Begin deze maand zijn we tien dagen door het zuiden van Ethiopië gereisd, vergezeld door de ouders van Kobe. Wat we wel al gehoord hadden maar nog niet gezien, waren de landschappen en mensen die zo anders zijn dan hoe we het kennen in het noorden van Ethiopië. Wie denkt dat hij dit land kent door enkel de Addis Ababa of Gondar te hebben bezocht zit mis. Dit land barst immers van verschillende mensen, tradities, kleuren, talen, kunst, cultuur. Je waant je in een ander land en begrijpt haast niet dat al deze mensen onder de noemer “Ethiopiër” vallen. Dit land mag trots zijn op zijn verscheidenheid.
Arba Minch en omstreken
De weg vanuit de hoofdstad naar Arba Minch in indrukwekkend. Niet alleen omdat we na twee uur al onze eerste platte band hebben (er volgen nog vele) en de eerste enset-bomen (gekend als 'valse banaanboom' en in eten, traditionele kledij en meubels verwerkt) zien, maar ook omdat de overgang zo zichtbaar is. Vanuit de stad vertrekken en steeds meer de natuur in, de beschaving uit. Stenen huizen veranderen in ronde huisjes van zand, daken van golfplaten veranderen in stro daken en deuren van metaal worden vervangen door prachtig beschilderde houten deuren. De huidskleur van de mensen wordt opvallend donkerder, de kleder- en haardracht steeds meer in overeenstemming met de specifieke bevolkingsgroep waartoe ze behoren.
Arba Minch is een aardig stadje gelegen tussen twee meren en bergen. Het is er tropisch warm, bijgevolg dus ook veel muggen (en malaria, maar daar zijn we gelukkig genoeg allen van bespaard gebleven). Vanuit deze plek doen we verschillende uitstappen. Een dagje naar de bergdorpen Dorze en Chencha die bekend staan om hun weefwerk en keramiek. Een paradijs voor de ouders van Kobe en meer dan interessant voor ons om deze ambachten eens van zeer dichtbij te zien. We brengen ook een dag door in het nabij gelegen natuurreservaat. Het Nechisar Park is (gelukkig genoeg) het minst bezocht park in heel Afrika en maakt een zeer bijzondere indruk op ons. Hier is het niet aanschuiven om “wild” te zien, hier ben je helemaal alleen in al het weidse en mooie dat dit land te bieden heeft. We staan tussen zebra's, spotten vogels en zien talrijke dikdiks wegspringen als we voorbij rijden. Met een bootje gaan we het meer op en zien onze eerste krokodillen en nijlpaarden in de vrije natuur.
Jinka en omstreken
Een dag rijden van Arba Minch tot Jinka over bruine en rode zandwegen, door uitgedroogde rivierbeddingen en door dorpen waar de tijd duizend jaar heeft stil gestaan. Als we onderweg stoppen worden we binnen de korste keren omsingeld door mensen die ons even vreemd, soms beangstigend, soms grappig, vinden als wij hen. In Jinka en de plekken waar we daarna overnachten is er bijna geen elektriciteit en stromend water, voor en beetje comfort moet je veel geld neer tellen. We bezoeken de zaterdagmarkt in Jinka en bevinden ons tussen een mix van mensen uit allerlei verschillende stammen en verstaan geen woord. Nadien bezoeken we een museumpje, opgericht met behulp van onderzoekswerk van antropologen, met bijzonder veel boeiende informatie over de huidige levenswijze van de stammen. We besluiten om een lokale gids onder de armen te nemen, Kala is zijn naam, een uitzonderlijke jongen uit de Hamar-stam. Hij gaat immers naar een reguliere school en dat komt maar zeer weinig voor. Hij brengt ons tot bij de Basheda-stam, een deelgroep van de Hamar die zich voornamelijk bezig houdt met het maken van potten. Weerom is het handwerk indrukwekkend en hun levenswijze doet ons niet minder verbazen. We bevinden ons in een gebied, een tijd, die wij enkel uit de geschiedenislessen kennen. Prehistorie of nederzettingentijd? Onze auto beschouwt Lea voortaan als een teletijdsmachine.
Awassa en omstreken
Op de terugweg houden we nog halt in Awassa. We bezoeken er de vismarkt, niet om vis te kopen maar om het hele gebeuren errond te aanschouwen. De kleurrijke bootjes, de vele kinderen die de netten ontwarren en met hun tanden de vis villen en het contrast tussen de prachtige pelikanen en aartslelijke maribu's die op hun maaltijd wachten. We doen een uitstap naar de warmwaterbronnen in Wondo Genet en nemen een duik in een bad gevuld met dit “helende” water. Kobe leert Tesfaye, onze chauffeur die ondertussen een fijne vriend geworden is, zwemmen. We passeren langs Shashemene, naast Jamaica het tweede bedevaartsoord van de rastafari's over de hele wereld. Het dorpje komt wat troosteloos over, de zeldzame rastaman heeft er niets te doen of is uit op geld, aldus ons reisgids. We lassen uiteindelijk nog een laatste stop in aan Lake Langano waar nog een duik wordt genomen in het bruine water en schelpjes worden gezocht op het strand.
Terug in Gondar
Onze terugkomst vinden we spannend. Yenege Tesfa heeft bijna drie weken zonder onze aanwezigheid verder gedraaid, een proefperiode op hetgene wat er binnenkort onvermijdelijk aankomt, het definitieve loslaten.
Keuken
Net voor ons vertrek kregen we de toelating om een keuken te bouwen aan de shelter. Omdat we de bouw ervan niet nog langer wilden uitstellen, besloten we dit in handen te geven van Nigisti en Kassahun. Het contract werd weerom afgesloten met Sisay, de aannemer die eveneens de shelter gerenoveerd had. Pijnlijk was het nieuws dat de offerte bijna verdubbeld was in prijs, vanwege de inflatie in de voorbije maanden. Sisay beloofde dat de keuken klaar zou zijn tegen onze terugkomst. Helaas had hij geen rekening gehouden met het kritisch oog van Nigisti, die vond dat ze opgelicht werd en hij veel meer materiaal aangerekend had dan in werkelijkheid gebruikt werd. Sisay vertrok boos en liet de keuken half afgewerkt achter. Ondertussen hebben wij met beide partijen gepraat, is de keuken klaar, enkel de afrekening moet nog volgen. Volgende week zullen we de hele inboedel kopen, binnen twee weken begint een jonge “moeder” te koken voor onze jongens. En dan, voor de eerste keer in het bestaan van Yenege Tesfa, zullen alle jongens in de shelter dagelijks eten krijgen.
Give me money
Onze afwezigheid lijkt enkele mensen te hebben wakker geschud. Helaas niet echt in de positieve zin. Sommigen denken dat het nu de kans is, hun enige en laatste, om nog snel om geld te vragen alvorens we echt vertrekken uit Gondar. De oudste jongens van de shelter eisen meer geld dan het beloofde start-up kapitaal, de sponsorship voor een broer en zus die ondertussen zelfstandig wonen, willen hun maandgeld graag verdubbeld zien, Shegaw vraagt ons om een grote som geld om een container (winkeltje) te kopen en onze boekhoudster toont zeer duidelijk haar ontevredenheid over haar salaris. Het geld dat we berekend hebben voor de maaltijden van de jongens in het komende jaar is te weinig en eigenlijk zou YT veel baat hebben aan een extra werknemer. De vragen worden aan ons gericht, wat we kunnen begrijpen want wij zijn ook directe sponsors, maar de manier waarop overweldigt ons tamelijk. We overleggen en zien wat haalbaar is maar helaas kunnen, en willen, we niet iedereen geven waar ze zo plots op gehoopt hadden. Bovendien hebben we de enorme inflatie, die momenteel Ethiopië op zijn kop zet, niet in de hand en kunnen wij onze gemaakte begroting voor 2008-2009 echt niet met 30% of meer indexeren.
Nieuwe kerels
De aftocht van onze oudste jongens wordt geblazen. Ze zijn klaar om op eigen benen te staan, ook al gaat dit met enig gebibber gepaard. De volgende zes maanden worden ze wel nog wekelijks op de buro verwacht en krijgen ze steun van YT op verschillende vlakken. Voor sommige jongens hopen we een sponsor te vinden (zie 'Steunen').
Het mooie is dat deze jongens plaats maken voor nieuwe kleine kerels van de straat. In totaal zullen er 16 straatkinderen de kans krijgen om een degelijk leven op te bouwen met behulp van Yenege Tesfa. Kassahun en Nigisti hebben in de laatste maand al zes jongens geselecteerd, allen om en rond de 10 jaar, geen familie meer en een leven op de straat achter de rug. Deze jongens lopen momenteel nog even slecht gekleed bij als voorheen maar zijn zo trots omdat ze nu over een huis beschikken. Een bed met lakens en een deken, een eigen kastje en een nieuwe familie. Stapje bij stapje leren we hen nu zorg te dragen voor zichzelf en de omgeving. Onze oudste jongens kijken bedenkelijk naar deze kleine bengels en weten dat ze nog een lange weg moeten afleggen. Maar ze geloven erin, ze hebben immers zelf een toekomst dankzij YT. En Sisay, voorheen de jongste pagadder, is nu plots de grootste kerel van de shelter en straalt onafgebroken.
Wist je dat…
… de elektriciteitsproblemen zo goed als gedaan zijn in Gondar? Een ware luxe!
… we daarvoor in ruil soms geen stromend water meer hebben, de boiler voor warm water al helemaal niet meer werkt en het water in onze keuken niet meer wegloopt?
… dat dit waarschijnlijk te maken heeft met de hevige regenval in Gondar? Het verband begrijpen we ook niet goed.
… dat er in het zuiden van Ethiopië helemaal geen regen valt en ze daar met grote droogte kampen, met problemen als inflatie en hongersnood tot gevolg?
… dat er iemand in Gondar woont die ons werk, en YT dus, een beetje wil opvolgen? Minder intens maar met enige regelmaat zal zij een oogje in het zeil houden en ondersteunen waar nodig. Meer hierover binnenkort.
Beutam Amasagnallo!
Hartelijk dank aan de scholen die zich het voorbije jaar sterk hebben ingezet voor ons project!
Dank aan St.-Jozef Basisschool (de school waar Kobe leerling was) die door acties als schoenen poetsen vele euro's in het laadje hebben gebracht.
Dank aan Siblo4 (de school waar Lea gewerkt heeft) die oa. een voetbalwedstrijd organiseerde op de campus en vele zelfgemaakte zeepjes verkocht ten voordele van Yenege Tesfa.
Dank aan St.-Maarten Bovenschool (de school waar de moeder van Kobe werkt) die in het kader van de milleniumdoelstellingen een 1% actie hadden georganiseerd ten gunste van Yenege Tesfa.
Dankzij de steun van deze scholen krijgen de jongens volgend schooljaar onder meer elke dag een gezonde maaltijd voor en na school.
En de uitslag is al even bekend (het is een flinke zoon die luistert naar de naam Tiebe) maar toch willen we Lesley en Dirk nog even van harte bedanken voor hun ludieke actie.
