Onze laatste nieuwsbrief uit Ethiopie. Volgende week vliegen we naar andere oorden. Een afsluitende maand voor ons in andere Oost-Afrikaanse landen alvorens dit continent weer te ruilen voor het Europese. Omdat het een vrij snelle reisvakantie wordt, zullen we waarschijnlijk geen verslagen meer posten zoals vroeger. Maar, wie weet, kan je ze ooit lezen in boekvorm. Fijn dat je tot vandaag meegelezen hebt!
Het orgelpunt
Onze laatste week in Gondar was behoorlijk druk. Zoals het waarschijnlijk steeds is wanneer je iets moet afronden, inpakken en afscheid moet nemen. Of misschien lag het ook wel aan ons: loslaten is moeilijk. Dus zien we overal nog werk en helpen we nog daar waar we kunnen. Kobe installeert elektriciteit in de shelter en Lea ruimt nog eenmaal de buro helemaal op. Overal komen kattebelletjes te hangen, verschillende projecten en dossiers worden nog eenmaal samen doorgenomen. Kobe schrijft een rapport en dit wordt voorgelegd en bediscussierd samen met Nigisti, de burgemeester van Gondar en verschillende zorginstanties. En we zitten nog een keertje samen met het team voor een ludieke maar effectieve evaluatie ter afronding van het voorbije jaar dat we samengewerkt hebben.
Enkele nieuwe jongens uit de shelter zijn deze week ziek, tyfus blijkt later. De dokter waarmee we samenwerken belt Nigisti later op de dag met het slechte nieuws dat zeer vele straatkinderen tyfus hebben. Kassahun, Nigisti en Etenesh trekken ´s avonds laat de straat nog op en brengen de kinderen naar de prive-clinic waarmee YT een samenwerkingsverband afsloot. Kassahun en Lea trekken de dag erop ook nog naar de markt om schoenen en kledij voor de nieuwe jongens te kopen. Ze komen allen van de straat en velen hebben niet meer dan een oude broek en een kapot shirt. Mede doordat tyfus de ronde gaat is het belangrijk dat de jongens hun oude kleren weggooien (of uitkoken) en zich goed wassen en verzorgen.
Een jongen uit onze buurt, die in het voormalige kamp voor vluchtelingen uit Eritrea woont, schrijft ons op het laatste moment een brief met de vraag of we nog oude fietsbanden hebben. Hij heeft immers een fiets en wil deze gebruiken om naar school te gaan. Hij zit al in “grade 10” maar kan de bus niet meer betalen. Echter, de fiets die hij op de kop getikt heeft is zo oud, dat hij daarmee de eerste schooldag nog niet halverwege zal geraken. We besluiten nog snel een tweedehandsfiets te kopen voor Yonas, via YT wel te verstaan.
De oudere jongens uit de shelter komen allen plots langs, op de buro of bij ons thuis. Niet meer met de vraag om hen te helpen maar gewoon om samen tijd door te brengen. Sommigen willen ook dat we nog een keer op hun nieuwe woonplek langskomen, en allen kopen ze nieuwe (tweedehands-) kleren om er goed uit te zien voor ons vertrek. En Shegaw, die komt dolgelukkig op bezoek omdat hij dankzij het microfinance programma van YT een container kan kopen en daarin een winkel kan openen.
We schilderen nog een richtingsaanwijzer voor de shelter en plaatsen deze op de straat. We doen de eerste inkopen voor de keuken: 100 kilo teff (basisbestanddeeld voor enjera, de typische Ethiopische pannenkoek), 10 kilo suiker, 20 liter olie, 10 kilo shiropoeder (voor saus op enjera), enz. We proeven de eerste enjera van Almaz, de nieuwe moeder en kok, en zijn samen met Gebre (vader en guard) trots op de eerste oogst die we uit onze eigen tuin kunnen halen. Helaas moeten we Gebre terecht wijzen en zeggen dat hij beter werk moet leveren. Hij is er duidelijk door aangegrepen en dat vinden wij dan weer niet zo leuk.
We doen een eerste boys-meeting (vergadering) in de shelter met alle oude en nieuwe jongens. Een gezellige hoop met zeer goede gesprekken. We merken hoe onze oudste jongens de jongere, nieuwe, jongens adviseren en hoe er een band ontstaat in de groep. Bovendien zijn we verbaasd hoe enkele jongens zich zo zeker en duidelijk kunnen uitdrukken in het Engels, dankzij de taalschool.
Het is geweldig te merken dat Sisay's Engels zover ontwikkeld is dat hij in staat is een degelijk gesprek met ons te voeren. Hij straalt van trots, en wij dus ook. Ook de nieuwe “big brother” in de shelter, Getachew, spreekt goed Engels en vertelt ons over zijn verleden. Moeder overleden wanneer hij 5 jaar was, een paar jaar geleden via via vernomen dat zijn vader ook gestorven is. Aangrijpend en toch, hij staat er en vecht voor een betere toekomst. Fijn dat deze grote broer een jaar in de shelter zal leven: hij is een goed voorbeeld voor de jongere kinderen.
Afscheidsfeesten
Nog twee grote feesten stonden op het programma. Ten eerste de graduatie van de universiteit. En als allerlaatste ons eigen grote afscheidsfeest.
De proclamatie voor de laatstejaars studenten van de universiteit - en dus ook voor de studenten psychologie - zorgt voor een bijzondere dag. Vooral omdat van Kobe verwacht wordt dat hij, als assistant-professor, de hele dag in een “gawn” rondloopt. Je weet wel, zo'n grote mantel in de kleuren zwart en wit (symbool voor de humane wetenschappen) met bijhorend grappig vierkant hoedje. We vergeten zowaar dat we in Ethiopie zaten. In de eerste plaats omdat de viering, voor meer dan 2000 man, vlot en zeer goed georganiseerd verloopt en daarnaast, omdat al die “gawns” bij elkaar ons aan typische Amerikaanse highschool films doet denken. Kobe staat ondertussen, als blanke „teacher“, op zowat de helft van alle foto's van de gegradueerden.
Zaterdag hebben we uiteindelijk nog een groot (afscheids-) feest bij ons thuis georganiseerd, samen met Ruhan en Karlijn, onze vrienden die eveneens klaar waren met hun werk in Gondar. De hele dag gekuist en meubels aan de kant gezet, versiering opgehangen en een heel buffet en drank naar het huis gesleurd. De oudste jongens van YT waren eveneens uitgenodigd en hun hulp kwam goed van pas. Het was aandoenlijk om te zien hoe ze zich als echte gentlemen gedroegen, iedereen een stoel en een drankje aanboden en vooral, hoe ze op het einde met zijn allen de dansvloer veroverden. Honderd genodigden, vanuit de universiteit (jawel, zelfs de president kwam en dat zorgde voor de nodige opwinding bij de Indische gasten die het een hoogste eer vinden om hem in de buurt te hebben), medewerkers uit het hospitaal, Missionaries of Charity, Yenege Tesfa en vrienden daarbuiten. Verschillende speeches en een lading van kitchy-geschenken, een live concertje van traditionele muzikanten en veel kinderen. Een geslaagde namiddag, avond en een nacht die we afsloten met onze nauwe vrienden en slechte CD's die voor veel sfeer zorgden.
De dag erop werden we nog een keertje uitgenodigd bij Nigisti thuis om een laatste keer samen (met het YT team) enjera te eten: een prachtig bereide maaltijd met heerlijke (pikante) sauzen, groenten en kip. Op zijn Ethiopisch werden wij “gevoederd”, dat wil zeggen: grote stukken werden met de hand in onze mond gestoken en dat betekende zoveel als “love flows”. Nadien werden we verplicht nog wat traditionel schouderdans te doen en “tej” te drinken, het zelfgebrouwen bier.
Maandag velieten we het huis en Gondar met vele tranen, mooie herinneringen en een sterk geloof in de toekomst van Yenege Tesfa en de mensen in Ethiopie.
Wist je dat…
… De bureaucratie heeft ons nog eenmaal op de proef gesteld in de hoofdstad en ons doen beslissen dit land te verlaten zonder de juiste stempels. Voor een exit visa hebben we een clearance letter nodig van de universiteit van Gondar. Deze is in orde maar in de plaats van een ronde stempel hebben wij een vierkante stepel gekregen en deze voldoet niet aan de (ongeschreven) regels van Ministry of Immigration in Addis. Zij trekken daardoor in twijfel of we wel werkelijk gewerkt hebben in dit land en willen dit niet verder uitpluizen “Geen tijd voor een telefoontjes hier wanneer jij geen ronde stemples brengt,” klinkt het hier. Enige oplossing: dat wij nu terug naar Gondar vliegen voor de juiste stempel. Doen we dus lekker niet ;-)
Het is geweldig te merken dat Sisay's Engels zover ontwikkeld is dat hij in staat is een degelijk gesprek met ons te voeren. Hij straalt van trots, en wij dus ook. Ook de nieuwe “big brother” in de shelter, Getachew, spreekt goed Engels en vertelt ons over zijn verleden. Moeder overleden wanneer hij 5 jaar was, een paar jaar geleden via via vernomen dat zijn vader ook gestorven is. Aangrijpend en toch, hij staat er en vecht voor een betere toekomst. Fijn dat deze grote broer een jaar in de shelter zal leven: hij is een goed voorbeeld voor de jongere kinderen.
