Als je vanuit het centrum richting de meest belangrijke kerk van Gondar loopt, kom je vanaf nu een opvallend geel bord tegen dat YT aanwijst. Jawel, YT staat eindelijk op de kaart en het duurde “slechts” zes maanden alvorens dit klaar was.
Een bord met de nodige informatie leek ons een goed middel om wat meer bekendheid te krijgen bij de lokalen (en ook toeristen), en bovendien zou het de toegankelijkheid van onze organisatie verhogen. Zo gezegd, zo gedaan, of toch niet helemaal. Eerst moesten we toestemming krijgen van de overheid om dit bord te mogen zetten en dat nam veel meer tijd in beslag dan verwacht. Net toen we de toelating gekregen hadden, plaatste diezelfde overheid op ons plekje een ander bord, dus mochten we vorige procedure nogmaals herhalen. In juli was het dan eindelijk zo ver. De toestemming, en de nieuwe plek, was er en het bord werd mooi beschilderd door de moeder van Kobe. Ondertussen staat het rotsvast op straat en merken we hoe het zijn vruchten afwerpt. Mensen praten over YT, we hebben een grotere toestroom van hulpbehoevenden en vooral, het piepkleine burootje lijkt nu plots niet meer zo klein en onvindbaar. Doel bereikt.
Keuken klaar
Enkel de moeder moet nog starten met haar job in YT. Voor de rest is het immers allemaal klaar: de keuken staat er en de inboedel is gekocht. Best een hele klus, wetende dat vorig jaar de shelter zelf nog op instorten stond, er geen stromend water was, en al helemaal geen geld om enige verandering te financieren. Ondertussen zijn vorige problemen gelukkig genoeg opgelost en staat er naast de shelter een nieuw klein huisje te blinken. Het beschikt over een bergruimte en een kookruimte met een grote werktafel van beton. Aan de andere zijde is een soort overdekte werkplaats gebouwd, waar de jongens voortaan kunnen studeren en eten. Het dak zal hen beschermen voor de regen of de felle zon en de ondergrond van steen zal ervoor zorgen dat het geen modderboel meer is tijdens het regenseizoen. Het is echter nog steeds verre van luxe, zoals Nigisti het verkoos, omdat de stap voor de jongens van de straat niet te groot mag zijn. Ze wil het laagdrempelig houden, de jongens worden voorzien in hun basisbehoeften en moeten leven binnen de gemeenschap, waardoor ze steeds aan hun afkomst worden herinnerd. Voordien bood YT een bed aan, een dak, schoolsupport en een luisterend oor. Voortaan komt daar dus ook eten bij. Zelfgemaakt door de moeder in de shelter, met groenten uit de eigen tuin. De jongens zullen zich iets meer “thuis” voelen, en zo mag het ook.
Vriendjes worden
Elf nieuwe jongens hebben we ondertussen in de shelter. Nog 5 te gaan en dan zit de plek vol voor het komende jaar. De nieuwelingen komen van de straat en hebben een flinke weg af te leggen. Daar zijn ze nu aan begonnen. Voor sommigen valt het goed mee. Sinke is bijvoorbeeld heel gelukkig met zijn nieuwe leven en brengt al zijn tijd door in de shelter. Maar Aftersaw en Kindu zijn gewend aan de omgeving rond piazza (het drukke stadscentrum) en daar vind je ze dan ook vaak terug. Yared en Thomas hebben hun, door YT voorziene, “shoeshinebox” alweer verkocht. En Amanuel en Mebratu zijn erg ziek.
Elke dag leren we een beetje bij. Elke nieuwe jongen zullen we nu eerst naar de dokter sturen voor een grondige screening. En voortaan delen we ook niets meer uit. Dat is best pijnlijk want onze nieuwe jongens lopen er nog altijd even slecht verzorgd bij als voorheen. Zonder schoenen en met gescheurde kledij. Nieuwe kleren zouden echter snel verkocht worden. Dat ze op piazza rondhangen, daar kunnen we voorlopig niets aan doen. Ze verbieden om er nog te komen is haast onmogelijk. Nog een maand saaie vakantie en dan begint school weer. We hopen dat de start van het schooljaar een positieve impact gaat hebben op de jongens door de dagstructuur en taken die het met zich meebrengt. Ondertussen proberen we momenteel toch al wat leuke activiteiten te plannen. Een voormiddag vriendschapsbandjes maken, op zondag een 'boysmeeting' met daarna grote kuis en een doos vol met gezeldschapsspelletjes voor de avonduren. Aan de hand van deze activiteiten merk je hoe ze elkaar leren kennen en genieten van de aandacht die ze krijgen. Fenta leert hen nieuwe liedjes, Lea stimuleert hen om elkaar te helpen. Nigisti benadrukt dat ze voortaan familie zijn, van Kassahun krijgen ze de nodige knuffels. En de oudste jongens, die ondertussen vertrokken zijn uit de shelter, komen nog geregeld langs in de shelter (omdat ze er nog steeds hun was mogen doen en de douche kunnen gebruiken) en houden zo een oogje in het zeil.
Wist je dat…
de Ethiopiërs zich een breuk lachen om de foto's in de Flair? Het is dan ook wel erg grappig, en best vreemd, om een fotoreportage te zien van tientalle blote achterwerken.
de kinderen van Missionaries of Charity in staat zijn samen te spelen? Steeds vaker wordt er op woensdag echt gespeeld en gedeeld.
de boekhouding definitief in handen is van YT? Een job waar Lea vele (voorlopig verdoken) grijze haren aan heeft overgehouden maar nu wel het gevoel bij heeft dat het in orde komt. Lang leve de duurzaamheid.
onze vrienden uit Gondar, Karlijn (een Nederlandse) en Ruhan (een Zuid-Afrikaan), een fietstocht gaan aanvatten? Niet zomaar een tochtje hoor, maar van Ethiopië tot Zuid-Afrika!
