.

... De prijzen van het eten zo flink stijgt dat we ons soms afvragen hoe lang het nog duurt voor er een onrust uitbreekt in Ethiopië? Alle eten hier minstens 20% meer dan een jaar geleden! Maar denk niet dat het loon van de armsten hier meer dan 2% gestegen is.

... Dat het schooljaar er hier in twee weken opzit? De meeste leerlingen krijgen hun resultaten pas achter drie maanden vakantie, midden september.

... Dat het elektriciteitsprobleem in Ethiopië ook veel problemen veroorzaakt wat betreft de eindwerken aan de universiteit. De studenten hebben maar half zoveel tijd om het werk uit te typen door gebrek aan stroom.